LOGINShare
บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
publish date:
2026-11-03 13:31:57เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็ว
ส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษ
แม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันที
เสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริง
ภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้ว
ชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพียงใด เขาก็พยายามกลับมารับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวเสมอ
หากนางเหนื่อยจากการดูแลบุตร เขาก็จะช่วยพาเด็กทั้งสองไปอ่านหนังสือหรือฝึกคัดอักษร และหากนางอยากกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวนซาง เขาก็ไม่เคยขัดขวาง ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นจื่อหยวนยังคงรักษาความสัมพันธ์อันดีกับพ่อตาอย่างสม่ำเสมอ จนถึงตอนนี้เจ้ากรมอาญาซางแทบจะรักบุตรเขยมากกว่าบุตรสาวของตนเองเสียอีก
“ฮูหยินเจ้าคะ”
สาวใช้เดินเข้ามา
“คุณชายใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
ซางชิงหลีเงยหน้าขึ้น
“กลับมาแล้วหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“ตอนนี้อยู่ที่ลานฝึกยุทธ์กับนายท่านและคุณชายน้อยทั้งสองเจ้าค่ะ”
ซางชิงหลียิ้ม
“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมอาหารกลางวันได้แล้ว”
“เจ้าค่ะ”
นางวางสมุดบัญชีลง ก่อนลุกขึ้นเดินออกไป แต่ยังไม่ทันถึงประตู เสิ่นจื่อหยวนก็เดินเข้ามาเสียก่อน
“ชิงหลี”
นางยิ้ม
“ท่านพี่”
เสิ่นจื่อหยวนเดินเข้ามาหา ก่อนจับมือนาง
“วันนี้เหนื่อยหรือไม่”
ซางชิงหลีส่ายหน้า
“ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ”
นางมองสามี ก่อนถามด้วยรอยยิ้ม
“วันนี้ท่านกลับมาเร็วกว่าทุกวันเลยนะเจ้าคะ”
เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า
“องค์รัชทายาททรงทำบทเรียนเสร็จเร็วกว่ากำหนด”
“ข้าจึงมีเวลาว่าง”
ซางชิงหลีหัวเราะเบา ๆ
“เช่นนั้นท่านคงต้องขอบพระทัยองค์รัชทายาทแล้ว”
เสิ่นจื่อหยวนยิ้ม
“ข้าคิดเช่นนั้นเหมือนกัน”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว
“วันนี้จวนอ๋องหกส่งคนมาบอกว่า เวยเอ๋อร์จะพาเด็ก ๆ มารับประทานอาหารเย็นที่นี่”
ซางชิงหลีดวงตาเป็นประกาย
“จริงหรือเจ้าคะ”
“จริง”
เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า
“นางบอกว่าอยากกินอาหารฝีมือเจ้า”
ซางชิงหลีหัวเราะ
“น้องหญิงนี่จริง ๆ เลย”
“ทุกครั้งที่มาเยี่ยมจวนแม่ทัพใหญ่ นางมักจะนึกถึงอาหารก่อนเสมอ”
เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะตาม
“นิสัยนี้ของนางไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด”
...ยามบ่าย ณ จวนอ๋องหก เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังขึ้นจากสวนดอกไม้
“ท่านแม่!”
เด็กชายวัยสี่ขวบกว่าในชุดสีน้ำเงินเข้มกำลังวิ่งตามลูกบอลผ้า ด้านหลังมีเด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบกว่าเดินตามอย่างทุลักทุเล
“พี่ใหญ่!”
เด็กหญิงร้องเรียก
“รอข้าด้วย!”
เด็กชายหันกลับมาก่อนรีบวิ่งมาจับมือน้องสาว
“เจ้าเดินช้า ๆ สิ”
“เดี๋ยวล้ม”
เด็กหญิงทำแก้มป่อง
“ข้าไม่ล้ม!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ เท้าเล็ก ๆ ของนางก็สะดุดชายกระโปรง
“อ๊ะ!”
แต่ก่อนที่ร่างน้อยจะล้มลง เด็กชายก็รีบยื่นมือมาประคองเอาไว้
“เห็นหรือไม่!”
เขาทำหน้าจริงจัง
“ข้าบอกแล้วว่าให้เดินช้า ๆ”
เด็กหญิงเงยหน้ามองพี่ชาย ก่อนยิ้มหวาน
“พี่ใหญ่เก่งที่สุด!”
เด็กชายชะงัก ก่อนหน้าแดงเล็กน้อย
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ไม่ไกลออกไป เสิ่นจื่อเวยกำลังนั่งมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม นางสวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อน ผมดำขลับเกล้าอย่างเรียบง่าย ใบหน้ายังคงงดงามสดใสไม่ต่างจากเมื่อห้าปีก่อนมากนัก
เพียงแต่แววตากลับมีความอ่อนโยนของมารดาเพิ่มขึ้นมา บุตรชายคนโตของนางกับหลี่เฉิงอวิ๋นชื่อ หลี่จิ่งอัน ส่วนบุตรสาวคนเล็กชื่อ หลี่อันหนิง
จิ่งอันมีนิสัยสุขุมคล้ายบิดา แม้จะอายุเพียงสี่ขวบกว่า แต่กลับรู้จักดูแลน้องสาวอย่างดี
ส่วนอันหนิงนั้น... เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจอย่างขบขัน
นางช่างเหมือนข้าไม่มีผิด!
เด็กหญิงตัวน้อยชอบกินขนม
ชอบวิ่งเล่น
และชอบเถียงพี่ชายเป็นที่สุด
แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นจื่อเวยปวดหัวมากที่สุดก็คือ... อันหนิงรู้จักออดอ้อนบิดาเป็นอย่างดี ทุกครั้งที่ถูกมารดาห้ามกินขนมเพิ่ม เด็กหญิงก็จะวิ่งไปหาหลี่เฉิงอวิ๋นทันที แล้วใช้ดวงตากลมโตมองบิดา
เพียงเท่านั้น ท่านอ๋องหกผู้เคยได้รับสมญานามว่าเทพสังหารแห่งต้าหลี่ก็แทบจะยอมแพ้ให้แก่นางในทันที
“ท่านแม่!”
อันหนิงวิ่งเข้ามาหา เสิ่นจื่อเวยรีบยื่นมือไปรับ
“ว่าอย่างไร เจ้าตัวน้อย”
เด็กหญิงเงยหน้า ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“ข้าอยากกินขนมแล้ว”
เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว
“เมื่อครู่เจ้ากินไปแล้วสองชิ้น”
อันหนิงยกนิ้วเล็ก ๆ ขึ้น
“อีกชิ้นเดียวเจ้าค่ะ”
เสิ่นจื่อเวยส่ายหน้า
“ไม่ได้”
เด็กหญิงทำหน้าผิดหวัง ก่อนหันไปมองทางประตูสวน
“ท่านพ่อ!”
เสิ่นจื่อเวยชะงักทันทีเมื่อได้เห็นท่าทางและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความออดอ้อนของบุตรสาว หลี่เฉิงอวิ๋นที่เพิ่งกลับมาจากวังหลวงเดินเข้ามาพอดี
เมื่อเห็นบุตรสาววิ่งตรงมาหา เขาก็ย่อตัวลงทันที
“อันหนิง”
เด็กหญิงโผเข้ากอดคอบิดา
“ท่านพ่อ!”
หลี่เฉิงอวิ๋นอุ้มนางขึ้นมา
“วันนี้เป็นเด็กดีหรือไม่”
อันหนิงพยักหน้าอย่างแรง
“ดีมาก!”
เสิ่นจื่อเวยที่นั่งอยู่ไม่ไกลถึงกับหัวเราะ
“ดีมากจริงหรือ”
เด็กหญิงชะงักไปก่อนจะรีบซุกหน้ากับไหล่บิดา
หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ
“เกิดอะไรขึ้น”
เสิ่นจื่อเวยกอดอก
“บุตรสาวสุดที่รักของท่านเพิ่งกินขนมไปสองชิ้น แต่ตอนนี้อยากกินอีก”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองบุตรสาว
“จริงหรือ”
อันหนิงเงยหน้าขึ้น ก่อนยกนิ้วหนึ่งนิ้ว
“อีกชิ้นเดียวเจ้าค่ะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“เช่นนั้น...”
“หลี่เฉิงอวิ๋น!”
เสียงของเสิ่นจื่อเวยดังขึ้นทันที ชายหนุ่มชะงัก ก่อนหันไปมองภรรยา เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง
“หากท่านกล้าตามใจนางอีก คืนนี้ก็ไปนอนห้องหนังสือ!”
หลี่เฉิงอวิ๋นรีบเปลี่ยนคำพูดทันที
“เช่นนั้นไม่ได้”
อันหนิงเบิกตากว้าง
“ท่านพ่อ!”
หลี่เฉิงอวิ๋นลูบศีรษะบุตรสาว
“เจ้าต้องเชื่อฟังท่านแม่”
เด็กหญิงทำหน้าผิดหวัง ก่อนพึมพำเบา ๆ
“ท่านพ่อกลัวท่านแม่...”
จิ่งอันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะออกมา เสิ่นจื่อเวยเองก็หัวเราะจนไหล่สั่น ส่วนหลี่เฉิงอวิ๋นกลับทำหน้าไม่สะทกสะท้าน
“ใช่”
เขาตอบอย่างจริงจัง
“ท่านพ่อกลัวท่านแม่”
อันหนิงเบิกตากว้าง
“จริงหรือเจ้าคะ”
“จริง”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า
“เพราะหากท่านแม่โกรธ ท่านพ่อจะไม่มีคนให้กอดตอนนอน”
เสิ่นจื่อเวยหน้าแดงทันที
“ท่าน!”
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดัง ส่วนเด็กทั้งสองกลับมองหน้ากันอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดมารดาจึงหน้าแดงถึงเพียงนี้
หลังจากเล่นกับลูกอยู่ครู่หนึ่ง หลี่เฉิงอวิ๋นก็เดินมานั่งข้างภรรยา อันหนิงถูกชิงเถาพาไปล้างมือ ส่วนจิ่งอันตามไปด้วยเพราะกลัวน้องสาวจะซุกซน เมื่อเหลือเพียงสองคน เสิ่นจื่อเวยก็หันมามองสามี
“วันนี้ท่านกลับมาเร็วอีกแล้ว”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“เสด็จพี่ทรงให้ข้ากลับมาพัก”
เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว
“อีกแล้วหรือ”
ชายหนุ่มหัวเราะ
“ช่วงนี้องค์รัชทายาททรงก้าวหน้ามาก”
“เสด็จพี่จึงทรงอารมณ์ดี”
เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า
“หม่อมฉันได้ยินว่าพี่ใหญ่เข้มงวดกับองค์รัชทายาทมาก”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“จริง”
“แต่รัชทายาทก็ทรงเคารพเขามากเช่นกัน”
เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ
“พี่ใหญ่ของหม่อมฉันเป็นคนเช่นนั้น ภายนอกดูเหมือนใจดี แต่หากเอาจริงขึ้นมาก็เข้มงวดจนผู้คนไม่กล้าขัด”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า
“ข้ารู้ดี”
เสิ่นจื่อเวยหันมามอง ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ฮูหยินของเขาอยู่ดี”
หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ หญิงสาวพยักหน้า
“ตอนนั้นพี่ใหญ่ทำเป็นไม่สนใจเรื่องแต่งงาน แต่กลับแอบไปเอาใจใต้เท้าซางทุกวัน สุดท้ายก็แต่งงานเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“จื่อหยวนเป็นคนที่หากตัดสินใจแล้วก็ไม่ลังเล”
เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ
“และตอนนี้เขาก็มีลูกชายถึงสองคนแล้ว”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้าง
“คนหนึ่งชอบอ่านหนังสือ อีกคนชอบฝึกดาบ ท่านพ่อของหม่อมฉันดีใจจนแทบจะทั้งจวนให้ท่านพี่แล้ว”
หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะตาม
“ข้าได้ยินว่าแม่ทัพใหญ่เสิ่นเริ่มสอนหลานชายถือดาบไม้ตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสามขวบ”
เสิ่นจื่อเวยส่ายหน้าอย่างขบขัน
“แต่ท่านพ่อก็ไม่ได้บังคับนะเพคะ หมิงซิวชอบอ่านหนังสือ ท่านพ่อก็ให้พี่ใหญ่สอน ส่วนหมิงเจ๋อชอบฝึกยุทธ์ ท่านพ่อก็พาไปลานฝึก”
นางยิ้มอย่างอ่อนโยน
“หม่อมฉันคิดว่าแบบนี้ดีแล้ว เด็กแต่ละคนควรได้เติบโตตามความถนัดของตนเอง”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองภรรยา ก่อนพยักหน้า
“ข้าก็คิดเช่นนั้น”
Latest chapter
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
You May Also Like
ลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.9K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.9K viewsทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.1K viewsภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.7K viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี381 viewsทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี1.4K viewsเชลยเสน่หา
อักษรามณี269 viewsเงารักบุปผาซ่อนกล
หนามชมพู36 views
