Se connecterPartager
บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
Date de publication:
2026-11-03 13:30:18หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจัง
วันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น
“เฉิงอวิ๋น”
“หืม”
“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”
หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ
“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”
เสิ่นจื่อเวยยิ้ม
“ไปที่ใดหรือเพคะ”
“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”
หญิงสาวหัวเราะ
“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”
“ข้าก็จะพาเจ้าไป”
“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”
หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ
“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”
เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง
“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”
“ข้าไม่ได้พูดนะ”
“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด
“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”
เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง ก่อนกล่าวเบา ๆ
“แล้วเรื่องลูกเล่า”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“ลูกหรือเพคะ”
“ใช่”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าอนาคตพวกเราจะมีลูกกี่คน”
เสิ่นจื่อเวยหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนทำท่าครุ่นคิด
“หม่อมฉันไม่รู้”
นางหันมามองเขา
“แล้วท่านอ๋ออยากมีลูกกี่คนเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“ข้าเองก็ไม่รู้ ขอแค่เพียงเจ้าปลอดภัยและมีความสุขก็พอ”
เสิ่นจื่อเวยมองเขาอย่างอ่อนโยน
“ท่านอ๋องไม่อยากมีทายาทสืบสกุลหรือเพคะ”
“อยาก”
เขาตอบตามตรง
“แต่ข้าไม่ต้องการให้เจ้าต้องลำบากเพียงเพราะความต้องการของข้า”
เสิ่นจื่อเวยยิ้ม ก่อนเอนศีรษะพิงไหล่เขา
“เช่นนั้นหากวันหนึ่งพวกเรามีลูก หม่อมฉันหวังว่าเขาจะมีนิสัยเหมือนท่าน”
หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว
“เพราะเหตุใด”
“เพราะท่านอ๋องใจดี”
เสิ่นจื่อเวยตอบ
“และรู้จักปกป้องคนที่รัก”
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ
“แต่ข้ากลับหวังว่าเขาจะเหมือนเจ้า”
หญิงสาวเงยหน้า
“เหมือนหม่อมฉันหรือเพคะ”
“ใช่”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“ฉลาด กล้าหาญ และไม่ยอมให้ผู้ใดรังแก”
เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ
“ถ้าเหมือนหม่อมฉันจริง ๆ ท่านอ๋องอาจจะต้องปวดหัวทุกวันก็ได้”
“ไม่เป็นไร”
ชายหนุ่มตอบ
“ข้าชินแล้ว”
“หลี่เฉิงอวิ๋น!”
เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นภายในสวน สายตาของคนทั้งคู่มีกันและกันจนเต็มหัวใจ
ท่ามกลางกระแสความรักจนเอ่อล้นของคู่สามีภรรยาในจวนอ๋องหก ทางด้านจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นก็มีข่าวดีเช่นกัน เสิ่นจื่อหยวนได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงอย่างมาก
หลังจากช่วยตรวจสอบคดีทุจริตเสบียงชายแดนและคดีเกี่ยวกับตำหนักบูรพาแล้ว เขาก็ได้รับคำชมเชยว่าเป็นขุนนางหนุ่มผู้มีความสามารถ รอบคอบ และยึดมั่นในความถูกต้อง
ไม่นานนัก ราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งใหม่ก็ถูกส่งมายังจวนแม่ทัพใหญ่ เสิ่นจื่อหยวนได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ราชเลขาธิการ เป็นตำแหน่งสำคัญที่มีหน้าที่ตรวจทานราชโองการ จัดการเอกสารลับ และช่วยประสานราชการสำคัญตามพระราชประสงค์ของฮ่องเต้
สำหรับขุนนางหนุ่มที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตราชการได้ไม่นาน นับเป็นความก้าวหน้าที่เหนือความคาดหมายอย่างมาก
เมื่อเสิ่นจื่อเวยทราบข่าว นางก็รีบเดินทางกลับจวนแม่ทัพใหญ่เพื่อแสดงความยินดี
“พี่ใหญ่!”
นางเดินเข้ามาภายในห้องโถงด้วยรอยยิ้ม เสิ่นจื่อหยวนที่กำลังนั่งดื่มชาเงยหน้าขึ้นมามองนางด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“เวยเอ๋อร์”
“ข้าได้ยินว่าท่านพี่ได้รับแต่งตั้งเป็นราชเลขาธิการแล้ว”
เสิ่นจื่อหยวนยิ้ม
“ข่าวของเจ้ารวดเร็วจริง ๆ”
เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ
“เรื่องดีเช่นนี้จะไม่รู้ได้อย่างไร”
นางเดินไปนั่งข้างพี่ชาย ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
“พี่ใหญ่! ท่านเก่งมาก”
เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะ
“เจ้าชมข้าเช่นนี้ ต้องการอะไรหรือ”
เสิ่นจื่อเวยเบิกตากว้าง
“พี่ใหญ่! ข้าชมท่านจากใจจริงนะเจ้าคะ”
เสิ่นจื่อหยวนยิ้มอย่างเอ็นดู
“ข้ารู้ แต่เมื่อก่อนทุกครั้งที่เจ้าชมข้า มักตามมาด้วยคำขอ”
เสิ่นจื่อเวยทำหน้าบึ้ง
“นั่นเป็นเรื่องเมื่อก่อน”
เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะ ก่อนหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ออกมา
“เอาเถิด”
“ข้าเตรียมของไว้ให้เจ้าแล้ว”
เสิ่นจื่อเวยดวงตาเป็นประกาย
“อะไรหรือเจ้าคะ”
เมื่อเปิดกล่องออก นางก็พบปิ่นหยกสีเขียวอ่อนแกะสลักเป็นรูปดอกท้อ
“งดงามมาก!”
เสิ่นจื่อหยวนยิ้ม
“ข้าเห็นแล้วคิดถึงเจ้า”
เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง
“ขอบคุณพี่ใหญ่!”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่ว่า...”
เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว
“อะไรอีก”
“ตอนนี้ท่านมีตำแหน่งสูงแล้ว จวนแม่ทัพก็มั่นคง ข้าคิดว่าท่านควรเริ่มคิดเรื่องแต่งงานได้แล้วกระมัง”
เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่สะทกสะท้าน
“เรื่องนั้นไม่ต้องรีบร้อน”
เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ
“ท่านพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”
เสิ่นจื่อหยวนยิ้มบาง ๆ
“แล้วเจ้าจะรีบร้อนไปทำไม”
หญิงสาวเชิดหน้า
“เพราะข้าอยากมีพี่สะใภ้!”
เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะ
“เช่นนั้นเจ้าก็คงต้องรออีกหน่อย”
เสิ่นจื่อเวยทำหน้าผิดหวัง แต่ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ นางไม่รู้เลยว่า... พี่ชายของตนเองกำลังมีแผนการบางอย่างอยู่ในใจแล้ว
หลายวันต่อมา เสิ่นจื่อเวยได้รับข่าวแปลกประหลาดจากชิงเถา
“พระชายาเพคะ”
“หืม”
“ช่วงนี้คุณชายใหญ่เดินทางไปกรมอาญาบ่อยมากเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“กรมอาญาหรือ”
“เพคะ”
“ไปทำอะไร”
ชิงเถาส่ายหน้า
“บ่าวไม่ทราบเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้ว
“แปลกจริง”
นางวางถ้วยชาลง
“พี่ใหญ่เป็นราชเลขาธิการแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจึงยังต้องไปกรมอาญาบ่อยนัก”
ชิงเถาพยักหน้า
“บ่าวก็สงสัยเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยนิ่งคิด ก่อนยิ้มจะอย่างเจ้าเล่ห์
“ชิงเถา”
“เพคะ”
“ส่งคนไปสืบให้ข้าหน่อย”
ชิงเถาเบิกตากว้าง
“สืบคุณชายใหญ่หรือเพคะ”
“ใช่”
เสิ่นจื่อเวยพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ข้าอยากรู้ว่าพี่ใหญ่กำลังทำอะไร”
ชิงเถาลังเล
“หากคุณชายใหญ่รู้...”
เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง
“อย่าให้รู้สิ!”
ชิงเถาถอนหายใจอย่างจนใจ
“บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ”
สองวันต่อมา ชิงเถากลับมารายงานด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
“พระชายาเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยรีบเงยหน้า
“เป็นอย่างไร”
ชิงเถาลังเล
“คนของเราพบว่าคุณชายใหญ่ไปกรมอาญาจริง ๆ เพคะ”
“แล้วอย่างไร”
“แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้ไปพบขุนนางผู้รับผิดชอบคดี”
เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้ว
“แล้วไปพบผู้ใด”
ชิงเถาตอบ
“เจ้ากรมอาญาซางเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“เจ้ากรมอาญาซางหรือ”
“เพคะ”
ชิงเถาพยักหน้า
“คุณชายใหญ่ไปพบใต้เท้าซางบ่อยมาก บางครั้งนำตำราหายากไปมอบให้ บางครั้งนำหมากล้อมไปเล่นด้วย บางครั้งก็ช่วยตรวจทานเอกสารให้”
เสิ่นจื่อเวยเบิกตากว้าง
“พี่ใหญ่ของข้าเนี่ยนะ!”
ชิงเถาพยักหน้า
“เพคะ”
เสิ่นจื่อเวยทำหน้าไม่อยากเชื่อ
“เป็นไปไม่ได้!”
“พี่ใหญ่ของข้าเป็นคนที่หากไม่มีธุระสำคัญก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่น้อย เหตุใดจึงไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาถึงเพียงนั้น”
ชิงเถาส่ายหน้า
“บ่าวก็ไม่ทราบเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยยิ่งสงสัย
“หรือพี่ใหญ่ต้องการเลื่อนตำแหน่งอีก”
แต่เมื่อคิดดูแล้วก็ไม่น่าใช่ เพราะตำแหน่งราชเลขาธิการที่ได้รับมาในตอนนี้ก็นับว่าสูงมากสำหรับวัยของเขาแล้ว อีกทั้งเจ้ากรมอาญาก็ไม่ใช่ผู้มีอำนาจแต่งตั้งราชเลขาธิการ แล้วพี่ใหญ่ต้องการอะไรจากใต้เท้าซางกันแน่
คืนนั้น เสิ่นจื่อเวยนำเรื่องนี้ไปถามหลี่เฉิงอวิ๋นทันที
“เฉิงอวิ๋น!”
ชายหนุ่มที่กำลังอ่านเอกสารเงยหน้าขึ้น
“มีเรื่องอะไรหรือ”
หญิงสาวเดินเข้ามานั่งข้างเขาก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
“หม่อมฉันคิดว่าพี่ใหญ่กำลังมีเรื่องปิดบังหม่อมฉันเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว
“เรื่องใดหรือ”
เสิ่นจื่อเวยเล่าเรื่องที่เสิ่นจื่อหยวนไปกรมอาญาบ่อยครั้ง เมื่อฟังจบ หลี่เฉิงอวิ๋นก็หัวเราะออกมา
“ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้”
เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้ว
“ท่านหัวเราะอะไร”
ชายหนุ่มวางเอกสารลง ก่อนถามออกมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
“เจ้าคิดว่าพี่ชายเจ้าต้องการอะไรจากเจ้ากรมอาญา”
เสิ่นจื่อเวยทำท่าครุ่นคิด
“หม่อมฉันไม่รู้ อาจต้องการให้ช่วยเรื่องงาน”
หลี่เฉิงอวิ๋นส่ายหน้า
“จื่อหยวนเป็นราชเลขาธิการแล้ว หากต้องการปรึกษาราชการ เขาไม่จำเป็นต้องนำตำราหายากหรือหมากล้อมไปเอาใจเจ้ากรมอาญาบ่อยถึงเพียงนั้น”
เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า
“หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้น”
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ
“เช่นนั้นเจ้าลองคิดดู ตอนนี้พี่ชายเจ้ามียังขาดเหลือสิ่งใดอีก”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“ขาดเหลือสิใดหรือเพคะ”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“หน้าที่การงานก้าวหน้า”
“จวนแม่ทัพมั่นคง”
“บิดาก็ยังแข็งแรง”
“น้องสาวก็แต่งงานมีความสุขแล้ว”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย
“สิ่งเดียวที่เขายังไม่มี ก็คือภรรยา มิใช่หรือ”
เสิ่นจื่อเวยเบิกตากว้าง
“ภรรยา...”
Dernier chapitre
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
Vous vous intéresseriez aussi à
ซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้43.0K Vuesพระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์465.8K Vuesภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.8K Vuesสามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.5K Vuesเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ956 Vuesฉันทะลุมิติไปเป็นนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเขียน
VChaRin77 Vuesหวนคืนครานี้ ข้าจะไม่เป็นไทเฮา
พิชชาพร90 Vuesไฉ่เฟิงผู้ช่วยตัวน้อยของมารดา
ดอกไม้หนาม1.3K Vues
