บทที่ 1 อุบัติเหตุปิงปิง

บทที่ 1 อุบัติเหตุปิงปิง

หลิวปิงปิง กำลังนั่งมองตัวเองในกระจก บนหัวมีผ้าพันแผลพันไว้รอบหัว ตอนแรกปิงปิงคิดว่ามันคือความฝัน แต่มันจะเป็นฝันได้ยังไงในเมื่อเธอยังรู้สึกเจ็บหัวปวดหัวมากขนาดนี้ ความฝันมันต้องไม่เจ็บสิ แต่ตอนนี้เธอทั้งเจ็บทั้งปวดหัวไปหมด มองไปที่แขนก็มีรอยช้ำ เธอมั่นใจว่ามันคือเรื่องจริงแน่นอน

ต้องกล่าวย้อนกลับไป... ก่อนที่เธอจะมีผ้าพันแผลพันรอบ ๆ หัวแบบนี้ เธอตกบันไดลงมาตั้งสองชั้น ทำให้เธอหัวแตกและสลบ ดีที่มีคนมาช่วยพาเธอไปส่งโรงพยาบาล ช่วงเวลาที่เธอไม่รู้สึกตัวเธอได้ไปสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นเหมือนห้องหนังสือที่มีชั้นหนังสือวางเรียงรายเต็มไปหมด เธอเดินดูตามชั้นหนังสือเรื่อย ๆ แต่ไม่ได้หยิบเล่มไหนออกมาดู

ปิงปิงเดินไปที่โต๊ะที่มีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ เธอลองเปิดดูว่าคือหนังสืออะไร เธอสุ่มเปิดดู ไม่ได้ระบุว่าจะเปิดหน้าไหนเพียงสุ่มไปเรื่อย ๆ จนไปสะดุดกับชื่อที่เหมือนชื่อของเธอ หลิวปิงปิง ในหนังสือบอกว่าเธอตายเพราะตัวร้าย ปิงปิงก็สงสัยว่าตัวร้ายแบบไหนที่ทำให้ตายได้ เหมือนพวกคนใจร้ายไหม เหมือนพวกที่ด่าเก่ง ๆ พอจะเป็นตัวร้ายที่ทำให้ตายได้ไหม เธอเลยตัดสินใจอ่านหนังสือต่อ และบรรทัดถัดไปก็เจอกับชื่อที่เหมือนกับพี่สาวของเธอ หลิวอิงอิง อ่านไปเรื่อย ๆ ก็เจอชื่อพี่ชายเธอ หลิวเฉินเฉิน

พอปิงปิงเจอชื่อที่เหมือนกันกับครอบครัวของเธอ เลยตั้งใจนั่งอ่านหนังสือเล่มนั้น ไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าไรในการอ่าน เธอจำได้ทุกตัวอักษร เธอรู้ทุกเหตุการณ์ แต่ว่าทุกเหตุการณ์ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเธอและครอบครัวของเธอเลย มีกล่าวไว้แค่ว่า 'เธอตายเพราะตัวร้าย' แล้วใครคือตัวร้ายล่ะ เพราะเท่าที่อ่านมาไม่ได้ระบุว่าตัวร้ายคือใคร เธออ่านหนังสือหลายรอบมากเพื่อจะหาคนที่ฆ่าเธอแต่ก็ไม่มีชื่อบอก และเหมือนหนังสือเล่มนี้มันยังไม่จบด้วยซ้ำ เพราะมีเขียนบอกไว้ท้ายเล่มว่า... โปรดติดตามเล่มต่อไป

เล่มแรกก็บอกว่าเธอตายแล้ว เธอเลยเดินดูว่ายังมีหนังสือแบบเดียวกันอีกไหม แต่มองหายังไงก็หาไม่เจอ จะดูตามชั้นหนังสือในห้องนี้ก็มีหนังสือเยอะมากจนไม่รู้จะเริ่มดูจากตรงไหน เธอมองหาว่ามีคนอยู่ในห้องนี้ไหม เธอจะได้ถามเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ แต่ก็ไม่มีใครอยู่เลย ในเมื่อเธอหาหนังสือก็ไม่เจอ หาคนก็ไม่เจอ เธอเลยอ่านหนังสือเล่มนั้นอีกรอบ พยายามจดจำรายละเอียดทั้งหมดให้ได้ เธออ่านจนเผลอหลับคาโต๊ะและตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่โรงพยาบาลนี้แล้ว

"เลิกส่องได้แล้ว มากินข้าวก่อน" หลิวอิงอิงบอกน้องสาวที่นั่งส่องกระจกมองตัวเองอยู่อย่างนั้นไม่กินข้าวสักที แล้วเมื่อไรจะได้กินยา

"พี่สาว... ปิงปิงหลับไปนานไหมคะ" ปิงปิงอยากรู้ว่าเธอหลับไปนานไหมกว่าจะตื่นขึ้นมา เพราะเธอคิดว่าเธออยู่ที่ห้องหนังสือนานมากจนเธออ่านหนังสือเล่มนั้นไปหลายรอบ

"คืนหนึ่ง ทำไม ยังอยากนอนอีกหรือไงเจ้าตัวแสบ มากินข้าวเร็ว ๆ จะได้กินยา" อิงอิงรีบเร่งน้องสาว มัวแต่โอ้เอ้ลีลาอยู่นั่นแหละ

"พี่สาวไม่ไปเรียนเหรอคะ" ปิงปิงกินข้าวไปก็ถามพี่สาวไปด้วย

"วันนี้วันเสาร์ มีใครไปเรียน อย่ามัวแต่พูดมากรีบกิน ถ้าปิงปิงนอนที่นี่หลายวัน ย่าตามมาเพ่นกบาลน้องแน่ ๆ " พี่สาวยังคงเร่งน้องสาว

หลังกินข้าวเสร็จ ปิงปิงก็ยังคงถามพี่สาวเรื่อย ๆ จนพี่สาวสงสัยว่าหัวน้องกระแทกพื้นแรงเกินไปหรือเปล่า ทำไมถึงถามในสิ่งที่น้องสาวรู้อยู่แล้ว

ปิงปิงถามคำถามพี่สาวเพราะเธอจะได้ยืนยันว่าเธอจะมีชีวิตรอดอยู่ได้อีกนานแค่ไหน เพราะในหนังสือบอกว่าเธอจะตายตอนอายุ 15 ปี ตอนนี้เธอ 14 ปี จะอายุ 15 ในช่วงสิ้นปี หมายความว่าเธอมีเวลาเหลืออีกประมาณ 3 เดือน และพี่สาวของเธอก็จะถูกรังแกเหมือนกัน แต่ในหนังสือไม่ได้บอกว่าพี่สาวกับพี่ชายของเธอจะตายไหม

พี่สาวกับพี่ชายของเธอมีอายุ 17 ปี พี่ของเธอเป็นคู่แฝดชายหญิง ในหนังสือบอกว่าอายุช่วง 17-18 ปี พี่สาวเธอจะถูกกลั่นแกล้งอย่างหนักจนทำให้พี่เธอไม่กล้าเข้าสังคม

"กินยาแล้วก็นอน" อิงอิงเห็นน้องสาวที่ไม่ยอมนอน มัวแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่อย่างนั้น

"พี่อิงอิง ตอนนี้ถูกรังแกบ้างหรือเปล่า" ปิงปิงลองถามดูก่อนเผื่อตอนนี้พี่สาวเธอถูกรังแก

"ก็ถูกรังแกกันทั้งนั้นแหละ ตราบใดที่ปู่กับย่าไม่ยอมให้พ่อแยกบ้าน" อิงอิงตอบน้องสาว

"เราก็แยกกันเองไม่ได้เหรอ"

"ปิงปิง แยกบ้านต้องใช้เงิน ไม่ว่าพ่อกับแม่จะทำงานได้มาเท่าไรก็ต้องเข้ากองกลางทั้งหมด น้องน่าจะรู้อยู่แล้ว ทุกวันนี้ที่เราได้เรียนก็ถือว่าดีแล้ว ไม่ต้องถามอะไรแล้ว หลับตาลงแล้วนอน"

พอได้ยินที่พี่สาวบอก ปิงปิงเลยหลับตาและคิดถึงเรื่องราวในหนังสือ มันไม่ได้มีบอกว่าครอบครัวเธอเป็นแบบไหนยังไง แล้วอย่างนี้จะทำยังไง เพราะเท่าที่รู้ ครอบครัวเธอก็เจอแต่เรื่องวุ่นวาย เพราะครอบครัวของเธออยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ มีปู่ ย่า ลุง ป้า และลูกพี่ลูกน้องของเธออีก

แค่เธอมานอนโรงพยาบาล พ่อกับแม่เธอก็ต้องทำงานมากกว่าเดิมเพื่อเอามาจ่ายค่ารักษา ถ้าเธอได้กลับบ้าน เธอจะต้องโดนย่าด่าอย่างแน่นอน

"ปิงปิงตกบันไดเพราะมีคนผลักลงมาหรือเปล่า" ตัวร้ายอาจมาฆ่าเธอก่อนอายุ 15 ปีก็ได้ ใครจะไปรู้

"นี่!... สะดุดขาตัวเองกลิ้งตกลงมายังจะหาคนมารับผิดอีก" อิงอิงบิดหูน้องสาวตัวเอง

"เจ็บ! เจ็บ! ...ก็แค่ถามดู"

"คนเห็นทั้งชั้นเรียนว่าน้องวิ่งลงบันไดแล้วสะดุดขาตัวเอง อย่าเพ้อเจ้อ นอนได้แล้ว"

ปิงปิงเลยต้องเเกล้งหลับตานอน ก่อนที่จะโดนบิดหูอีกข้าง...