ตอนที่9 ตอนพิเศษ เรียกข้าว่าเฟยหมิง3

เมื่อยามที่นางอยู่ในวัง นางมักจะหาโอกาสกระทำการอย่างย่ามใจ จนเขาเริ่มที่จะทนไม่ไหว จนต้องแสดงตัวตนออกไปในที่สุด

วันนั้นเมื่อเขาเดินมาเจอกับขบวนนางกำนัลของนาง         เขาชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง หญิงสาวก้มหน้าก้มตาอยู่เบื้องหลังนางกำนัลคนอื่นๆ ได้อย่างแนบเนียน แต่เขากลับเห็นนางโดดเด่นมากกว่านางกำนัลคนอื่นๆ อยู่หลายขุม ซึ่งนางคงไม่รู้ตัว

ชั่วครู่ต่อมาเขาเห็นว่านางกำลังจะแอบหนีไป เขาจึงทำทีเป็นมองไปทางอื่นเรียกร้องความสนใจให้ทุกคนหันมาสนใจมองตามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากคนอื่นๆ เพื่อให้นางได้หนีออกมา

และไม่นานเขาก็ตามนางออกมา

เขารอนางอยู่เป็นนานอย่างใจเย็นในป่าแห่งเดียวกัน   จับปลาอยู่ที่ลำธารเพื่อรอให้นางได้คุยกับมารดา และเมื่อนางอยู่ร่ำสุรากับมารดาจนพอใจนางก็เดินทางลงมาจากหน้าผาแห่งนั้นแล้วเดินมาหยุดที่ริมลำธารที่เขากำลังจับปลาอยู่

เขาแอบมองนางเหมือนที่เคยเป็น

นางล้างหน้าล้างตาจนหยดน้ำสวยใสเกาะใบหน้างามของนางพร่างพราว ช่างเป็นภาพที่ทำให้เขาไม่อาจถอนสายตา

แล้วจู่ๆ นางก็นึกอยากกินปลาก่อนจะเปิดแขนเสื้อ เปิดผ้า เปิดกระโปรง ทำท่าจะลุยน้ำลงมาทั้งอย่างนั้น 

เขาถึงกับต้องรีบเข้าไปจับปลาให้นาง ด้วยเกรงว่านางจะลงน้ำมาจนอาภรณ์เปียกชื้นแนบกายเผยส่วนเว้าส่วนโค้งน่าอายซึ่งอาจจะทำให้ใจชายของเขาเกินเก็บข่มเกินยับยั้ง   

และนั่นจึงเป็นการได้พูดคุยกันครั้งแรกของเรา

เขาทำได้แค่มองนางอย่างเก็บข่มอารมณ์พลุ่งพล่าน             เขาทำได้แค่มองนางนิ่งงันไม่อาจกล่าวคำอันใดมากมาย                 เขาอยากกล่าวเตือนสตินางถึงอันตรายมากมายที่มีในวังหลวง เขาอยากบอกกล่าวแก่นางดีๆ ในนั้นไม่ใช่ที่ที่นางควรเข้าไป 

แต่ท่าทีของนาง กิริยาของนาง ทั้งน้ำเสียง ทั้งสายตา ยามเมื่อนางมองมาที่เขา แบบนั้น...

เขารู้ ว่านางกำลังเสแสร้ง คิดหวังผล เขาแอบมองนางมาหลายปี มีหรือเขาจะไม่รู้ตัวตนจริงๆ ของนาง

แต่กิริยาแพรวพราวอย่างนี้ของนาง มันช่าง...

นางทำเขาหวั่นไหวไม่เบา จนใจชายของเขาเริ่มไร้การควบคุม

เดิมทีเขาเพียงเฝ้ามองนางจากที่ไกลๆ

หลายปีมาแล้วที่เขาทำได้แค่แอบมองนาง

เขาไม่กล้าเปิดเผยตัวตนกับนาง ด้วยฐานะของเขา ความจริงของเขาที่ว่าเขาเป็นใคร เกี่ยวข้องอย่างไรกับบุคคลสำคัญที่เป็นต้นเหตุกับชีวิตของนาง ตั้งแต่นางอยู่ในครรภ์จนกระทั่งนางเกิดและเติบโตมาอย่างยากลำบาก

แต่เมื่อได้มองนางในระยะใกล้ๆ อย่างนี้ เขาถึงกับสิ่งใดไม่ถูก

แล้วดูนางทำ…

เขาจะห้ามใจตัวเองได้หรือไม่

แม่เสือร้ายที่หมายจะล่าเหยื่ออย่างนึกสนุก

ม่านนี…

******************************

ตอนที่11 เก็บข่มอารมณ์พลุ่งพล่าน

ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวในป่าใหญ่

ยามนี้กำลังย่างเข้าสู่ช่วงของการเปลี่ยนถ่ายช่วงระหว่างเวลาในยามกลางวันกับยามกลางคืนด้วยพระอาทิตย์กำลังเคลื่อนตัวลงต่ำจนจะลาลับขอบฟ้าอยู่รำไร

ในเวลายามนี้มีหนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีกำลังเดินทอดน่องอยู่ด้วยกันมาตามทางเดินในป่าแห่งนี้ที่ปกคลุมไปด้วยความเขียวชอุ่มชุ่มชื่นของแมกไม้นานาพันธุ์ในเวลายามเย็นหลังพระอาทิตย์อัสดง

ม่านนียังคงมองแผ่นหลังกว้างใหญ่ของบุรุษตรงหน้าอย่างเคลือบแคลงคาใจ

เขายังมิได้ตอบนางใช่หรือไม่ ว่าเขารู้จักนางได้อย่างไร นางยังไม่ทันได้แนะนำตัวกับเขาเลย นางจำได้ว่านางแนะนำตัวกับพวกนางกำนัลด้วยกันเท่านั้น

และพวกนั้นก็เรียกนางว่า เสี่ยวม่าน มิใช่ม่านนี

“นี่ท่าน” ม่านนีถามออกไปอีกครั้ง “ท่านเป็นใครกันแน่ แล้วรู้จักนามของข้าได้อย่างไร”

บุรุษเบื้องหน้าของม่านนียังคงเงียบงันไร้ซึ่งวาจาใดๆ ม่านนีจึงรู้สึกขัดใจได้อีกครา

“จะบอกกันดีๆ หรือไม่” นางเอ่ยเสียงดุดันแต่ทว่าก็ยังคงหวานใสอยู่ดี

“ข้าบอกแก่เจ้าไปแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าของม่านนี ฝ่าเท้าของเขายังคงก้าวย่างอย่างมั่นคง

“ว่า...” นางเอ่ยห้วนสั้น

“เฟยหมิง” เขาตอบแค่นั้น

“...”

ม่านนีถึงกับหยุดเท้าเดินแล้วหันหน้าจ้องมองบุรุษนามว่าเฟยหมิงพลางยกแขนขึ้นกอดอกแล้วเอ่ย “ไม่พอ”

“อะไรไม่พอ” เขาขมวดคิ้วถามเสียงขุ่นจ้องมองนางนิ่งหยุดเท้าเดินเช่นเดียวกัน

นางถลึงตาพลางตอบกลับ “แค่ชื่อไม่พอ”