ตอนที่ 4 พระชายารัชทายาท 1.2

ตำหนักบูรพา

 “ไม่จริง!!!!”สุระเสียงดังกระหึ่มด้วยความตระหนกพระทัยอย่างยิ่งยวดเมื่อขันทีคนสนิทเข้ามากราบทูลรายงานข่าวด่วนเรื่องของพระชายารัชทายาท

 หมับ! พระหัตถ์ตรงเข้าคว้าสาบเสื้อของขันทีที่เฝ้าคอยปรนนิบัติรับใช้มาอย่างช้านานพร้อมกระชากร่างสันทัดเข้ามาใกล้ๆ

 “เจ้าพูดให้ข้าฟังอีกครั้ง! ผู้ใดกันที่ตายในวันอภิเษกของข้า!”รัชทายาทหนุ่มตวาดถามจนสุดพระสุระเสียง

 ขันทีกู้ถึงกับตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดหวั่นเมื่อถูกองค์ชายรัชทายาทรับสั่งถามกลับมาเช่นนั้น

 “ข่าวด่วนจากจวนราชครูเว่ยอี้พ่ะย่ะค่ะ ส่งทหารให้กลับมาแจ้งทางราชสำนักว่าพระชายาสิ้นพระชนม์ลงแล้วเมื่อกลางดึกของเมื่อคืนที่ผ่านมาพ่ะย่ะค่ะ”ขันทีคนสนิทกราบทูลกลับไปด้วยอาการหายใจไม่ทั่วท้องเลยทีเดียว

 และนั่นทำให้พระวรกายสูงใหญ่ของรัชทายาทแห่งต้าโจวถึงกับนิ่งงันไปทันทีครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น พระพักตร์คมคร้ามหล่อเหลาเริ่มส่ายไปมาติดต่อกัน ด้วยเพราะพระองค์ทรงไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

 “ไม่จริง! ข้าไม่เชื่อ! ชายาของข้ายังไม่ตาย! นางต้องไม่ตาย! ชายาของข้าจะต้องไม่ตาย!!!!”สิ้นพระสุระเสียง

 รัชทายาทรูปงามซึ่งอยู่ในฉลองพระองค์เจ้าบ่าวสีขาววิ่งพรวดพราดออกจากพระตำหนักส่วนพระองค์รีบเสด็จไปหาพระชายาที่ทรงคาดหวังว่าจะได้เคียงคู่กับนาง ท่ามกลางเสียงร้องเรียกของขันทีกู้

 “องค์รัชทายาท! อย่าเสด็จไปพ่ะย่ะค่ะ...องค์รัชทายาท!”ขันทีคนสนิทเรียกจนเสียงหลงพร้อมรีบวิ่งตามหลังไปอย่างกระชั้นชิด แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อขบวนเสด็จของหวังฮองเฮามาถึงพระตำหนักพอดี

 “รีบขัดขวางองค์รัชทายาทเอาไว้! อย่าให้เสด็จออกจากวังหลวงเป็นอันขาด”หวังฮองเฮามีพระบัญชาออกมาทันที

 องครักษ์มากมายรีบกรูเข้าไปหารัชทายาทแห่งต้าโจวพร้อมยืนล้อมรอบพระองค์เอาไว้อย่างแน่นหนาไม่ให้เสด็จหลบหนีไปจากวังหลวงตามรับสั่งของหวังฮองเฮา

 “เสด็จแม่ปล่อย! ทรงขัดขวางเอาไว้เช่นนี้ทำไม! นางคือพระชายาของลูกนะพ่ะย่ะค่ะ ลูกไม่เชื่ออย่างเด็ดขาดว่านางตายถึงอย่างไรก็ต้องไปหานาง! อย่างไงก็จะไป!!!”รัชทายาทรูปงามรับสั่งสุระเสียงกึกก้อง

 “แต่แม่ไม่ให้เจ้าไป! ชายาของเจ้านางตายแล้ว! ได้ยินหรือไม่ว่านางตายแล้ว คนตายย่อมไม่อาจฟื้นคืนกลับมาได้อีก เจ้าดั้นด้นไปหานางก็เท่านั้นไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา ทางที่ดีควรจะเลือกพระชายาในลำดับต่อไปให้เสด็จพ่อของเจ้ามีพระราชโองการแต่งตั้งนางให้ขึ้นมาเป็นพระชายาแทน แล้วรีบเข้าพิธีอภิเษกให้เรียบร้อยเสียเถอะ เชื่อแม่หยางเย่ว!!!”หวังฮองเฮารับสั่งคำรามลั่น

 ครั้นรัชทายาทรูปงามได้ยินรับสั่งของพระมารดาออกมาเช่นนั้น พระพักตร์หันกลับไปทอดพระเนตรหวังฮองเฮาเขม็งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างยิ่งยวด

 “เหตุใดเสด็จแม่จึงมีรับสั่งเช่นนี้ออกมา! หลิงเหลียนคือพระชายาเอกของลูกจะให้เลือกสตรีอื่นขึ้นมาแทนที่แล้วให้เข้าพิธีอภิเษกแทนนาง ไม่รีบร้อนมากเกินไปหน่อยเหรอพ่ะย่ะค่ะ! ทรงกลัวว่าฐานอำนาจในกองทัพของสกุลหวังจะถูกเปลี่ยนมือไปที่สกุลเว่ยใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ!”โจวหยางเย่วตวาดถามกลับไปจนสุดเสียง

 “ใช่แล้วจะทำไม! เจ้าคือรัชทายาทแห่งต้าโจวจะต้องขึ้นครองบัลลังก์สืบต่อจากเสด็จพ่อ ดังนั้นฮองเฮาที่จะต้องเคียงคู่ราชบัลลังก์แห่งต้าโจวจะต้องมาจากสกุลหวังเท่านั้น สกุลอื่นไม่ได้แม้แต่จะคิด!”หวังฮองเฮาตวาดพระโอรสพร้อมเสด็จเข้าไปหา

 “เจ้าคือพระโอรสหนึ่งเดียวของแม่นะเย่วเอ๋อ ลูกรักของแม่ทุกสิ่งที่ทำลงไปก็เพื่อเจ้าทั้งสิ้นมิใช่เพื่อผู้ใดทั้งนั้น”หวังฮองเฮาพยายามรับสั่งหว่านล้อม

 ถ้อยรับสั่งของพระมารดาทำให้รัชทายาทหนุ่มเสียพระทัยอย่างยิ่งยวดในการกระทำที่ทำลายหัวใจรักของพระองค์จนไม่เหลือชิ้นดีเช่นนี้ รักแรกในหัวใจหวังครองคู่ไปกับนางจนแก่เฒ่ามลายหายไปโดยพลัน รอยแสยะยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นบนพระพักตร์งาม พระเนตรแข็งกร้าวจ้องเขม็งไปที่พระมารดา

 “ในเมื่อเสด็จแม่คาดหวังที่จะให้ชายาของลูกมาจากสกุลหวังเห็นทีคงได้แต่ฝันเพราะลูกไม่ต้องการ! ชายาของลูกคือธิดาจากสกุลเว่ยเท่านั้นหากแม้นไม่ใช่นางอย่าหวังว่าจะมีพิธีอภิเษกสมรสนี้เกิดขึ้น และอย่าทรงคิดว่าลูกจะอยู่ในตำแหน่งรัชทายาทนี้ต่อไป เพราะไม่มีนาง! ก็จะไม่มีข้าเช่นกัน!!!”

 รัชทายาทรูปงามรับสั่งตวาดก้องท่ามกลางอาการตื่นตระหนกจนหัวใจแทบวอดวายของหวังฮองเฮาครั้นทรงได้ยินพระโอรสมีรับสั่งเช่นนั้นออกมา

 “เจ้าจะทำอะไรเย่วเอ๋อ! อย่าทำอะไรสิ้นคิดขึ้นมาไม่ได้นะ!”หวังฮองเฮารับสั่งดังก้อง 

 สิ้นพระสุระเสียงของพระมารดา 

 โจวหยางเย่วทรงใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงกระโดดตัวลอยละลิ่ว พร้อมวิ่งไปตามหลังคาพระตำหนักของวังหลวงเพื่อเล็ดรอดออกจากพระราชวังมุ่งตรงไปที่จวนราชครูเพื่อไปหาพระชายาของพระองค์ ท่ามกลางสุรเสียงร้องเรียกของพระมารดา

 “เย่วเอ๋อกลับมาหาแม่เดี๋ยวนี้! เย่วเอ๋อ!!”หวังฮองเฮารับสั่งตะโกนก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหันกลับไปเล่นงานกับเหล่าข้าราชบริพารที่กำลังพากันยืนมององค์ชายรัชทายาทเสด็จหนีออกจากพระราชวังหลวงเพื่อไปหาพระชายา

 “มัวพากันยืนเซ่ออยู่ทำไมรีบตามเสด็จรัชทายาทเร็วเข้า! ไปนำพระองค์กลับคืนวังหลวงให้จงได้ หาไม่แล้วข้าจะสั่งกุดหัวพวกเจ้าทุกคน!”หวังฮองเฮามีพระบัญชาออกไปทันที

 “พ่ะย่ะค่ะ!”บรรดาทหารองครักษ์ขานรับกันพร้อมเพรียง 

 ท่ามกลางสายพระเนตรของหวังฮองเฮาทรงทอดพระเนตรขบวนทหารองครักษ์ รีบวิ่งออกไปจากตำหนักบูรพาอันเป็นสถานที่ประทับขององค์รัชทายาท ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดในพระทัยยิ่งนัก

 “เว่ยหลิงเหลียน! เจ้าแน่มากนะที่ทำให้โอรสของข้าทุ่มเทหัวใจให้ถึงเพียงนี้ ในเมื่อนางมีอิทธิพลเหนือจิตใจของลูกข้า ความตายที่มอบให้ล้วนเป็นสิ่งสมควรแล้วที่จะได้รับ!”หวังฮองเฮารับสั่งอย่างเหี้ยมเกรียม แววตาลุกโชนดั่งไฟเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและอำมหิตอย่างยิ่งยวด