อ้ายซินเหลียน แค้นนี้ขอเอาคืน

คำโปรย

         อ้ายซินเหลียน บุตรสาวฮูหยินเอกแห่งจวนเสนาบดี ชีวิตเกิดมาพบเจอเพียงความสุขสบาย มารดาไม่ต้องแย่งชิงอำนาจกับเหล่าอนุในจวน นางจึงไม่เคยพบเจอการแก่งแย่งชิงดีของเหล่าสตรี นั่นจึงเป็นสาเหตุให้นางอ่อนแอ

         หม่าฮุ่ยซือ แม่สามีหน้าไหว้หลังหลอก กลับกรอก ปลิ้นปล้อนราวกับนางจิ้งจอก ใครให้สิ่งที่ตนต้องการได้ก็เข้าข้างฝ่ายนั้น ความปากหวานของแม่สามีทำให้นางหลงคิดว่าเป็นพวกเดียวกับนาง แต่ใครจะรู้ว่านี่คืออสรพิษดี ๆ นี่เอง

         สวี่ลี่เซียน ฮูหยิรองของสามีก็ไม่ต่างกัน ทำตัวน่าสงสารเป็นดอกบัวขาว ทั้งที่ข้างในเน่าเฟะยิ่งกว่าอาจม หญิงสาวผู้นี้คือคนที่สั่งควักหัวใจบุตรสาวนางเพื่อเอาไปทำยารักษาให้ลูกตัวเอง

         สามีนางนะหรือ หึ!! เชวียนจิ่นสือแม่ทัพใหญ่บูรพา เขาเหมือนจะใส่ใจแต่ยามเกิดเรื่องกลับไม่เคยเอ่ยปากช่วยนางสักคำ ทำได้ดีเพียงหน้าที่แม่ทัพปกป้องแคว้น แต่ไม่เคยปกป้องฮูหยินของตัวเองได้เลยสักครั้ง

         ชีวิตนางบัดซบนัก มีโอกาสแต่งเข้าจวนแม่ทัพแต่ไม่สามารถปกครองคนใต้บัญชาได้ ช่างโง่เขลาจริง ๆ สมแล้วที่นางสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งเลือดเนื้อตัวเองเช่น ลูก

         แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ผู้ใดที่มันทำอะไรไว้กับนางบ้าง นางขอคืนสิ่งนั้นให้พวกมันด้วยสองมือนี้เอง

บทนำ

         อ๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

         เสียงกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดของสตรีที่ถูกเรียกว่า มารดา ดังมาจากเรือนหลังเล็กท้ายจวนแม่ทัพบูรพา ท่ามกลางเสียงฝนที่ซาดซัดจนไม่อาจได้ยินเสียงรอบข้างได้

         ราวกับกำลังตอกย้ำความรู้สึกของสตรีที่ร้องไห้อยู่ ให้เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกคนฟาดด้วยแส้เป็นพันเท่า

         สิ่งนี้แสดงถึงความอ่อนแอของตัวเอง ที่ไม่สามารถปกป้องบุตรสาวที่รักได้ จนสุดท้ายนางก็สูญเสียความสุขและดวงใจเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตไปชั่วกาล

         หัวใจของคนเป็นมารดาราวกับถูกค้อนทุบเป็นหมื่น ๆ ครั้ง ทุบซ้ำไปมาจนแทบหายใจไม่ออก สาเหตุเพียงเพราะหลานชายหนึ่งเดียวของตระกูลเชวียนล้มป่วยด้วยโรคประหลาด ต้องการเลือดจากหัวใจบุตรสาวนางเพื่อรักษาโรคที่เขาเป็นอยู่

         เสียงแม่สามียังคงก้องอยู่ในหูชัดเจน ตอนที่พวกเขาเข้ามาดึงตัวเชวียนเลี่ยงหรงออกจากอกนางไป

         บุตรสาวเพียงคนเดียวเจ้าจะใส่ใจทำไม!! ชีวิตหลานชายข้าสำคัญกว่านักเด็กนี่หลายเท่านัก!! เอาตัวนางไป!!!

         นางพยายามอ้อนวอนให้พวกเขาปล่อยตัวนาง เพื่อที่นางจะไปช่วยบุตรสาวได้ ขนาดยอมกราบเท้าบ่าวรับใช้นางยังยินดี แต่ไม่เพียงไม่ปล่อยตัว กลับถูกบ่าวพวกนั้นเหยียดหยามราวกับขอทานข้างถนน

         “ฮูหยินน้อยหากท่านยอมพลีกายให้ข้า ข้าจะยอมปล่อยท่านไปพบบุตรสาวก็ได้”

         แม้นางจะไร้เดียงสาแต่ก็พอรู้หากยอมจริงตนจะพบเจอเรื่องใดบ้าง ซึ่งมันหนักหนากว่าที่เป็นอยู่ในยามนี้แน่นอน

         พวกเขาหายไปกว่าสามชั่วยามโดยขังนางเอาไว้ในเรือนท้ายจวน และกลับมาพร้อมร่างไร้ลมหายใจของบุตรสาวนาง ใบหน้าของเด็กน้อยขาวซีดราวกับกระดาษเปล่า

         ที่เสื้อยังปรากฏรอยเลือดชัดเจน แม้จะถูกเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่แล้วก็ตาม หางตาเด็กน้อยหลงเหลือคราบน้ำตาให้เห็น นั่นแปลว่าบุตรสาวของนางต้องเจ็บปวดและหวาดกลัวมากเป็นแน่

นางผิดเองที่อ่อนแอแถมยังเชื่อใจคนผิดเสมอมา สุดท้ายคนที่นางไว้ใจก็เป็นผู้ที่พรากเอาดวงใจของนางไป

คนผู้นั้นคือแม่สามี หม่าฮุ่ยซือ สตรีหน้าไหว้หลังหลอก ปากหวานก้นเปรี้ยว นางได้เห็นธาตุแท้ของแม่สามีก็วันนี้

         “ฮูหยินน้อยท่านอยากรู้หรือไม่ ว่าผู้ใดเสนอเรื่องนี้ให้ท่านแม่”  สวี่ลี่เซียน ฮูหยินรองของสามีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง

         หญิงสาวไม่ได้สนใจเสียงพูดนั้น ทำเพียงกอดร่างบุตรสาวไว้แน่น พร้อมกับเรียกชื่อบุตรสาวซ้ำไปมาราวกับคนเสียสติไปแล้ว

         “คนที่เสนอเรื่องนี้คือข้าเองเจ้าค่ะ แต่เลือดหัวใจบุตรสาวท่านก็ใช้ได้ผลดีไม่น้อย ทั้งที่ความจริงแล้วมันจะเป็นเพียงความเชื่อก็ตาม เห้อ!! ข้าต้องขอบคุณท่านแม่ที่ทำให้บุตรชายข้าได้เป็นที่หนึ่งเสียที เมื่อท่านพี่กลับมาบุตรชายของข้าก็จะได้รับความสนใจเพียงคนเดียว”

         เอ่ยจบก็หัวเราะอย่างสะใจกับสาวใช้คนสนิท ซึ่งประโยคเมื่อครู่ทำให้หญิงสาวที่ร้องไห้อยู่ต้องหยุดชะงัก แล้วหันควับไปมองด้วยสายตาอาฆาต

         “เจ้ามันสตรีแพศยาเจ้าฆ่าบุตรสาวข้า!!!”

นางตะโกนออกมาสุดเสียงพลางกระโจนเข้าไปบีบคอฮูหยินรองของสามีแน่น ในใจกะเอาให้สตรีผู้นี้ตายตามบุตรสาวนางไปเสีย

         พวกบ่าวที่ติดตามมาตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น รีบเข้ามาแกะมือนางออกกันจ้าละหวั่น แต่ไม่รู้ว่าสตรีตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเอาแรงมาจากไหนมากมายถึงได้พยายามแกะอย่างไรก็ไม่เป็นผล

         จนมีบ่าวชายเอาผ้าม่านแถวนั้นรัดคอนางเต็มแรง เพื่อหวังให้หญิงสาวปล่อยมือจากเจ้านายตัวเอง

         ร่างเล็กที่เริ่มขาดอากาศหายใจจึงปล่อยมือจากคอศัตรูช้า ๆ บ่าวชายผู้นั้นจึงคลายมือของตัวเองลงเช่นกัน แต่สวี่ลี่เซียนรีบเข้ามาดึงให้มันแน่นกว่าเดิม

         “เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือนังแพศยา!! ตายเสียเถอะ!! อย่าอยู่เป็นก้างขวางคอข้าอีกเลย!!!”

         ครั้งนี้สติของอ้ายซินเหลียนดับวูบไปจริง ทุกอย่างเลือนรางจนภาพทุกอย่างหายไป สำนึกสุดท้ายคือความเสียใจที่ไม่อาจปกป้องบุตรสาวตัวเองเอาไว้ได้

                         หากมีโอกาส....โอกาสอีกสักครั้ง.....

                         หากโอกาสนั้นมีจริง...นางจะปกป้องคนที่รักให้ดีที่สุด...นางจะไม่เป็นคนอ่อนแออีกแล้ว

                         ขอเพียงโอกาสให้นางได้แก้ตัวอีกสักครั้ง.......