บทที่ 1 เสด็จพี่ไท่จื่อ (NC, rape, incest, torture[กายและใจ], bondage, non-consensual drug use, manipulation, blood, oral, dub-con) (2/2)

เรียวขาสองข้างที่คอยปาดเตะผลักไสคนทิ้งตัวลงมาปัดป่ายเสียดสีกับร่างกายร้อนระอุข้างบนระบายความอึดอัดแทน เรียวคอระหงเอียงออกเปิดช่องให้ผู้ที่ดอมดมมันอยู่เข้ามาเชยชมได้มากกว่าเก่า แก่นกายสีสวยถูกยากำหนัดปลุกให้ตื่นขึ้นไปทักทายกับแก่นกายใหญ่ร้อนเบื้องบน

เซียวซิงโหรวไม่สามารถประคองสติไว้ได้อีกต่อไป

"จื่อเว่ย บอกเสด็จพี่ไท่จื่อของเจ้ามาสิ ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไร?"

"ร้อน...เสด็จพี่ไท่จื่อ ข้าร้อนเหลือเกิน"

เสียงหวานแหบพร่าเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมกับลมหายใจที่รวยรินตามแรงอารมณ์ ดวงแก้วคู่งามแดงเรื่อหยาดเยิ้มไปด้วยคราบน้ำตาจ้องสบกับดวงตาหิวกระหายของญาติผู้พี่

"ดี แล้วเจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไร?"

"ช่วย เสด็จพี่ไท่จื่อ...ช่วยข้าปลดปล่อยความอึดอัดนี้ออกไปทีเถิด"

คำวิงวอนร้องขอที่เขาควบคุมได้ทำให้ไท่จื่อเกิดอารมณ์พลุ่งพล่านยิ่งกว่าเก่า แก่นกายอุ่นร้อนจ่อหมุนวนหยอกเย้าอยู่ที่ช่องทางฉ่ำแฉะอย่างปลุกเร้าอารมณ์จนสะโพกมนของเซียวซิงโหรวต้องขยับเลื่อนเข้าไปหาตอบรับสัมผัสที่เขาต้องการ มือใหญ่กำสะโพกนุ่มไว้แน่นเพื่อหยุดยั้ง อีกมือก็บีบเค้นยอดอกจนมันตั้งชูชัน

"ขอร้องข้า"

เซียวซิงโหรวครางออกมาตามการกระตุ้น เขาแอ่นอกรับการปรนเปรอ ดวงแก้วคู่สวยจ้องเข้าไปในดวงตาที่เขาไม่รู้จักอีกต่อไป

"เสด็จพี่ไท่จื่อ ได้โปรดเข้ามาในกายข้า"

ไร้การตระเตรียม แก่นกายใหญ่เกินขนาดโพรงร้อนกระแทกเข้าไปอย่างรุนแรงจนเกือบมิดด้ามในคราเดียว เซียวซิงโหรวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดร้าวระทม ช่องทางด้านล่างฉีกขาดส่งเลือดแดงฉานไหลทะลัก แก่นกายใหญ่ใช้มันเป็นสิ่งหล่อลื่นแทงพรวดเข้าไปจนสุด

"อ๊าาา! เสด็จพี่...ฮือ ข้าเจ็บ ฮึก เอาออกไป ฮือ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ไท่จื่อที่กำลังสุขสมกับช่องทางคับแน่นที่บีบตอดรัดเขาไม่หยุดก็ส่งสายตาเย็นชากลับมา "เจ้าสั่งข้า? ข้ายังไม่ได้สั่งให้เจ้าพูด เจ้ากลับมาสั่งข้า?!"

มือใหญ่ดึงสายคาดเอวเส้นยาวที่เขาโยนทิ้งไว้ด้านข้าง พันรัดปลายสายมัดแก่นกายน้อยจนแน่นขนัด เซียวซิงโหรวไม่สามารถพูดนอกเหนือคำสั่งได้อีกจึงได้แต่กัดปากกรีดร้องในลำคอระบายความเจ็บที่ส่วนอ่อนไหว ไท่จื่อยื่นปลายสายคาดเอวอีกฝั่งมาจ่อปากบางห้อเลือด

"กัดซะ"

เซียวซิงโหรวกัดปลายสายคาดเอวอีกฝั่ง แค่เพียงเขาแหงนคอก็จะดึงรั้งแก่นกายของตนจนเจ็บร้าวไปหมด ขณะที่ความเจ็บทางด้านหน้ายังจัดการไม่ได้แก่นกายใหญ่ก็เริ่มขยับตัว ไท่จื่อขย้ำก้อนบั้นท้ายนิ่มทั้งสองข้างแน่นจับดึงร่างเพรียวบางกระแทกสวนจังหวะสอดใส่เข้าออกรัวเร็วของแก่นกาย เลือดแดงปะปนกับของเหลวหนืดใสกระเซ็นสาดตามจังหวะกระแทกกระทั้น เซียวซิงโหรวครวญครางในลำคออย่างน่ารันทด ลำตัวบิดเร้ารับความเจ็บปวดและความสุขสมจากไฟราคะที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยฤทธิ์ยา แก่นกายสีสวยถูกดึงรั้งตามการบิดส่ายของร่างกายจนจุกไปหมด เมื่อจุดสวาทถูกกระแทกเซียวซิงโหรวก็อ้าปากร้องเสียงหลงออกมาทำให้ปลายสายคาดเอวร่วงหล่น

"ใครสั่งให้เจ้าคายมันออกมา"

ไท่จื่อจับปลายที่หลุดออกดึงรั้งแก่นกายน้อยช้ำระบมเพื่อทำโทษ ด้านหลังแก่นกายใหญ่ก็ย้ำที่จุดกระสันซ้ำๆ เรียกให้ร่างบางกระตุกไหวบิดเร้าอย่างเสียวซ่าน เซียวซิงโหรวกรีดร้องสลับครางกระเส่าอยู่ในลำคอ ความเจ็บปวดและรัญจวนถาโถมเข้ามาจนแยกไม่ออก

"ร้องออกมาดังๆ สิ"

"อ๊ะ อะ ฮือ...อ๊า! ฮือ อึก...อา" เซียวซิงโหรวครางไม่เป็นภาษา น้ำตาใสรวยรินไม่ขาดสาย ปากอ้าค้างเพื่อร้องครางให้ผู้ข่มเหงพึงพอใจ

เสียงครวญครางเย้ายวนดังเคล้าคลอมากับเสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบช้า ไท่จื่อโน้มตัวลงมาดูดเม้มทั่วทั้งผิวขาวผ่อง ลิ้นหมุนวนลากเลียรอบฐานยอดอกสีอ่อนที่ขึ้นสีระเรื่อเข้มขึ้นทุกครั้งที่เขาหยอกเย้า

"จื่อเว่ย แลบลิ้นออกมา"

เซียวซิงโหรวแลบลิ้นชุ่มฉ่ำออกมาตามคำสั่งทำให้เสียงครางอู้อี้น่าเอ็นดู ไท่จื่อรุดหน้าขึ้นไปสอดแทรกลิ้นอุ่นของตนกวาดไล้ทุกซอกหลืบในโพรงปากน้อย น้ำลายของทั้งสองแลกผ่านลิ้นร้อนที่เชื่อมโยงกันเปรอะเปื้อนไหลออกจากมุมปาก ไท่จื่อดูดดื่มจนพอใจก็ถอนจูบออกมา ดึงสองแขนสั่นเครือตรึงร่างบางไม่ให้ขยับหนีได้ สะโพกซอยถี่ยิบอย่างไร้ปรานี เซียวซิงโหรวแอ่นสะโพกตอบรับการรุกล้ำอันแสนดิบเถื่อน จุดอ่อนไหวถูกปรนเปรอสร้างความกระสันซ่านจนเขาตาลอย ลิ้นน้อยยังไม่ได้ถูกสั่งให้เก็บส่งให้เส้นน้ำใสไหลไปตามมุมปาก ไท่จื่อมองภาพเขียนวิจิตรตรงหน้าก่อนจะอัดกระแทกกายเข้าไปในเรือนร่างงดงามเป็นครั้งสุดท้าย น้ำกามอุ่นร้อนฉีดพุ่งเข้าไปเติมเต็มในร่างกายสั่นระริก เซียวซิงโหรวกระตุกร่างหนึ่งครั้งก่อนจะปลดปล่อยตามมา

เมื่อได้ปลดปล่อยฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดก็คลายลงไปบ้าง ร่างสั่นเทิ้มทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อน แก่นกายใหญ่ถูกถอนออกจากร่าง น้ำเชื้อผสมกับเลือดสดพุ่งทะลักออกจากช่องทางอันบอบช้ำ

เซียวซิงโหรวยังหอบได้ไม่ทันไร กลิ่นคาวกามารมณ์พร้อมกับกลิ่นสนิมก็พวยพุ่งเข้ามาในโพรงปาก แก่นกายร้อนฉ่าของญาติผู้พี่ถูกใส่เข้ามาในโพรงปากเล็กแคบ เซียวซิงโหรวเจ็บมุมปากราวกับมันกำลังจะฉีกออก ไท่จื่อดันแก่นกายลึกเข้าไปจนสุดหลังคอทำให้เขาสำลัก ศีรษะถูกจับตรึงเอาไว้รองรับการทารุณแสนโหดร้ายจนเขาหายใจแทบไม่ทัน

"ซิงเอ๋อร์ เจ้าดูสิ สวนดอกไม้แห่งนี้งดงามหรือไม่?"

เซียวซิงโหรวทอดมองสวนเล็กๆ ในมุมเงียบสงบของรั้ววัง กิ่งใบขึ้นรกยื่นไปทุกทางอย่างไม่ได้รับการตัดแต่ง ซุ้มประตูและรั้วกั้นเองก็ถูกเถาไม้เลื้อยพันยุ่งเหยิงไปหมด เพียงแต่ในแมกไม้เขียวเหล่านั้นกลับมีดอกไม้นานาพันธุ์ สีสันสดใสบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมสดชื่นลอยมากับสายลม

"งดงามมากเลยพ่ะย่ะค่ะ ท่านยาย"

ไท่โฮ่วกลับส่ายหน้า "ไม่งดงามเลยสักนิด ซิงเอ๋อร์ อาเจียนั้นชอบดอกไม้และเครื่องหอมเป็นที่สุด แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เหมาะกับผู้ที่อยู่ในตำแหน่งไท่จื่ออย่างเขานัก จึงมักโดนหวงตี้ริบเก็บไปเสียหมด สวนแห่งนี้เองก็เช่นกัน หลังหวงตี้ห้ามไม่ให้อาเจียมา ที่นี่ก็ถูกทิ้งร้างจนเถาหนามรกรุงรังไปหมด"

"เสด็จพี่ไท่จื่อช่างน่าสงสาร" เซียวซิงโหรวคิดตามก็พาให้เศร้าหมองแทนญาติผู้พี่ยิ่งนัก "เช่นนั้นข้าจะดูแลสวนแห่งนี้แทนเสด็จพี่ไท่จื่อให้เองดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

"ซิงเอ๋อร์ของข้า เจ้าช่างเป็นเด็กดี เสด็จพี่ไท่จื่อของเจ้าต้องดีใจมากเป็นแน่" มือของผู้ชราลูบใบหน้างดงามของหลานชายวัยเยาว์ ไท่โฮ่วมองแก้วตาดวงใจของนางอย่างรักใคร่เอ็นดู

"ซิงเอ๋อร์ เจ้าดูเถอะ พี่น้องชายของเจ้าทุกคนมีชะตาชีวิตที่อาภัพยิ่งนัก ทุกคนไม่ว่าชมชอบสิ่งใดล้วนต้องเก็บไว้ในใจ ไม่ว่าอยากมีอยากได้สิ่งใดก็ห้ามมีห้ามได้ มีเพียงเจ้าที่เป็นสามัญชนตามบิดาจึงมีอิสรภาพไม่เหมือนกับพี่น้องชายคนอื่น มีเพียงเจ้าที่ข้าสามารถมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้โดยไม่ถูกคัดค้าน ไม่ถูกจับตามอง"

ท่านชายในวัยเยาว์ไม่ชอบแววตาโศกสลดของท่านยาย เขาชอบเวลาท่านยายยิ้ม ทั้งงดงามและใจดีอ่อนโยน เขาอยากให้ท่านยายมีความสุขเพื่อที่จะได้ยิ้มออกมาตลอดเวลา

"เช่นนั้นข้าจะทำทุกอย่างแทนพวกเขาดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

"ซิงเอ๋อร์ บัดนี้เจ้าเป็นผู้ชำนาญในศาสตร์แห่งความสำราญทั้งแปดที่พี่น้องของเจ้าหลงใหล ข้าขอมอบตำหนักรวมญาติให้กับเจ้า พี่น้องฝ่ายชายของเจ้าต่างก็มีชะตาที่โดดเดี่ยวยิ่งนัก เจ้าต้องดูแลพี่น้องของเจ้าให้ดี สร้างความสุขให้กับพวกเขา พวกเขาไม่มีสิทธิเลือกที่จะทำตามใจได้ อย่างน้อยให้ตำหนักแห่งนี้เป็นสถานที่ที่พวกเขาจะได้พักผ่อนจิตใจอย่างแท้จริง แบ่งเบาคลายทุกข์สร้างความสำราญให้พวกเขาเถิด"

ไท่โฮ่วประทานตำหนักรวมญาติให้กับท่านชายเซียวซิงโหรว สถาปนาเป็นตำหนักที่รวบรวมความสำราญแห่งศาสตร์ทั้งแปดที่ทายาทเชื้อพระวงศ์รุ่นนี้ชมชอบ กำเนิดเป็นตำหนักแปดสำราญ ดูแลโดยท่านชายเจ้าสำราญ เซียวซิงโหรว