บทที่ 2 เสด็จพี่ใหญ่ (NC, rape, incest, rough sex, painful sex, blood, size difference, come inflation) (1/2)

บทที่ 2

เสด็จพี่ใหญ่

ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเป็นวงกลม บนพื้นเย็นตำแหน่งที่เซียวซิงโหรวชอบนอนแผ่หรา มีชุดโต๊ะที่นั่งถูกนำมาตั้งวาง สุราชั้นดีหลายสิบไหวางกองเกลื่อน บ้างว่างเปล่า บ้างยังไม่พร่อง ล้วนแล้วแต่เป็นสุราชั้นเลิศที่หามาได้ยากยิ่งที่ท่านชายเจ้าสำราญรวบรวมไว้ในตำหนักแปดสำราญแห่งนี้

"ไหต่อไปเป็นอะไรเล่า? ซิงเอ๋อร์"

เซียวซิงโหรวเปิดไหสุราไหที่เจ็ด จมูกโค้งมนงดงามจรดที่ปากไห กลิ่นสุคนธรสท้นทะลักออกมา แม้จะยังไม่ได้ลิ้มลองแต่กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของมันก็ให้คำตอบกับเขาแล้ว "นี่คือสุราทิวาไร้กาลของผู้อาวุโสจ้าว แห่งสำนักบรรพตหมื่นมรรคา"

"ดี สมัยนี้จะหาสุราดีต้องมีชื่อผู้อาวุโสจ้าวเท่านั้น หากจะจัดอันดับร้อยอันดับแรกคงตกเป็นสุราของนางไม่แปดสิบก็เก้าสิบ มา ยกสุราให้พี่ใหญ่ดื่ม!"

เซียวซิงโหรวถูกโอบรัดแนบชิดอยู่ระหว่างท่อนแขนใหญ่โตอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและลำตัวแข็งแกร่งบึกบึนจนขยับแทบไม่ได้ เขาเม้มปากยกไหสุราหนักอึ้งขึ้นจ่อปากญาติผู้พี่ คอยเอียงรินสุราเลิศรสให้ไหลลงลำคอที่ดูจะด้านชาต่อฤทธิ์ร้อนของสุราไปเสียแล้วขององค์ชายใหญ่

ท่านชายผู้ถูกไท่โฮ่วเลี้ยงดูมาอย่างไข่ในหิน ปกป้องเขาเอาไว้ในวังหลวง กลับต้องมาป้อนสุราถึงปากชายฉกรรจ์ที่กกกอดเขาไว้ข้างกาย

ไม่ต่างอะไรจากนางโลมชั้นต่ำ

เซียวซิงโหรวเม้มปากแน่นอย่างอดกลั้น เขายินยอมที่จะลดศักดิ์ศรีลงมาทำตัวเช่นนี้มากกว่าที่จะถูกเสด็จพี่ใหญ่ชำเรา

องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเสวียนอู่มีความสามารถด้านการสู้รบจนไต่เต้าขึ้นมาถึงระดับแม่ทัพได้ด้วยอายุเพียงสิบแปดปี หลังจากนั้นก็ครองตำแหน่งนักรบอันดับหนึ่งแห่งกองทัพหลวงมาโดยตลอด อีกทั้งยังมีกองกำลังในครอบครองหลายหมื่นนาย ด้วยความสามารถที่ล้นเหลือและอำนาจมากมายถึงเพียงนี้กลับไม่ได้ทำให้เขามีผู้หนุนหลังให้ขึ้นครองราชย์มากเท่าไท่จื่อ เป็นเพราะข้อเสียอันใหญ่หลวงของเขา

องค์ชายใหญ่ขึ้นชื่อเรื่องการเสพสุราเคล้านารีในปริมาณที่เกินกว่าคนปกติทั่วไป ไปหอนางโลมที่ใดที่นั่นถึงกับต้องปิดทำการไล่แขกคนอื่นกลับ เนื่องจากสุราทั้งหอต้องนำมาประเคนให้เขา ยังไม่พอ ยังมีข่าวลืออีกว่ากว่าจะสยบให้ม้าศึกตัวนี้หายพยศได้จำต้องใช้นางโลมจนหมดหอเลยทีเดียว

และเซียวซิงโหรวก็ไม่อยากรับหน้าที่ทดแทนนางโลมทั้งหอดั่งเคย จึงฝืนทนอดกลั้นนั่งยกไหสุราบ่ายเบี่ยงความสนใจขององค์ชายใหญ่

องค์ชายใหญ่แหงนคอกระดกสุราสายตาก็เหลือบเห็นท้องฟ้าเบื้องบนผ่านบานกระจกใส "ซิงเอ๋อร์ เจ้าดู กระจกใสไร้มลทินบานใหญ่ขนาดนี้ อีกทั้งยังเป็นวงกลมไม่มีบิดเบี้ยวหายากมากใช่หรือไม่ เจ้าชอบมันหรือไม่?"

"บรรณาการจากต่างแดนย่อมเป็นของกษัตริย์ หาใช่ของที่เอามาให้นักโทษอย่างตัวน้องชายได้" เซียวซิงโหรวตอบอย่างไร้อารมณ์ร่วมในบทสนทนา

"เหอะ! กษัตริย์ที่เจ้าว่านอนรอความตายอยู่บนเตียงทองคำของเขาแล้ว!" องค์ชายใหญ่แม้จะดื่มสุราไปหลายไหก็ยังไม่เมา แต่คำพูดที่ออกมาจากปากเขาไม่เกรงฟ้ากลัวดินเสียยิ่งกว่าคนเมาอีก

เซียวซิงโหรวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ท่าน...เสด็จพี่ใหญ่ ท่านกำลังพูดถึงพระบิดาของท่านอยู่นะ"

องค์ชายใหญ่แค่นเสียง "และก็เป็นเสด็จลุงของเจ้าด้วย เสด็จลุงใจทรามที่น่ารังเกียจของเจ้า"

ดวงแก้วคู่สวยไหวระริกด้วยความสะเทือนใจ เซียวซิงโหรวเม้มปากแน่น เขาเกือบจะทำให้เสด็จพี่ใหญ่โกรธเสียแล้ว "ถึงอย่างไร กระจกล้ำค่าบานนี้ก็ไม่ใช่ของที่จะเอามาใช้เช่นนี้ได้"

ใบหน้างดงามถูกดึงกระชากอย่างแรงบังคับให้เงยขึ้นไปมองหน้าอดีตพี่ใหญ่แสนใจดีและสนุกสนานของเขา บัดนี้กลายเป็นชายตัวโตเหม็นกลิ่นสุราหึ่งราวกับโจรป่าเถื่อน องค์ชายใหญ่ฉีกยิ้มกว้างเปิดเผยเขี้ยวฟันแหลมคมดุจสัตว์นักล่า

"รู้หรือไม่ เหตุใดกระจกบานนี้จึงมาลงเอยอยู่ที่นี่ได้? ซิงเอ๋อร์ เป็นเจ้าที่ทำให้เราพี่น้องปรองดองกันได้ การจะให้ทุกฝ่ายได้ผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมกันจากของที่มีชิ้นเดียวมีเพียงวิธีเดียวคือนำมาให้เจ้า"

สัมผัสป่าเถื่อนทำให้เซียวซิงโหรวตัวสั่นเป็นลูกนก แม้จะกลัวมากเพียงใดเขาก็ต้องฝืนทำใจกล้าแล้วพูดต่อ "ขุนนางพวกนั้นไม่คัดค้านหรืออย่างไร?"

องค์ชายใหญ่ระเบิดหัวเราะเสียงดังกังวาน "ใครจะสนล่ะ ขอแค่คลื่นลมสงบสุขก็พอแล้วไม่ใช่รึไง?"

ดวงแก้วคู่งามสั่นไหว เซียวซิงโหรวเพิ่งจะได้ตระหนักรู้ ไม่มีใครสนใจว่าเขาถูกคุมขังอยู่ในตำหนักของตนเองแทนที่จะถูกนำตัวไปไต่สวนที่คุกหลวง ไม่มีใครสนใจว่าเขาจะได้รับการปฏิบัติต่างจากนักโทษประหารทั่วไป ไม่มีใครสนใจว่าเขาเป็นผู้สังหารฉีจวิ้นหวางซื่อจื่อจริงหรือไม่

ทุกคนในแคว้นเสวียนอู่เห็นด้วยกับการขังเขาไว้เพื่อบำเรอเหล่าพี่น้อง

ดวงแก้วคู่งามสิ้นแสงดาวถูกแทนที่ด้วยรอยแตกร้าว ยังไม่ทันที่ใจเขาจะกลับมาสงบลง สุราร้อนก็ถูกราดรดศีรษะเขาลงมา เซียวซิงโหรวรีบก้มหน้าปิดเปลือกตาหนีน้ำเมรัยแสบร้อน แต่เขาไม่สามารถดิ้นหนีจากวงแขนแข็งแกร่งของญาติผู้พี่ได้

"มาทำให้ขุนนางพวกนั้นได้เห็นเถอะ ว่าพวกเขาคิดถูกแล้ว!"

ใบหน้างามล้ำถูกกระชากขึ้นอีกครั้ง ริมฝีปากบางถูกประกบบดเบียดอย่างรุนแรง สุรารสร้อนถูกบังคับแทรกสอดให้ไหลเข้าไปมัวเมาลงคอของท่านชายผู้สั่นเทา อาภรณ์ชั้นดีถูกฉีกทึ้งดั่งโดนกรงเล็บของอสูรร้ายกระชากข่วน แม้สุราที่รินรดลงมาจะร้อนรุ่มแต่ก็ไม่สามารถทำให้ร่างแบบบางหยุดสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บได้

เซียวซิงโหรวเข้าใจผิดไป ความจริงคือไม่ว่าจะพยายามบ่ายเบี่ยงมากเพียงใด จุดจบก็เป็นเช่นเดิม

ร่างเปลือยเปล่าเปียกโชกถูกรุกรานอย่างโหดร้าย ริมฝีปากบางถูกขบกัดบดขยี้ซ้ำๆ จนบวมเจ่อห้อเลือดไปหมด เรียวขาทั้งสองถูกยกขึ้นพาดบ่าแกร่ง แก่นกายที่ใหญ่โตเกินขนาดปกติรุกรานเข้ามาอย่างป่าเถื่อน โพรงน้อยที่ไม่ได้ถูกสร้างไว้เพื่อรองรับความใหญ่โตนี้ไหนเลยจะโอบรับมันลงไปได้ แต่องค์ชายใหญ่ไม่สนใจ แก่นกายใหญ่ยักษ์ยังคงรุดหน้าดันตัวเข้าไปอย่างต่อเนื่อง เนื้อนุ่มหยุ่นถูกรุกล้ำจนปริแตก เซียวซิงโหรวกรีดร้องสุดเสียง ลำตัวท่อนล่างคล้ายจะฉีกแยกออกจากกัน โลหิตไหลเจือปนไปกับสุรา ท่านชายกรีดร้องจนลำคอแหบแห้งแก่นกายใหญ่โตเกินมนุษย์กลับเพิ่งจะเข้าไปได้เพียงครึ่งทาง

"ซิงเอ๋อร์ เจ้าแน่นเหลือเกิน พี่ใหญ่จะทนไม่ไหวแล้ว!"

แก่นกายยักษ์ที่สอดเข้ามาได้เพียงครึ่งขยับเข้าออกรวดเร็วตั้งแต่เริ่ม ทุกครั้งที่ดุนดันกลับเข้ามาหวังที่จะเสือกแทงเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม

"ฮึก! หยุด...ฮือ ไม่...อย่า อ๊าาาา!"

แม้จะยังเข้าไปได้ไม่สุด น้ำกามแห่งความรื่นรมย์ก็ฉีดพ่นออกมาแล้ว องค์ชายใหญ่เสร็จสมแล้วก็ไม่ได้ถอนแก่นกายออกไป น้ำกามที่ท่วมอยู่ในโพรงแคบช่วยหล่อลื่นให้เขาขยับแก่นกายได้ง่ายขึ้น แก่นกายที่ฟื้นตัวกลับมาพองโตขึ้นใหม่อัดกระแทกเข้าไปจนสุด

"อ๊าาาาา!"

ความเจ็บปวดกัดกินสติของเซียวซิงโหรว เขาทำได้เพียงกรีดร้องระบายความทรมานจนลำคอปวดหนึบ ปากบวมถูกกัดกินซ้ำไปมา ช่องทางฉีกขาดถูกอัดกระแทกอย่างป่าเถื่อน ความใหญ่โตเมื่อแทงเข้ามาจนสุดก็ส่งให้หน้าท้องปูดนูนตามลำแท่งของแก่นกาย การชำเราอันดิบเถื่อนนำมาซึ่งความอึดอัดและเจ็บปวดเท่านั้น น้ำกามารมณ์ถูกปลดปล่อยเข้าร่างนับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่สติเลือนรางจนเสียงร้องแผ่วลงสุราร้อนก็จะเทราดลงบนดวงหน้างามแสนบอบช้ำ ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมารับการทรมานไม่รู้จบ

[1] 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที