บทที่ 5

คาเมเลียจ้องมองเข้าไปในดวงตาของบากาสการาอย่างไม่หวั่นเกรง ท้าทายอำนาจของชายที่อ้างตัวว่าเป็นบิดาของเธอ รอยยิ้มเยาะเย้ยที่แหลมคมราวกับพิษปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ

“คุณต้องการให้ฉันแต่งงานกับมอร์แกนงั้นเหรอ? ได้สิ แต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ... คืนทรัพย์สินและบริษัททุกอย่างของแม่ฉันมาให้ฉัน ทุกบาททุกสตางค์”

บากาสการาเงียบงัน

กรามของเขาแข็งเกร็งขึ้นเรื่อย ๆ จนเห็นกล้ามเนื้อบริเวณแก้มชัดเจน ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธอย่างรุนแรง ราวกับคำพูดนั้นแทงเข้าที่จุดอ่อนที่สุดของเขา

เมื่อเห็นว่าคาเมเลียคงไม่ได้รับคำตอบจากเขา เธอจึงหันหลังกลับอย่างสง่างาม

เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ ขณะที่เธอเดินออกจากห้องรับแขกไปยังประตู

ทันทีที่ประตูปิดลงด้านหลังเธอ วิเวียนก็รีบโผเข้ากอดบากาสการา

เธอโอบกอดบิดาอย่างอ่อนโยน แสร้งทำเป็นไร้เดียงสา แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความสุขที่เจ้าเล่ห์

เธอกระซิบเบา ๆ พลางซบศีรษะลงบนไหล่ของเขา

“พ่อคะ หนูมั่นใจว่าคาเมเลียจะต้องพังทลายอย่างสมบูรณ์หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้”

บากาสการาลูบเส้นผมของลูกสาวคนโปรดอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ไม่ต้องกังวลนะลูก สุดท้ายเธอก็จะถูกทำลาย... และชีวิตของเธอจะจบลงอย่างน่าเศร้าไม่ต่างจากแม่ของเธอ”

วิเวียนพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

“ใช่ค่ะพ่อ มอร์แกนเกลียดคาเมเลียมากที่สุด หนูมั่นใจว่าเขาจะต้องแก้แค้นเธอหลังจากแต่งงานกันแน่นอน!”

ดวงตาของบากาสการาเปล่งประกายด้วยความโลภขณะพูด

“อดทนรออีกหน่อยนะวิเวียน เมื่อคาเมเลียหายไปและถูกกำจัดออกจากเส้นทางอย่างเป็นธรรมชาติ ทรัพย์สมบัติทั้งหมดนี้ก็จะตกเป็นของเธอเพียงคนเดียว... และเธอก็จะได้แต่งงานกับมอร์แกน”

วิเวียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

“หนูมั่นใจว่าแผนของพวกเราจะไม่มีวันล้มเหลวค่ะพ่อ!”

แต่ทันใดนั้น เงาแห่งความกังวลก็พาดผ่านใบหน้าของบากาสการา

เขาคลายอ้อมกอดเล็กน้อยและมองลูกสาวด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น

“แต่วิเวียน... พ่อกังวลขึ้นมากะทันหัน ถ้ามอร์แกนเกิดตกหลุมรักคาเมเลียขึ้นมาล่ะ? อย่างไรเสีย พวกเขาจะต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน”

วิเวียนหัวเราะเบา ๆ และโบกมืออย่างดูแคลน

“ไม่ต้องกังวลเลยค่ะพ่อ ตั้งแต่สมัยมัธยม มอร์แกนก็เกลียดคาเมเลียจากก้นบึ้งของหัวใจแล้ว เขายังเคยสาบานต่อหน้าหลุมศพของพ่อเขาด้วยซ้ำว่า สักวันหนึ่งเขาจะทำลายคาเมเลียให้ได้”

บากาสการาพยักหน้าช้า ๆ สีหน้ากลับมาผ่อนคลาย

“จริงของเธอ มอร์แกนไม่มีวันรักผู้หญิงที่มาจากตระกูลที่เขาเกลียดชังหรอก”

รอยยิ้มของวิเวียนกว้างขึ้น

“พ่อจำไม่ได้หรือคะ? พ่อของมอร์แกนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์อันน่าเศร้า เพราะคดีความที่คาเมเลียเป็นคนยื่นฟ้อง เขาต้องมีความเกลียดชังแบบเดียวกับพวกเราแน่นอน เขาอยากเห็นคาเมเลียเจ็บปวดจนพังทลายไปทั้งชีวิต”

บากาสการาวางมือลงบนไหล่ของลูกสาวอย่างภาคภูมิใจ

“เธอนี่ฉลาดที่สุดในบรรดาลูก ๆ ของพ่อจริง ๆ”

ลึก ๆ ภายในใจของวิเวียน เธอแทบจะลอยขึ้นจากความสุข

ไม่ช้าก็เร็ว มอร์แกนจะต้องเป็นของเธออย่างสมบูรณ์

ผู้ชายอย่างเขาไม่มีวันตกหลุมรักผู้หญิงโชคร้ายอย่างคาเมเลีย

แต่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่า...

คาเมเลียกำลังยืนอยู่หลังประตูไม้ที่เปิดแง้มอยู่เล็กน้อย ตรงทางเดินด้านนอก

มือทั้งสองข้างของเธอกำแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ พยายามสะกดอาการสั่นที่เกิดจากความโกรธ

เธอได้ยินทุกคำพูด

ทุกแผนการอันน่ารังเกียจของพวกเขา

และเสียงหัวเราะสมรู้ร่วมคิดของทั้งสองคนก็ทำให้ลมหายใจของเธอเย็นเยียบ

“พวกคุณคิดจริง ๆ หรือว่า หลังจากที่ฉันรู้ว่าพวกคุณต้องการฆ่าฉัน ฉันจะยืนนิ่งโดยไม่ทำอะไร?”

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าซีดเซียวของเธอ

“มาดูกันว่าใครกันแน่... จะลากอีกฝ่ายลงนรกก่อน”

โดยไม่ส่งเสียงใด ๆ คาเมเลียค่อย ๆ ถอยหลัง ก่อนจะหันตัวและเดินออกจากบ้านต้องสาปแห่งนี้

ทันทีที่เธอเดินผ่านประตูรั้ว รถซีดานสีดำคันหนึ่งก็หยุดลงตรงหน้าเธออย่างเงียบงัน

ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ชายคนหนึ่งในชุดสูทราคาแพงและสง่างามก้าวลงมา

เขาสงบนิ่ง

เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เขาคือโนอาห์ ผู้ช่วยส่วนตัวและมือขวาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเธอ

“คุณหนูคาเมเลีย” โนอาห์กล่าวอย่างสุภาพพร้อมเปิดประตูรถให้เธอ “ผมหาอดีตเลขาของคุณแม่ของคุณเจอแล้วครับ”

ดวงตาของคาเมเลียที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความมืดมนกลับมามีประกายอีกครั้ง

“จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเราไปหาเธอเดี๋ยวนี้ เธอถือชิ้นส่วนที่สำคัญที่สุดของปริศนานี้เอาไว้”

“ครับ คุณหนู”

โนอาห์ปิดประตูรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ และพาเธอไปยังอาคารสำนักงานหรูใจกลางย่านธุรกิจ ที่ซึ่งอดีตเลขาของมารดาเธอเช่าสำนักงานอยู่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา โนอาห์และคาเมเลียเดินเคียงกันไปตามทางเดินพื้นหินแกรนิต มุ่งหน้าไปยังห้องรับรอง VIP บนชั้นสูงสุดของอาคาร

สถานที่แห่งนั้นเงียบสงบและสง่างาม

แต่ในจังหวะที่คาเมเลียกำลังจะยื่นมือเปิดประตูกระจกบานใหญ่ เธอกลับหยุดชะงักทันที

ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้อง

สูทของเขาตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบ

ไหล่กว้าง

ดวงตาคมกริบ

กรามได้รูปแข็งแกร่ง

เธอจำเขาได้ทันที

เขาคือผู้ชายที่เธอพบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“อีกแล้วสินะ...” คาเมเลียคิดอย่างหงุดหงิด

ในเวลาเดียวกัน ภาพรอยแดงบนร่างกายของชายคนนั้นก็ย้อนกลับมาในความทรงจำของเธอ

มอร์แกนเองก็หยุดชะงักเช่นกัน

สายตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่คาเมเลียโดยตรง

ความประหลาดใจวูบหนึ่งปรากฏบนใบหน้าของเขา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาในทันที

บรรยากาศในทางเดินเหมือนถูกแช่แข็ง

เมื่อโนอาห์สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดและแรงกดดันจากมอร์แกน เขาจึงขยับตัวโดยสัญชาตญาณเพื่อปกป้องคาเมเลีย

ก่อนที่มอร์แกนจะพูดอะไร โนอาห์ก็ก้าวไปยืนขวางหน้าคาเมเลีย ราวกับกำแพงที่กั้นระหว่างพวกเขา

เขาวางมือลงบนไหล่ของคาเมเลียอย่างมั่นคงและดึงเธอเข้าหาตัวเล็กน้อย ราวกับกำลังปกป้องเธอจากอันตรายที่แท้จริง

สายตาของมอร์แกนตกลงไปที่มือของโนอาห์บนไหล่ของคาเมเลียทันที จากนั้นจึงมองความใกล้ชิดระหว่างพวกเขา

ทันใดนั้น ความรู้สึกร้อนแรงบางอย่างก็ปะทุขึ้นในอกของเขา

มันคือความหึงหวงอันรุนแรงที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

กรามของมอร์แกนเกร็งขึ้น สายตาของเขาเย็นเยียบราวกับต้องการดึงมือของโนอาห์ออกจากไหล่ของคาเมเลียด้วยตัวเอง

เขาหัวเราะเยาะอย่างดูถูก

รอยยิ้มประชดประชันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะมองคาเมเลียผ่านไหล่ของโนอาห์

ด้วยน้ำเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยการดูหมิ่น เขาพูดว่า

“ผู้หญิงราคาถูกจริง ๆ...”

จากนั้นเขาก็มองทั้งสองคนเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันหลังและเดินจากไปด้วยก้าวหนักแน่น