MasukShare
บทที่ 4
Tanggal publikasi:
2026-07-20 03:04:24คาเมเลียค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปช้า ๆ ลดระยะห่างระหว่างเธอกับชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันอันหนักหน่วงจนทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก สายตาของเธอจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของบากาสการา ตามกฎหมายแล้ว เขาคือบิดาผู้ให้กำเนิดของเธอ แต่สำหรับคาเมเลีย เขาคือชายที่เธอเกลียดชังที่สุดในโลก “หึ... บากาสการา คุณยังไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ คุณก็ยังคงปกป้องแต่ลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นเสมอ” คาเมเลียพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างเหลือเชื่อ แต่เพียงประโยคเดียวกลับเหมือนใบมีดคมที่กรีดผ่านความเงียบภายในห้อง ใบหน้าของชายวัยกลางคนกระตุกเล็กน้อย เส้นเลือดบริเวณขมับปูดขึ้นด้วยความโกรธ เขาไม่อาจซ่อนความเดือดดาลที่ถูกเรียกเพียงชื่อของตัวเอง โดยไม่มีคำว่า “พ่อ” หรือความเคารพใด ๆ “แก...! กล้าดียังไงถึงเรียกฉันว่า ‘บากาสการา’!” เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ มือขวากำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว คาเมเลียหยุดยืนห่างจากเขาประมาณสองเมตร เธอกอดอก เอียงศีรษะเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย ราวกับกำลังมองชายตรงหน้าเป็นเพียงคนไร้ค่า “พอได้แล้ว บากาสการา” น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่ดวงตากลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง “คุณเสียเวลาเปล่าที่จะบังคับให้ฉันเรียกคุณว่า ‘พ่อ’” “ตัวคุณเองก็รู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือ?” “ว่าคุณไม่เคยมีคุณสมบัติที่จะได้รับคำเรียกนั้นเลยแม้แต่น้อย” “เด็กอกตัญญู!” เสียงคำรามด้วยความโกรธดังขึ้นอีกครั้ง จนผนังคฤหาสน์สั่นสะเทือน ด้านหลังของบิดา วิเวียนสะดุ้งเล็กน้อย ชายคนนั้นแทบจะระเบิดความโกรธออกมา สถานการณ์รุนแรงถึงขั้นเหมือนว่าเขาอาจตบหน้าคาเมเลียได้ทุกเมื่อ แต่คาเมเลียกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย แทนที่จะหวาดกลัว รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเธอกลับลึกขึ้น เธอกำลังหัวเราะเยาะความเสแสร้งของชายที่ทำลายวัยเด็กของเธอ “พอแค่นั้นเถอะ” ก่อนที่ชายคนนั้นจะด่าทออีกครั้ง คาเมเลียยกมือขึ้นตัดบทเขาอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางของเธอราวกับกำลังชมละครที่น่าเบื่อหน่าย “พูดจุดประสงค์ที่แท้จริงของคุณมา” “หลังจากที่คุณส่งฉันไปอยู่ต่างประเทศหลายปี ทำไมตอนนี้ถึงเรียกฉันกลับมา?” บากาสการาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดความโกรธของตัวเอง เขายืดหลังตรงและมองคาเมเลียด้วยสายตาของผู้นำตระกูล ผู้กำลังจะออกคำสั่งที่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ “ตระกูลของเรามีข้อตกลงเรื่องการแต่งงานที่กำหนดไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน” เสียงหนักแน่นของเขาดังก้องไปทั่วห้อง “และเธอ... ต้องแต่งงานกับมอร์แกน” “...ฉันต้องแต่งงานกับมอร์แกนงั้นเหรอ?” คาเมเลียทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ หลังจากนั้นไม่นาน เสียงหัวเราะแห้งแล้งก็ดังออกมาจากริมฝีปากของเธอ เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ในห้อง 404 อันมืดมิดของโรงแรม ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ทิ้งร่องรอยสีแดงไว้ทั่วร่างกายของเธอ และเขายังเป็นศัตรูตัวฉกาจของสองตระกูลที่เกลียดชังกันมานานหลายปี แต่ตอนนี้ ชื่อของเขากลับถูกประกาศในฐานะคู่แต่งงานของเธอ แน่นอนว่าบากาสการารู้ดีถึงความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสอง ตั้งแต่สมัยเรียน เพียงแค่คาเมเลียกับมอร์แกนอยู่ในสถานที่เดียวกัน ก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง พวกเขาเป็นเหมือนน้ำกับน้ำมัน ไม่มีวันสามารถเข้ากันได้ สำหรับคาเมเลีย นามสกุลของมอร์แกนคือสัญลักษณ์แห่งความพินาศ ในอดีต บิดาของมอร์แกนใช้กลยุทธ์ทางธุรกิจที่สกปรก จนทำให้บริษัทขนาดใหญ่ที่มารดาผู้ล่วงลับของคาเมเลียสร้างขึ้นต้องตกอยู่ในภาวะล้มละลาย ความล่มสลายนั้นทำให้มารดาของเธอตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างหนัก และสุดท้ายจบชีวิตตัวเองลงอย่างน่าเศร้า บาดแผลนั้นยังไม่เคยได้รับการเยียวยา และภายในหัวใจของคาเมเลีย มันได้กลายเป็นเปลวไฟแห่งการแก้แค้นที่ไม่มีวันดับลง ในขณะเดียวกัน มอร์แกนเองก็มีความเกลียดชังต่อเธอไม่ต่างกัน หลังจากมารดาของคาเมเลียเสียชีวิต คดีความและข้อกล่าวหาที่ตระกูลของเธอยื่นฟ้อง ทำให้ชื่อเสียงของบิดามอร์แกนพังทลาย ภายใต้แรงกดดันจากสังคมและสื่อมวลชน บิดาของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างพยายามหลบหนีนักข่าว และมอร์แกนโยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้กับคาเมเลีย ความเกลียดชังของทั้งสองฝังรากลึก แม้ตอนนี้พวกเขาจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่มันก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่สายตาของพวกเขาปะทะกัน สิ่งเดียวที่มีอยู่คือความต้องการทำลายอีกฝ่าย “คุณกำลังบอกให้ฉัน... แต่งงานกับมอร์แกน?” คาเมเลียถามกลับด้วยน้ำเสียงต่ำที่สั่นเล็กน้อย เธอยังกอดอกอยู่ แต่กำแขนเสื้อของตัวเองแน่นจนเล็บซีดขาว “แน่นอน!” บากาสการาตอบโดยไม่ลังเล พร้อมก้าวเข้าไปข้างหน้า “การหมั้นระหว่างเธอกับมอร์แกนจะดำเนินต่อไปตามกำหนด ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม” “นี่คือข้อตกลงเพื่อปกป้องทรัพย์สินที่เหลืออยู่ของตระกูลเรา” “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” คาเมเลียจ้องมองชายที่เรียกตัวเองว่าพ่อ ความไม่อยากเชื่อและความรังเกียจอันลึกล้ำเอ่อล้นอยู่เต็มหัวใจ ชายที่ผลักดันให้แม่ของเธอต้องพบกับความตาย ตอนนี้กลับกำลังส่งตัวเธอไปให้ลูกชายของชายที่ทำลายชีวิตแม่ของเธอ ราวกับเธอเป็นเพียงเครื่องสังเวย ด้านหลังบากาสการา วิเวียนสูดหายใจเข้าด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอแข็งค้าง ขากรรไกรขบแน่นด้วยความริษยา เธอรู้ดีที่สุดว่ามอร์แกนเป็นชายที่หล่อเหลาเพียงใด และมีทั้งอำนาจกับทรัพย์สินมหาศาล เธอไล่ตามเขามานาน แต่เขาไม่เคยหันกลับมามองเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ตอนนี้ ตำแหน่งภรรยาของชายคนนั้นกลับตกเป็นของคนที่เธอเกลียดที่สุด—คาเมเลีย พี่สาวต่างมารดาของเธอ ความจริงนั้นทำให้หัวใจของวิเวียนเต็มไปด้วยความริษยาที่แทบแผดเผา แต่เธอไม่รู้เลยว่า... สำหรับคาเมเลีย การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่พร แต่มันคือคำพิพากษาประหารชีวิต และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือโชคชะตาได้ผูกมัดพวกเขาไว้แล้วบนเตียงในห้อง 404 เมื่อคืนที่ผ่านมา คาเมเลียสูดหายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ พยายามระงับหัวใจที่เต้นแรง เธอเงยหน้าขึ้น มองสลับระหว่างบากาสการาและวิเวียน ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็น “พวกคุณนี่ช่างน่าทึ่งจริง ๆ” คาเมเลียกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คิดจะเอาศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน... มาเป็นสามีของฉันอย่างนั้นเหรอ?”
Bab terbaru
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 22
เสียงสัญญาณชีพจากเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องหน่วยเฝ้าระวังผู้ป่วยหนัก (ไอซียู) ของโรงพยาบาลอินเตอร์เนชันแนล แกรนด์ เมดิกา กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เข้มข้นปะปนกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศทางการแพทย์ ตรงกลางห้องที่มีผนังกระจกหนา คาเมเลียนอนนิ่งอยู่บนเตียงเหล็กท่อใสและสายไฟจำนวนมากต่อพ่วงอยู่กับร่างกายของเธอ เครื่องช่วยหายใจทำงานผลักลมเข้าไปในลำคอ เพื่อบังคับให้ปอดขยายและหดตัวแทนการทำงานตามธรรมชาติ ใบหน้าที่เคยผ่องใสและเต็มไปด้วยอำนาจ ตอนนี้ซีดเผือดราวกับหินอ่อนเย็นยะเยือก นิ้วมือที่ไร้ชีวิตห้อยลงมาบนผ้าปูเตียงสีขาว ไม่มีการขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียวด้านนอกกระจกห้องไอซียู โนอาห์ยืนจับราวกั้นแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและการอดนอน ขณะจ้องมองคาเมเลียที่สภาพแย่ลงอย่างน่าเวทนาประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออก หัวหน้าคณะแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านพิษวิทยาในชุดแฟชั่นสีเขียวเดินออกมา พร้อมถอดถุงมือ"คุณหมอ! เธอเป็นอย่างไรบ้างคะ?!" โนอาห์ก้าวเข้าไปจับแขนแพทย์ทันทีแพทย์หายใจลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา "คาเมเลียอยู่ในภาวะอันตรายอย่างยิ่ง ผลตรวจเลือดพบว่าเธอได้รับสารพิษสังเค
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 21
แสงแดดตอนเที่ยงวันสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องทำงานของคาเมเลีย บนชั้นสูงสุดของอาคาร นูซันตารา เฮอริเทจ ห้องที่ตกแต่งด้วยไม้เนื้อแขกและหินอ่อนสีขาวอบอุ่นสบาย บนโต๊ะทำงานไม้มะฮอกนีเรียบร้อย กองเอกสารแผนขยายธุรกิจและรายงานทรัพย์สินของแม่ผู้ล่วงลับค่อยๆ ลดน้อยลง—เป็นเครื่องพิสูจน์ความพยายามอย่างไม่หยุดยั้งตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูไม้เนื้อแขกดังขึ้นสองครั้งอย่างสุภาพ เลขานุการเดินเข้ามาช้าๆ พร้อมกล่องใสทรงสี่เหลี่ยมแข็งแรงผูกด้วยริบบิ้นผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม"ขอโทษทีค่ะคุณคาเมเลีย" เธอกล่าวพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย "มีผู้จัดส่งพัสดุพิเศษมาจากยานพาหนะทางการของบริษัท เออร์แลงก้า โฮลดิ้งส์ ส่งของนี้มา บอกว่าสำคัญมากและต้องวางบนโต๊ะทำงานของคุณโดยตรงเท่านั้น"คาเมเลียละสายตาจากคอมพิวเตอร์ แววตาของเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ทันทีที่เห็นตราประทับสีทองของ เออร์แลงก้า โฮลดิ้งส์ ที่มุมกล่อง รอยสงสัยก็จางหายไป"วางไว้บนโต๊ะได้ ขอบคุณ" คาเมเลียตอบอย่างสงบเมื่อเลขานุการออกไปและปิดประตูเรียบร้อย คาเมเลียหยุดพิมพ์งาน เธอจ้องมองกล่องสักครู่ ภายในบรรจุดอกโบตั๋นสีขาวนำเข้าจากต่างประเทศบา
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 20
"สองร้อยพันล้าน ใช้ชีวิตที่เหลือของเธอให้หมดไป แต่จงทำให้ดูราวกับว่าหัวใจของเธอหยุดเต้นลงอย่างกะทันหัน"บากัสการ่าโยนกระเป๋าหนังเก่าและสีซีดลงบนโต๊ะไม้ที่หักพัง เสียงเงินจำนวนมากดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องแคบๆ ที่เต็มไปด้วยควันและกลิ่นยาสูบราคาถูกในท่าเรือร้าง ภายใต้แสงไฟสลัวที่กะพริบพร่า กองเงินสีแดงดูราวกับกำลังลุกโชนออกมาจากซิปกระเป๋าที่เปิดอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ชายชราผิวซีดที่มีแผลเป็นจากไฟไหม้ยาวตั้งแต่ขมับถึงลำคอไม่ขยับตาแม้แต่นิดเดียว นิ้วผอมเพรียวและแห้งกร้านที่เปื้อนคราบสารเคมีสีดำหยิบขวดเล็กขนาดไม่ใหญ่กว่านิ้วหัวแม่มือขึ้นมา ภายในบรรจุของเหลวใสไม่มีสีเคลื่อนไหวอย่างนิ่ง—ดูธรรมดาแต่เต็มไปด้วยความตาย"สารพิษชนิดนี้เป็นสารสังเคราะห์คุณบากัสการ่า" เสียงของชายคนนั้นแหบพร่าราวกับกระดาษสีกระทบกัน "ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส และจะระเหยไปในอากาศเมื่อถูกความร้อน เมื่อสูดดมเข้าไป มันจะค่อยๆ บีบรัดเส้นเลือดและกล้ามเนื้อ ภายในสิบสองชั่วโมง ร่างกายจะแข็งเกร็ง ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง อวัยวะทั้งหมดจะหยุดทำงาน แม้แต่แพทย์นิติเวชที่เก่งที่สุดก็จะสรุปเพียงว่าหัวใจหยุดเต้นเฉยๆ"บากัสการ่ารับขวดเล็กมาด้วยม
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 19
"ศาลอุทธรณ์ตัดสินจำคุกวิเวียน คลาริสซาอย่างเป็นทางการ หลังจากค้นพบหลักฐานใหม่เกี่ยวข้องกับการพยายามทำร้ายร่างกายและการวางยาพิษที่วางแผนไว้เป็นอย่างดี ในขณะเดียวกัน ทรัพย์สินทั้งหมดของนางซาสโตรผู้ล่วงลับซึ่งมีมูลค่าหลายพันล้านเปโซ ได้ถูกส่งคืนกลับมาอย่างสมบูรณ์ผ่านการดำเนินการทางกฎหมายของทีมทนายความของคุณคาเมเลีย ส่วนสินทรัพย์ของกลุ่มบริษัทบากัสการานั้นไร้มูลค่าทางการเงินไปแล้ว หลังจากการล้มละลายอย่างสมบูรณ์..."คาเมเลียไม่ละสายตาจากแท็บเล็ตที่ถืออยู่ นิ้วเรียวของเธอเลื่อนอ่านข่าวเศรษฐกิจระดับประเทศที่ต่อเนื่องกันไปอย่างสงบจากหนังสือพิมพ์ระหว่างประเทศ ภาพของเธอ—ในชุดเบลเซอร์สีขาวเรียบหรูและสายตาที่เด็ดเดี่ยว—ปรากฏอยู่บนหน้าปกนิตยสารธุรกิจชั้นนำมากมาย สื่อไม่ได้เรียกเธอว่า "ผู้หญิงเลว" หรือ "คนทำลายครอบครัว" อีกต่อไป แต่กลับยกย่องให้เธอเป็นต้นแบบของนักธุรกิจหญิงที่เข้มแข็งและมีอิทธิพลมากที่สุดในยุคปัจจุบันก๊อก! ก๊อก!"เข้ามาได้โนอาห์" คาเมเลียกล่าวโดยไม่หันมองประตูไม้เนื้อแขกสลักลวดลายงดงามค่อยๆ เปิดออก โนอาห์เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มหนาเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ที่ศาลพาณิชย์เพิ่งลงความเห็นช
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 18
คาเมเลียเดินลงไปยังรถเก๋งสีดำของเธออย่างสงบ กระเป๋าหนังแบรนด์เนมสะพายอยู่ที่แขนซ้าย ขณะที่มือขวาจับอยู่ที่กระเป๋าเสื้อเบลเซอร์เพื่อหยิบกุญแจบี๊บ-บี๊บไฟหน้ารถหรูสว่างวาบสองครั้ง ตัดผ่านความมืดในโรงรถ แต่ก่อนที่นิ้วของคาเมเลียจะสัมผัสที่จับประตู หูที่ไวของเธอก็ได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนเปียกมาจากด้านหลังเสาใหญ่คาเมเลียหยุดยืน เธอไม่ได้ตะโกนหรือหันกลับด้วยความตกใจ เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย ขณะจ้องมองเงาของชายร่างใหญ่สามคนที่ยืดยาวลงบนพื้นสะท้อนผ่านกระจกรถ"ออกมาเถอะ" คาเมเลียกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ตัดความเงียบ ไม่มีร่องรอยความกลัวแม้แต่นิดเดียว "ฉันไม่มีเวลามาเล่นซ่อนหากับมือปืนรับจ้างราคาถูกพวกเจ้า"ชายร่างใหญ่สามคนก้าวออกมาจากหลังเสา สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสีซีดและปิดหน้าปิดตา แต่ละคนถือไม้และมีดที่แวววาว"หูเจ้าสรรเสริญจริงๆ สาวสวย" คนที่สูงที่สุดตรงกลางเยาะเย้ยขณะหมุนไม้ในมือ "แต่น่าเสียดาย มันช่วยรักษาใบหน้าสวยๆ ของเจ้าไม่ได้คืนนี้หรอก""ใครส่งพวกเจ้ามา?" คาเมเลียถามอย่างเย็นชา เธอถอยหลังไปสองก้าวอย่างระมัดระวัง วางกระเป๋าแบรนด์เนมของเธอไว้บนฝากระโปรงรถเพื่อปล่อยมือให้เป็น
ติดอยู่ในวังวนรักชั่วข้ามคืนกับแฟนเก่า บทที่ 17
ยืนคาเมเลียอยู่ข้างเคาน์เตอร์บาร์ส่วนตัว ขณะหมุนแก้วที่บรรจุของเหลวสีน้ำตาลอำพันร้อนๆ ในมือ เธอสวมชุดยาวผ้าไหมสีดำหลวมๆ ที่คลุมร่างกายอย่างนุ่มนวล ปล่อยให้ผมลอนอ่อนไหลลงมาประชิดไหล่ข้างหนึ่ง ใบหน้าที่ไม่แต่งหน้าอะไรมากนักแสดงออกถึงความสงบที่แปลกประหลาด—ความสงบของผู้ชนะที่ได้เห็นศัตรูตัวฉกาจของตนเองถูกคุมขังอยู่เบื้องหลังลวดกรงเหล็กเสียงกระแทก!เสียงประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดขึ้นดังก้องอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบในห้องคาเมเลียไม่ได้ตกใจหรือกระตุกตื่นแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อยขณะฟังเสียงก้าวเดินที่หนักหน่วงบนพรมแพงหน้าประตู การก้าวเดินไม่ได้รีบร้อน แต่ทิ้งรอยเปียกชื้นชัดเจนลงบนพื้นหินอ่อนมอร์แกนยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องตัวเปียกปอนไปทั้งตัว ชุดสูทสีเทาที่ปกติเรียบร้อยดูติดแน่นกับบ่าที่แกร่งกระชับ หยดน้ำฝนหยดจากผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิง ไหลลงตามขากรรไกรที่เด่นชัด แล้วหยดลงบนพื้น แต่สิ่งที่ทำให้นิ้วมือของคาเมเลียหยุดหมุนแก้วไม่ใช่ลักษณะที่ยุ่งเหยิงของเขา—แต่เป็นสายตาของเขาความโกรธแค้นที่เคยลุกโชนในดวงตาได้หายไปแล้ว ความเกลียดชังที่ปรารถนาจะเอาชีวิตคนอื่นได้จางหายไป เหลือเพียงความเหน
Anda juga akan menyukai
ท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น639.4K Dibacaเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง172.4K Dibacaเด็กเสี่ย NC-25
C154.9K Dibacaแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI79.4K Dibacaรักลับๆ ของฉันกับพี่เขย My forbidden passionate love (NC)
กระดุมเม็ดที่สาม47 Dibacaต้นน้ำติดดิน
Chanan105 Dibacaที่พักใจชองนายซุปตาร์
DJArtsyStory 43 Dibacaปรารถนาลับปรารถนารัก
Karawek House80 Dibaca
