ตอนที่ 4 เพื่อนแบบใด

เกาะตาหลี

7.30 am.

#อร อลิษา

โอ้ยยยแม่งโคตรปวดหัวเลย กูเป็นอะไรเนี่ย อือออ   ฉันขยับตัวด้วยอาการปวดหัวอย่างแรงก่อนจะได้ยินเสียงใครอีกคนที่อยู่ในห้อง

“คุณอร ค่อยๆลุกนะ ผมเอายาแก้แฮงค์มาให้”

“อือออ ปวดหัว เดี้ยวนะ!” ฉันลืมตาตื่นเต็มที่ผู้ชายที่รู้จักกันได้แค่วันเดียว แล้วเขามาอยู่ห้องฉันได้ไง ฉันสะดุ้งตกใจเล็กก่อนจะสำรวจตัวเอง

“คุณเต คุณเข้ามาในห้องฉันได้ไง” ฉันถามเขาพรางดึงผ้าห่มมากอด

“ผมต้องทบทวนความทรงจำให้ใหม่ไหมเนี่ย” 

“ความทรงจำอะไร ...คุณแอบถอดเสื้อผ้าฉันแล้วก็ลักหลับฉันหรอ” ฉันทำหน้าโกรธใส่เขา ก่อนเขาจะยิ้ม 

“คุณอร เมื่อคืนคุณเมาจนอ้วกผมเลยอุ้มมาส่งที่ห้องคุณ ส่วนอีกเรื่องเมื่อคืนคุณร้องขอผมเองผมไม่ได้ลักหลับคุณ” หมอนี่พูดเรื่องหน้าอายได้หน้าตาเฉย ก็แสดงว่าเขาขมขื่นฉันอีกแล้วสิเนี่ย 

“คุณข่มขืนฉันอีกแล้วนะ”

“เห้ออ ผมอยากให้คุณเห็นสภาพตัวเองเมื่อคืนมากเลย โดยเฉพาะตอนคุณครางชื่อผม ผมอยากบอกว่ามันฟินมากเลย และถ้าคุณยังนึกเรื่องเมื่อคืนไม่ออกเดี้ยวผมช่วยทบทวนให้ เอาตั้งแต่ถอดเสื้อในแล้วผมรูดซิป” 

“ไอ่บ้า ไอ่ลามก ออกไปจากห้องฉันเดี้ยวนี้นะ ออกไป” ไอร้อนขึ้นสู่หน้าเรื่องน่าอายขนาดนั้น ทำไมเขายังพูดได้หน้าตาเฉย

“โห ผมอุตสาช่วยคุณนะ ไม่ขอบคุณกันสักคำเลยหรอ”

“ช่วยบ้านป้าคุณสิ ออกไปไง ออกไป” ฉันเริ่มคว้างหมอนใส่เขา

“รู้แล้ว รู้แล้วออกเดี้ยวนี้แหละ คนอุตสาช่วยให้หายคัน ยังมาไล่กันได้ลงคอ” เขายังคงยิ้มได้แม้จะบ่นเล็กน้อย ให้ตายเถอะผู้ชายคนนี้   หลังจากเขาออกไป ฉันสำรวจร่างกายตัวเอง ก็พบว่ามีกลิ่นสบู่จางๆ เขาถอดเสื้อผ้าฉันจริงๆด้วย แถมอาบน้ำให้เสร็จเรียบร้อย เกิดมานอกจากแม่ฉันก็ไม่มีใครทำให้แบบนี้ ฉันควรดีใจหรือควรโกรธเขา ไม่ได้ๆต้องโกรธเท่านั้นเขาคิดว่าเขาเป็นใครถึงต้องทำกับฉันแบบนี้

หลังจากฉันอาบน้ำใหม่แต่งตัวเสร็จ แล้วเดินไปส่วนกลางของรีสอร์ท ขณะกำลังเดินไปกินข้าว ฉันเห็นเขาเดินทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนเขาจะเดินตรวจงานทุกส่วนสายตานั้นน่ากลัว แต่ไม่เหมือนสายตาที่เขามองเรา ฉันคิดอะไร ฉันตกหลุมรักเขาหรอ ไม่มีทางเขามันโหดร้ายและน่ากลัวขนาดนั้นฉันจะไปชอบเขาได้ไง

“คุณอรคะ คุณอร คุณอร”

“ค่ะ เอ่อ ขอโทษค่ะ พอดีมึนหัวนิดหน่อย”ฉันเผลอเหม่อลอย ขณะกำลังตักอาหารเช้า แล้วเดินไปนั่งทานดีๆ ทำไมฉันต้องมาคิดถึงผู้ชายคนนี้ด้วย แค่เขาทำดีกับฉันเรี่ยนะไม่สิไม่ใช่ทำดี เหอะยังไงสะผู้ชายมันก็เห็นแก่ตัวทั้งนั้นแหละ จากนั้นฉันไปเดินเล่นริมชายหาด นักท่องเที่ยวก็เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ของที่ระลึกของฝากขายดีน่าดู ดูๆแล้วรายได้ก็เยอะเอาเรื่อง 5ถ้าเราร่วมมือกิจการกับเขาคงไปได้สวย  แต่ละหว่างฉันเดินฉันก็เหยียบเปลือกหอย

“โอ้ยยย”

ฉันรีบดูเปลือกหอยบาดเท้าฉันลึกสะด้วยทำไงดี ก่อนจะได้ยินเสียงคนวิ่งมาด้วยความตกใจ

“คุณอร คุณโอเคไหมมาผมพาไปทำแผล”

ฉันไม่ทันตอบอะไรก็โดนอุ้มท่าเจ้าสาวอยู่ในอ้อมอกของเขา

“คุณเต คุณทำอะไรเนี่ย ปล่อยฉันนะ”

“สภาพนี้เดินไม่ไหวหรอก ผมจะพาคุณไปทำแผล อย่าดิ้น”

ฉันยอมอยู่เฉยๆให้เขาอุ้มก่อนจะไปถึงห้องทำงานของเขา เขาทำแผลให้ฉัน ค่อยๆจับประคองอย่างดี แล้วพันผ้าพันแผล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

“คุณเจ็บตรงไหนอีกไหม”

ฉันเหม่อมองเขาความคิดที่ว่าเขาใจร้ายถูกละลายไปหมด ทำไมเขาดีกับฉันแบบนี้

“ไม่”

“ดีแล้ว  พอดีเลยผมพาคุณไปเที่ยวในเกาะเอาไหมเห็นคุณไม่ได้ไปไหนนอกจากเดินชายหาดแล้วกลับเข้าห้อง”

“แต่ฉันไม่อยากรบกวนคุณ” ฉันพยายามปฏิเสธแต่เขากับยิ้ม

“ผมกำลังว่างไม่รบกวนหรอก เอาเป็นว่าตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว ขอผมดูแลในฐานะเพื่อนก็ได้แม้คุณไม่ต้องการก็ตาม”

เพื่อน ? ก็ฟังดูไม่เลว

“อืม ก็ได้” ฉันยอมขี่หลังเขาเพื่อพาไปดูวิถีชีวิตในเกาะ เด็กๆน่ารักมาก ชาวเกาะใจดี เขาพาฉันไปดูทุกอย่าง ฉันได้ยิ้มและหัวเราะ ฉันสัมผัสถึงอิสระที่พึ่งได้มาหลังโดนไล่ออกจากบ้าน ชีวิตก็ถือว่าดี มันไม่ได้แย่และน่ากลัวขนาดนั้นและได้เห็นด้านที่ใจดีของคุณเต เขาใจดีมาก เราพูดคุยทำกิจกรรมในเกาะด้วยกันยาวถึง 5 วัน ก่อนฉันจะต้องกลับไปทำงานและเผชิญหน้ากับโลกความจริง ก่อนฉันจะไป คุณเตตั้งใจจะไปส่งฉันเองแต่ว่าเขาติดงานอื่น ฉันจึงต้องลาเขาก่อนจะขึ้นเรือ

“คุณอร ดูแลตัวเองดีๆนะ ถ้าไม่ไหวก็กลับมาที่นี่ ที่นี่พร้อมเป็นบ้านหลังที่ 2 ของคุณเสมอ”

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะคุณเต ฉันสนุกมากฉันจะกลับมาที่นี่อีกแน่นอน คุณก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”

เราล่ำลากันก่อนฉันจะเดินขึ้นเรือ

“โปรดจดจำไว้ เมื่อคุณเหนื่อยหรือไม่ไหว ผมจะอยู่ข้างๆคุณเสมอนั้นล่ะที่อยากบอก”เขาตะโกนขึ้นมา ความรู้สึกอบอุ่นนี้ฉันจะไม่มีวันลืมเลย เพื่อน ? งั้นสินะนี่ล่ะมั้งที่เรียกว่าเพื่อน ฉันโบกมือลาเขาก่อนเรือจะออก