ตอนที่ 5 จีบ

1 สัปดาห์ผ่านไป

กรุงเทพฯ

8.00 am.

#อร อลิษา

“คุณอรคะ มีเอกสารต้องเซ็นค่ะ”

“โอเคค่ะ เอาวางไว้ที่โต๊ะเดี้ยวฉันเข้าไปเซ็น”

ฉันเก็บของออกจากบ้านภาคิวัตร และตอนนี้มาเป็นผู้จัดการบริษัทเล็กๆเกี่ยวกับงานกราฟฟิก ออกแบบ สินค้าทุกอย่างมันเป็นบริษัทของแม่ฉัน มรดกจากคุณยาย และตอนนี้ฉันเป็นคนดูแลเพราะทั้งแม่และยายเสียแล้ว  ฉันทำงานหนักไม่ค่อยได้พัก ทำให้บางทีก็นึกถึงเกาะตาหลี ป่านนี้คุณเตคงมีสาวสวยๆแล้วล่ะ แล้วฉันจะน้อยใจเพื่อให้ตายเถอะ จะคิดถึงเขาทำไมก็ไม่รู้ ระหว่างเหม่อๆที่โต๊ะทำงานก่อนจะรู้สึกตัว ตอนที่พนักงานเข้ามา

“ขออนุญาตค่ะคุณอร คุณอรคะมีอีเว้นค่ะ” เธอทำท่าตื่นเต้นก่อนจะรีบเข้ามาใกล้ๆฉัน

“มีอะไร พิมดูทำท่าตื่นเต้นขนาดนั้น” ฉันมองดูไอแพดเธอ

“ตอนนี้บริษัทTL กำลังรับงานการออกแบบตราบริษัทค่ะ ข่าวนี้ใหญ่มากค่ะ การกลับมาบริหารงานของทายาทพันล้าน TL ที่คุมกิจการการท่องเที่ยวฝั่งอันดามันทั้งหมด รวมโรงแรม และรีสอร์ท ทั้งหมด”

“หมายความว่าไงที่กลับมา”ฉันพิจารณาข่าวในไอแพดพลันสงสัยว่าคนที่กุมอำนาจการท่องเที่ยวขนาดใหญ่ของประเทศไทยขนาดนี้จะเป็นคนยังไง คงน่าปวดหัวและน่ารำคาญน่าดู

“จริงๆกลับมารับตำแหน่งค่ะ ตอนแรกเป็นรองประธาน ตอนนี้กลับมาเป็นประธานบริษัท ถ้าเราได้ร่วมงานกับบริษัทนี้ บริษัทของเราต้องเป็นที่รู้จัก และเติบโตขึ้นไปอีกแน่ ๆเลยค่ะ” ฉันพิจารณาอยู่นานก่อนจะตัดสินใจ

“โอเค เรียกประชุมทีมให้หน่อย ขอฉันดูรายละเอียด แล้วจะเข้าห้องประชุม” 

เพื่อการเติบโตต่อของออฟฟิศเล็กๆฉันต้องทำ  เมื่อฉันเข้าห้องประชุมแล้วเริ่มออกแบบกับทีมแผนงานฉันใช้ความรู้แล้วทำงานไปพร้อมๆกันกับทีมของฉัน 

“ฉันว่าเพิ่มตรงนี้”

“ได้ครับ”

“หัวหน้าคะ 6โมงเย็นแล้วนะคะ พักหน่อยเถอะค่ะ หัวหน้าทำตั้งแต่เช้าจนเย็นแบบนี้มัน” พนักงานทั้งลูกน้องในทีม และคนอื่นๆ เริ่มเป็นห่วงฉัน หลังกลับจากพักผ่อนฉันลุยงานหนักมากรับช่วงต่อบริษัท และถอดนามสกุล ภาคิวัตร อย่างเด็ดขาดทุกทาง

“พวกคุณกลับไปพักเถอะ ฉันจะจัดเตรียมอีกนิดหน่อย เเล้วจะพัก” คำว่า”พัก”ทำให้ทุกคนใจชื้นขึ้นมา

เมื่อทุกคนกลับฉันก็เดินขึ้นชั้น3ซึ่งเป็นที่พักของฉัน ฉันไม่มีบ้าน ออฟฟิศและเงินทุนเป็นสิ่งที่ติดตัวอยู่ตอนนี้นอกนั้นก็ไม่มีอะไร ความจริงก็แทบหมดตัว เพราะทรัพย์สินที่หาไว้ก่อนหน้านี้โดนภาคิวัตรแย่งไปทั้งหมด ฉันเกลียดพวกเขา เห้ออ นอนดีกว่าคิดไปตอนนี้ก็น่าปวดหัว และฉันจึงหลับไป

5.00 am.

ออฟฟิศของอร

“อืมมม กี่โมงแล้วเนี่ย” ฉันค่อยๆลุกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำก่อนจะแต่งตัวเรียบร้อยเเละมานั่งทำงานต่อ ตามกำหนดเห็นว่าเริ่มรับพิจารณาวันนี้สินะ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนน่ารำคาญแค่ไหนฉันจะต้องยื่นเสนองานให้ผ่านให้ได้ และฉันก็ทำงานจนน้อง ๆในทีมพนักงานทั้งหมดมาที่ออฟฟิศ

บริษัทTL

9.00 am.

#อร อลิษา

ฉันมาถึงบริษัทTL ถือแฟ้มงานและไอแพดมาด้วย บริษัทนี้ใหญ่มาก พนักงานดูนิสัยดี ยิ้มแย้มเป็นกันเองมาก ระหว่างกำลังจะหาที่นั่งเพื่อรอเข้าพบประธานบริษัท 

“สวัสดีค่ะ มาเสนอผลงานหรอคะ” พนักงานคนนึงเดินมาหาฉันแล้วทักทาย

“ค่ะ ตอนนี้ท่านประธานมารึยังคะ” ปนะธานคนนี้ต้องเป็นพวกขี้เกียจตื่นสายแน่ๆ อาจจะอายุน้อยกว่าฉัน

“มาแล้วค่ะกำลังเคลียเอกสารอยู่ เดี้ยวเรียบร้อยเลขาจะเรียกเข้าห้องท่านประธาน คุณผู้หญิงทานอะไรมารึยังคะ ที่นี่มีกาแฟนะคะสามารถเดินไปชงด้านนั้นได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่ค่อยทานกาแฟเท่าไหร่” ฉันขอบคุณเธอเเล้วยิ้มส่งเธอยิ้มก่อนจะก้มหัวให้แล้วเดินจากไป 

“คุณผู้หญิงคะ เชิญด้านในเลยค่ะ” แล้วเลขาก็เรียกฉันเข้าไปในห้องมีรูปวาดทะเลสวยๆโซฟาตัวใหญ่ เมื่อกำลังเห็นว่าเขาหันหลังให้ฉันจึงไปยืนก้มหน้าใกล้โต๊ะทำงานของเขา ก่อนเขาจะหันมา 

“เชิญนั่งครับ” ฉันนั่งลงก่อนจะค่อยๆเงยหน้า แต่เสียงเขาคุ้นมากเลยทำใจสั่นเหมือนกันเหมือนตื่นเต้นและกลัว สายตาเราสบตากัน ในใจถึงกับอึ้ง คนที่นั่งอยู่ต่อหน้าคือ คุณเตวัช 

“พวกคุณออกไปก่อน”

“ครับนาย”

สีหน้าเย็นชา ที่ดูดุมาก ๆฉันพึ่งเคยสัมผัสสายตาแบบนี้ของเขา เมื่อลูกน้องออกไปหมด 

“คุณอร” 

เขาฉีกยิ้มสายตาของเขาอบอุ่นขึ้นมา เขาทำใจฉันเต้นอีกแล้ว

“ค่ะ ดีใจที่ได้เจอกันอีกนะคะ” ฉันเก็บสีหน้าไว้แบบปกติ เขาดึงแฟ้มของฉันดูอย่างใจเย็น ท่าทีที่ดุขนาดนั้นหายไปหมดเหลือเพียงรอยยิ้มของเขาที่ส่งมาให้ฉัน แล้วจึงลุกมาหาฉัน 

“ผมคิดถึงคุณมากเลย ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีก”

“ฉันก็คิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีก ในสถานะแบบนี้”

เขายังเป็นเขา ผู้ชายลามกที่ชอบถามสาระทุกข์สุขดิบของฉัน ฉันเผลอคุยเล่นกับเขาแบบลืมตัวเขาเองยังคงรับฟังฉันทุกอย่าง ฉันเล่าทั้งหมดตั้งแต่ที่กลับมาจนตอนนี้ 

“คุณอร ยังคงเป็นคนเก่งที่สุดในสายตาผมเสมอเลยนะคับ  แบบนี้คนในใจคุณคงมีความสุขแน่ๆเลย” 

“คนในใจอะไรล่ะคะ ไม่มีหรอก  ใครจะมาชอบ แม่หม้ายอย่างฉัน ไม่มีบ้านไม่มีรถไม่มีเงิน ผู้ชายที่ไหนจะแล ไม่เหมือนคุณหรอกมีผู้คนมากมายเข้าหาและมีคนรักแล้วใช่ไหม” ไม่เคยได้คุยกับใครเยอะเท่านี้มาก่อนเลยตั้งแต่กลับจากเกาะ 

“ไม่มีหรอกคับคนรัก งั้นแสดงว่า ผมจีบคุณได้ใช่ไหม” รอยยิ้มเจ้าเล่ที่ส่งมานั้นทำฉัน ฉะงักก่อนจะทบทวนคำพูดของเขาด้วยความงุน งง

“จีบ? ฉัน เนี่ยนะ”

“ครับ ไหนๆคุณก็ไม่มีใคร ผมไม่มีใคร มันคงไม่ผิดถ้าผมจะจีบคุณ ผมชอบคุณนะคับคุณอร” 

ไอร้อนเห่อขึ้นหน้า ผู้ชายคนนี้กำลังล้อฉันเล่นแน่ๆ ฉันรีบเบือนหน้าหนีทำตัวไม่ถูกตั้งแต่เกิดมายังไม่ใครเข้ามาจีบฉันเลย 

“เอ๊ะ คือ ฉัน” 

“เอาเป็นว่า ผมรับงานจากออฟฟิศคุณอร แล้วก็เดตเเรกของเรา เดี้ยวผมพาไปกินข้าว ตกลงตามนี้นะ” 

อะไรอ่ะความรู้สึกที่โดนรวบหัวรวบหางนี่คืออะไร ไอ่บ้านี่  ก่อนเขาจะทำหน้าตาหน้ากลัวเมื่อลูกน้องเข้ามา ฉันจึงลุกและเดินตามอย่างสุขุมก่อนเขาจะเดินไปขึ้นรถฝั่งคนขับ

“ฉันจะไปคุยงาน แจ้งเลขาและทีมฉันตัดสินใจแล้วใช้แบบตามของคุณผู้หญิงท่านนี้ อยู่บนโต๊ะ จัดการให้เรียบร้อย” 

“ค่ะ/ครับ” สองผู้ช่วยรับคำ รถค่อยๆเคลื่อนออกฉันที่นั่งอยู่บนรถหันไปมอง พนักงานพากันถอนหายใจกันใหญ่ จะเป็นคนที่น่ากลัวเกินไปแล้วนะ