ติดใจนายหัว의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 7

เสียงซูบซาบของคลื่นกระทบเรือยอร์ชสุดหรู ที่กำลังไปทีเกาะส่วนตัวของนายหัวใหญ่ที่คุมทะเลทางใต้อันดามันอันงดงาม ก็แค่ธุระเล็กน้อยกับการพักร้อนคงจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง “ขอโทษนะคะห้องน้ำไปทางไหน” ให้ตายสิเมื่อไหร่จะถึงเกาะนะ จะได้รีบเคลียรีบรีบพักผ่อน เบื่อจะตายอยู่แล้ว“ เดินตรงไปทางซ้ายเลยคับ”“ขอบคุณค่ะ” ฉันเดินไปด้วยความเบื่อหน่าย หวังว่าที่เกาะจะอากาศดีพรึบ! กรี๊ดดด!! อะไรวะเนี่ยมีคนเมาอยู่ตรงนี้ด้วยไอ่ลูกเรือนั้นก็ไปแล้วทำไงดี ชายคนนึงดึงฉันเข้าไปในห้องก่อนจะเริ่มกดฉันลงกับเตียง นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย“โอ้ยยคุณ ปล่อย คุณจะทำอะไรของคุณเนี่ย” ฉันพยามดิ้นสุดกำลังก่อนเขาจะเริ่มโมโหแล้วกระชับมือจับแขนฉันไว้แน่น“หุบปาก เป็นแค่เด็กขาย ทำทีเป็นคุณหนูไปได้”แคว่กก!!! กรี๊ดด!!! ไอ่บ้านี้ฉีกเสื้อฉัน เด็กขายงั้นหรอ..หนอยแน่“ฉันไม่ได้ขาย แล้วก็เอามือของคุณออกไป ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยที ช่วยด้วยค่ะ อุบ! อึกก”ริมฝีปากหนากดจูบฉันอย่างรุนแรงรสชาติดิบเถื่อนที่ได้รับตอนนี้ทำฉันอยากจะร้องไห้ลิ้นร้อนบุกไล่ต้อนลิ้นของฉันแทบบ้าฉันเริ่มหายใจไม่ทันก่อนเขาจะปล่อยมือแล้วถอดเสื้อตัวเอง

เกาะตาหลี7.32 pm.# เต เตวัชผมไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอแบบนั้น ผมเคลียตัดขาดจาก ภาคิวัตร ครอบครัวเจ้าปัญหา ขณะนี้ผมกำลังนั่งดื่มย้อมใจ มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเธอกำลังเดินเล่นที่ชายหาด เธอจะทำใจได้รึยังนะ เราก็เป็นสาเหตุทำให้เธอโดนไล่ออกจากบ้านเหมือนกัน หน้าเห็นใจผู้หญิงคนนี้จริงๆ“นายหัว จะให้จัดการเลยไหมคับ”“เดี้ยวฉันตัดสินใจ นักท่องเที่ยวตอนนี้กลับหมดรึยัง”ผมมองวิวนั้นที่เธอกำลังเดินไปโซนส่วนตัวของผมที่ห้ามพนักงานหรือคนในเกาะเข้าไป“ไม่ต้องรอกินข้าวกันได้เลย ฉันมีธุระต้องทำ” ผมลุกทันทีก่อนจะออกจากห้องตรงไปที่ชายหาดที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่ ผมเดินตามเธอเรื่อยๆไปถึงโขดหินเธอใส่หูฟังอยู่ เหมือนเธอพึ่งได้สติหันกลับมามองผมอย่างตกใจ“คุณเตวัช มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”“ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ แต่คุณกำลังเข้าเขตหวงห้ามของผม” ผมมองเรียบเฉยมันอดแกล้งเธอไม่ได้จริงๆ“งั้นหรอคะ พอดีฉันเหม่อนิดหน่อย ขอตัวค่ะ”ผมขวางเธอไว้ก่อนจะมองเธอ เธอยังคงใส่เสื้อคอเต่าทั้งที่อากาศร้อนและกระโปรงยาว เรียบร้อยเกิน ผอมเกินไปด้วย“มากับผมสักเดี้ยวสิ”ผมพาเธอเดินไปนั่งที่ชายหาดก่อนจะเอาเหล้าออกมานั่งกินกับเธอ เธอมองผมด้วยส

1 สัปดาห์ผ่านไปกรุงเทพฯ8.00 am.#อร อลิษา“คุณอรคะ มีเอกสารต้องเซ็นค่ะ”“โอเคค่ะ เอาวางไว้ที่โต๊ะเดี้ยวฉันเข้าไปเซ็น”ฉันเก็บของออกจากบ้านภาคิวัตร และตอนนี้มาเป็นผู้จัดการบริษัทเล็กๆเกี่ยวกับงานกราฟฟิก ออกแบบ สินค้าทุกอย่างมันเป็นบริษัทของแม่ฉัน มรดกจากคุณยาย และตอนนี้ฉันเป็นคนดูแลเพราะทั้งแม่และยายเสียแล้ว ฉันทำงานหนักไม่ค่อยได้พัก ทำให้บางทีก็นึกถึงเกาะตาหลี ป่านนี้คุณเตคงมีสาวสวยๆแล้วล่ะ แล้วฉันจะน้อยใจเพื่อให้ตายเถอะ จะคิดถึงเขาทำไมก็ไม่รู้ ระหว่างเหม่อๆที่โต๊ะทำงานก่อนจะรู้สึกตัว ตอนที่พนักงานเข้ามา“ขออนุญาตค่ะคุณอร คุณอรคะมีอีเว้นค่ะ” เธอทำท่าตื่นเต้นก่อนจะรีบเข้ามาใกล้ๆฉัน“มีอะไร พิมดูทำท่าตื่นเต้นขนาดนั้น” ฉันมองดูไอแพดเธอ“ตอนนี้บริษัทTL กำลังรับงานการออกแบบตราบริษัทค่ะ ข่าวนี้ใหญ่มากค่ะ การกลับมาบริหารงานของทายาทพันล้าน TL ที่คุมกิจการการท่องเที่ยวฝั่งอันดามันทั้งหมด รวมโรงแรม และรีสอร์ท ทั้งหมด”“หมายความว่าไงที่กลับมา”ฉันพิจารณาข่าวในไอแพดพลันสงสัยว่าคนที่กุมอำนาจการท่องเที่ยวขนาดใหญ่ของประเทศไทยขนาดนี้จะเป็นคนยังไง คงน่าปวดหัวและน่ารำคาญน่าดู“จริงๆกลับมารับตำแหน่งค่

02.15 pm.ออฟฟิศของอร(ห้องทำงาน)#เต เตวัช"คุณอรพอจะเล่าเกี่ยวกับบ้านภาคิวัชให้ฟังหน่อยได้ไหมคับ ผมสารภาพเลยว่า ผมเกลียดพวกเขา เขา..รังแกน้องสาวของผมจนเธอตาย เธอถูกบีบให้เอาเด็กออกจนเธอทนไม่ไหวแล้วก็..นั้นแหละคับ " ผมพยามเล่าถึงเหตุการณ์ที่ร้ายแรงให้เธอฟัง"บีบให้เอาออก หรือว่าคุณ...เป็นพี่ชายของน้องตาลหรอคะ" ทันทีที่ชื่อของน้องสาวผมหลุดออกมาจากปากเธอผมพยักหน้าเบาๆและพยามเล่าให้เธอฟัง"น้องสาวผม เป็นเมียน้อยของพ่อคุณ ที่ถูกทำให้ท้องแล้วบีบเธอออกจากบ้าน ในตอนนั้นคุณน่าจะกำลังจะเรียนจบมหาลัย ก่อนคุณจะย้ายเข้ามาหลังจากพ่อของคุณเรียกตัวคุณกลับบ้านเพื่อแต่งงาน" เธอตัวสั่นอารมย์โมโหเดือดขึ้นมาเรื่อยๆ หลังผมเล่าเกี่ยวกับน้องสาวของผมให้เธอฟัง "ทำไมคะ ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก ฉัน ฉัน คุณเต ฮึกก"เธอเริ่มร้องไห้ พายุแห่งความเจ็บปวดและเกลียดชังของเธอที่ไม่เคยปลดปล่อยออกมากำลังถูกเปิดเผยจากคนหัวอกเดียวกัน ผมจึงกอดเธอแน่นเธอกำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆซึ่งซ้อนทับกับเรื่องของผม"คุณอร ใจเย็นๆ ผมอยู่ตรงนี้ไม่ต้องกลัว คุณไม่ได้แบกมันไว้คนเดียวอีกแล้ว ให้ผมช่วยแบ่งเบาคุณนะ" เธอร้องไห้ก่อนจะค่อยๆผละออกแล้