บทที่ 6 แค้นนนน!!

บทที่ 6

แค้นนนน!!

"มึงจะบ้าหรือเปล่าอีถ้วยฟูมึงจะให้กูไปเอาขนหมออ้อยของคนที่กูชอบเนี่ยนะ!" 

สิ่งที่มะลิพูดทำเอาสองหนุ่มตกใจหงายท้องตึงพวกเขารู้ทันทีว่านี่มันเป็นแผนการที่ถ้วยฟูจะแกล้งมะลิสาวสวยประจำหมู่บ้าน มะลิโยนกระดาษทิ้งลงพื้นเธอทำหน้าตาไม่สบอารมณ์แต่ถ้วยฟูกับหัวเราะชอบใจ

"กูจะบอกมึงให้นะว่าการทำพิธีทำเสน่ห์มันก็ต้องเสี่ยงแบบนี้แหละ มึงจะให้กูเอาน้ำมันพืชมาสวด ๆ แล้วก็ให้มึงเอาไปป้ายเขามึงคิดว่ามันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไงถ้ามึงอยากจะให้เขาติดหนึบติดชนิดที่ว่าหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นมันก็ต้องใช้ขนในที่ลับมาทำพิธีเว้ย!" 

"แล้วมึงคิดว่ากูจะเดินไปถอนขนหมออ้อยของเขาได้ยังไงถ้ามันง่ายขนาดนั้นกูเอาตัวเข้าแลกให้มันจบ ๆ ไปไม่ดีกว่าหรือไง!"

"มันก็มีหลายวิธีแต่ถ้าได้ขนในที่ลับของมันจะแรงกว่ามึงก็ลองไปคิดเอาว่ามึงจะเอาขนหมออ้อยมาได้หรือเปล่าแต่ถ้ามึงทำไม่ได้มึงจะจ้างไอ้สองตัวนี่ไปเอาขนหมออ้อยมาสิ"

หึ!

หึ!

สองแสบรีบส่ายหน้าใครจะบ้าไปจับผู้ชายถอนขนหมออ้อยกันแค่คิดก็ขนลุกซู่แล้วบักห่ากับบักโหยรีบขยับหนีงานนี้ยากเกินไปให้แต่งตัวปลอมเป็นผีไปหลอกหลอนเสียยังดีกว่า

"ไม่ต้องเรื่องนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง-__-!" 

มะลิรีบเดินออกมาจากบ้านตำหนักครูถ้วยวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ เธอจึงรีบกลับมาบ้านเพื่อจัดการตำน้ำพริกรสชาติจัดจ้านไปฝากคุณหมอที่โรงพยาบาลเมื่อมาถึงเธอก็เห็นคุณหมอซันกำลังตรวจผู้เฒ่าจึงนั่งรออยู่ด้านนอกไม่เป็นการรบกวนจนกระทั่งรถเข็นของผู้เฒ่าถูกบุรุษพยาบาลเข็นออกมาเธอก็รีบเสนอตัวเข้าไปโดยไม่ลืมที่จะเคาะประตู 3 ครั้ง

"อ้าวคุณมะลิวันนี้วันหยุดไม่ใช่หรือครับ?" 

"ใช่ค่ะวันนี้เป็นวันหยุดของมะลิแต่มะลิกลัวว่าคุณหมอซันจะหิวเลยทำน้ำพริกผักต้มมาฝากมีไข่ต้มด้วยนะคะ^^"

"ขอบคุณมากครับ"

เพื่อไม่เป็นการเสียมารยาทคุณหมอซันจึงรับกล่องข้าวที่มะลินำมาให้ไปวางไว้ด้านหลังสายตาของมะลิกำลังเพ่งมองไปตามพื้นและเป้ากางเกงจนคุณหมอซันต้องรีบดันเก้าอี้เข้าไปใต้โต๊ะเพื่อปกปิดห่อหมกฮวกของตนเอง

"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณมะลิ?"

"อุ๊ย! ไม่มีค่ะมะลิไม่ได้มองอะไรเลยนะคะวันนี้ดูท่าคุณหมอซันจะเหนื่อยงานงั้นมะลิขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ มะลิลืมบอกว่าแม่ของมะลิรับจ้างซักผ้าถ้าเกิดคุณหมอซันต้องการคนซักรีดบอกกับมะลิได้เลยนะคะ^^"

"ไว้ผมจะติดต่อไปครับขอบคุณนะครับสำหรับน้ำพริกผักต้ม"

"มะลิเต็มใจค่ะ^^"

เมื่อสาวสวยนมโตเดินออกไปคุณหมอซันก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายถ้าเป็นที่กรุงเทพฯ เขาคงจะด่าพยาบาลที่มาเสนอหน้าเอานั่นเอานี่มาให้แล้วแต่เพราะที่นี่เขาไม่อยากทำพฤติกรรมแบบนั้นอยากจะทำตัวดี ๆ จะได้ถูกคุณปู่พากลับกรุงเทพฯ สักที 

วันนี้หมู่บ้านโคกโครงเครงมีตลาดนัดสัญจรคุณหมอซันจึงแวะตลาดนัดเพื่อซื้อกับข้าวและดูของใช้เข้าบ้านแต่เขาก็ต้องเจอกับสาวสวยคนหนึ่งที่ถูกขนานนามว่านี่คือเจ้าแม่ถ้วยฟูแห่งตำหนักครูถ้วย เธอมองใบหน้าของคุณหมอซันพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นปาดคอตัวเองเป็นคำขู่คำเตือนแต่คุณหมอซันนึกสนุกอยากจะบ้าก็บ้าไปเขาเดินตรงเข้าไปหาเธอก่อนจะมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มองทำไม?"

"ก็พูดกลางได้นี่"

"ก็พูดได้ฉันเคยเรียนกรุงเทพฯ มาก่อนเคยอยู่กรุงเทพฯ มาเหมือนกันเว้ยแล้วนี่มีธุระอะไรไม่ทราบ?"

"แค่อยากเห็นหน้าหมอผีชัด ๆ ผมคิดว่าหมอผีส่วนใหญ่จะต้องเป็นผู้ชายวิ่งหาลูกค้าผู้หญิงพวกหลอกลวงต้มตุ๋นไม่คิดว่าเดี๋ยวนี้จะอัพเลเวลมีหมอผีผู้หญิงด้วย"

"แล้วมันมีข้อห้ามเขียนเอาไว้ตรงไหนว่าหมอผีห้ามเป็นผู้หญิงฉันน่ะไม่อยากจะโอ้อวดสรรพคุณตัวเองหรอกนะแต่หมอหน้าละอ่อนอย่างคุณคงไม่รู้ฤทธิ์เดชของผีในหมู่บ้านนี้สักวันจะเจอดี"

"วันไหนอะ?" 

คุณหมอซันยังคงโต้เถียงยียวนจนถ้วยฟูอยากจะเอานิ้วจิ้มลูกตาให้บอดแต่เธอก็ต้องเก็บอาการเอาไว้

"ถ้าคุณอยากเจอดีฉันจะบอกผีปอบให้ก็แล้วกันเผื่อคืนนี้มันจะแวะไปเยี่ยมเยียนที่บ้านพักของคุณ"

ถ้วยฟูเดินหนีเธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไรมากนักเพราะกลัวจะหลุดคำด่าออกไปมากกว่านี้ส่วนคุณหมอซันรู้สึกถึงความท้าทายผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ หน้าตาก็ดีแต่ปากเสียที่สำคัญไม่น่ามาเป็นมิจฉาชีพเลย 

เมื่อคุณหมอเดินซื้อของจนครบเขาก็เดินกลับมาที่รถเพื่อนำข้าวของมาเก็บแต่ก็ต้องเจอสายตาของชาวบ้านที่มองมาทำอย่างกับว่าเขาเป็นตัวประหลาด

"มองทำไมวะ" เขาบ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อขับรถออกมาสักพักเขาก็เห็นถ้วยฟูกำลังขับมอเตอร์ไซค์มาทางเดียวกับเขา เขาจึงจ่อตูดเธอขับตามเธอมาเรื่อย ๆ ซึ่งถ้วยฟูรู้ดีว่ารถคันนี้เป็นรถของคุณหมอซันเธอพยายามจะบิดหนีแต่เขาก็ยังคงตามกวนประสาทเธอไม่หยุด

เมื่อถึงทางแยกคุณหมอซันจึงเลี้ยวขวาเข้าบ้านพักแพทย์ปล่อยให้ถ้วยฟูบิดรถกลับบ้านด้วยความโมโหแค้นนี้เธอต้องชำระและเธอจะเล่นงานเขาให้หนักเลยคอยดู