บทที่ 5 ทำเสน่ห์

บทที่ 5

ทำเสน่ห์

บ้านพักแพทย์

รถสปอร์ตขับเข้ามาจอดในบริเวณรั้วบ้านเมื่อคุณหมอซันเดินไปปิดประตูล็อกกลอนเขาก็มองไปยังบรรยากาศรอบ ๆ มันอาจจะดูวังเวงแต่ก็ไม่ได้ถึงกับน่ากลัวมากมายคนอย่างเขาผีไม่เคยกลัวเจะกลัวก็คงเป็นโจรเสียมากกว่า

เมื่อเข้ามาถึงในบ้านคุณหมอซันรีบนั่งลงเพราะความเบื่อหน่ายเขาไม่ได้อยากตีสนิทหรือทำความรู้จักกับใครอยากทำงานนี้ให้มันจบ ๆ ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าคุณปู่จะเรียกตัวกลับกรุงเทพฯ 

"เบื่อฉิบ-__-!" 

ด้านนอกของรั้วบ้านตอนนี้ไอ้ห่ากับไอ้โหยกำลังซุ่มดูอยู่ข้างถังขยะมันต้องการรู้ข้อมูลของคุณหมอซันเผื่อวันข้างหน้าจะเป็นประโยชน์กับลูกพี่และดูเหมือนว่าทั้งสองจะนึกแผนการดี ๆ ออกแล้ว

"ไอ้โหย มึงเอาธูปมาบ่ กูสิจุดให้ควันกับกลิ่นลอยไปหาไอ้หมอนั่น"

"กูเอามาแล้วนี่แหน่ มึงสิเอากี่ดอกกะจุดโลด"

เจ้าสองแสบเริ่มจุดธูปจนควันของธูปลอยเข้าไปในบ้านของคุณหมอซันแต่ตอนนี้คุณหมอซันกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำเขาเปิดน้ำเปิดเพลงกลิ่นสบู่ราคาแพงหอมฟุ้งทำให้กลิ่นธูปไม่สามารถลอยเข้าไปในบ้านได้จู่ ๆ สายลมก็หวนกลับมาควันของธูปลอยตีกลับมาปะทะใบหน้าของเจ้าสองแสบ ทั้งสองน้ำหูน้ำตาไหลอยากจะไออยากจะจามก็ไม่ได้จึงรีบเอาธูปปักดินเพื่อดับธูปแล้วรีบวิ่งออกมาจากซอยด้วยความเร็ว

เมื่ออยู่ในเขตปลอดภัยต่างคนก็ต่างไอจามออกมาอย่างบ้าคลั่งไม่น่าเลยเวรกรรมตามทันอย่างติดจรวดเสียงไอเสียงจามดังไปทั่วบริเวณโชคดีที่ไม่มีใครได้ยิน

"แค่กๆๆ เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้ห่า เกือบถืกจับแล้วบ่ล่ะ!"

"โถ่ไอ้โหย ไผสิไปรู้ว่าลมมันสิหวนกลับมาแบบนั้น!"

เจ้าสองแสบรีบขับรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างกลับมายังบ้านแม่หมอมาถึงถ้วยฟูกำลังยืนเท้าเอววีนรอด่าเจ้าสองแสบที่หายหัวไปไหนเป็นชั่วโมงเธอจะไหว้วานให้ไปจัดการบ้านใต้เสียหน่อยสุดท้ายเธอต้องไปเองตามลำพัง

"พวกมึงสองคนไปไสกันมา กูตามหาอยู่นั่น รู้ทั้งรู้ว่าสิต้องไปบ้านใต้ เลี้ยงเสียข้าวสุกแท้ๆ!"

"กะไอ้ห่ามันพาข่อยไปซุ่มเบิ่งบ้านไอ้หมอ เกือบถืกจับอยู่แล้วเด้ลูกพี่!"

ถ้วยฟูหันมาเท้าเอวชี้หน้าบักห่าไอ้ตัวการสำคัญรีบยกมือขึ้นเป็นเกราะกำบังเพราะกลัวว่าจะถูกลูกพี่ตบกบาลเข้าแต่เธอกลับชี้หน้าแล้วสั่งสอนไปเสียชุดใหญ่ 

"มึงสิไปซุ่มเบิ่งไอ้หมอกูกะบ่ได้ว่าอีหยังดอก แต่มึงลืมไปบ่ ว่าวันนี้ต้องไปเฮ็ดพิธีปัดเป่าดวงวิญญาณอยู่บ้านยายสา ยายสาแกจ่ายเงินมาแล้วเด้อ ดีว่า กูตัดสินใจไปเอง บ่แม่นซั่น ลูกหลานยายสาสิได้มาด่ากูต่อหน้าเอา!"

คืนนี้ถ้วยฟูรู้สึกหงุดหงิดกับลูกน้องทั้งสองเธอรีบอาบน้ำอาบท่าแล้วเดินกลับเข้าห้องไม่ทันที่เธอจะได้นอนเธอก็นึกถึงใบหน้าของคุณหมอซัน วันนี้เธอไปบ้านยายสาก็มีแต่คนพูดถึงความหล่อเหลาของคุณหมอซันแถมยังอยากจะไปหาหมอที่โรงพยาบาลกันด้วยขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปตำหนักของเธอคงจะไม่ค่อยมีลูกค้าไม่มีชาวบ้านเข้ามาใช้บริการ

เธอจะทำยังไงให้หมอซันออกไปจากหมู่บ้านนี้ดีสงสัยคงจะต้องใช้แผนการชั่วร้ายโดยการปลอมตัวเป็นผีเข้าไปหลอกถึงเตียงนอนเอาให้หมอซันจับไข้หัวโกร๋นจนต้องรีบเผ่นหนีกับกรุงเทพฯ ไปเลยดีกว่าเพราะวิธีนี้พวกเธอเคยใช้กับหมอคนอื่น ๆ มาแล้วและมันก็ได้ผลไม่เกิน 3 วัน 7 วันบรรดาหมอที่มาประจำการอยู่หมู่บ้านนี้ต่างพากันย้ายโรงพยาบาลบางคนก็ลาออกไปอยู่ที่อื่นเลย

เช้าวันต่อมาถ้วยฟูเดินลงมาที่ตำหนักเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสาวสวยคนงามอย่างมะลิกำลังนั่งรออยู่หน้าตำหนักเธอจึงหันไปมองลูกน้องทั้งสองคนแต่ปรากฏว่าบักห่ากับบักโหยกำลังนั่งมองแม่มะลิคนสวยจนเก็บอาการไม่อยู่

"มึงมาทำไมอีมะลิ!" 

"กูจะให้มึงทำเสน่ห์ให้กูหน่อย-__-" 

เพราะทั้งสองคนเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาก่อนความสนิทสนมจึงมีมากมะลิไม่ได้แสดงท่าทีนับถืออะไรแต่ก็ไม่กล้ายุ่งวุ่นวายกับถ้วยฟูมากนักสำเนียงการพูดก็เป็นสำเนียงของคนกรุงเทพฯ เพราะทั้งสองเคยไปเรียนอยู่กรุงเทพฯ ด้วยกันแถมยังได้อยู่หอพักหอเดียวกันอีกแต่เพราะมะลิชอบพาผู้ชายมานอนที่หอทำให้ถ้วยฟูต้องระเห็จระเหินออกไปอยู่ข้างนอกตามลำพัง

"มึงคิดยังไงถึงมาทำเสน่ห์?"

"เอ้าอีนี่! อุ๊ย! เอ่อนั่นมันก็เรื่องของกูมึงจะทำให้กูหรือไม่ทำมึงก็พูดมาเลย"

มะลิเกือบเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ถ้าหากปากเสียพูดจาไม่ดีไปมากกว่านี้ถ้วยฟูคงไม่ทำเสน่ห์ให้และคุณหมอซันอาจจะหลุดจากมือเธอไปก็ได้ 

"ถ้ามึงอยากทำเสน่ห์มันก็พอมีวิธีแต่มึงจ่ายไหวหรือเปล่าอีมะลิ?"

"มึงอยากได้กี่บาทมึงก็พูดมาเลยกูมีปัญญาจ่ายให้มึงอยู่แล้วอีถ้วยฟู หึ!" 

ไม่รวยวันนี้จะรวยวันไหนถ้วยฟูหยิบกระดาษขึ้นมา 1 แผ่นเธอจดอะไรบางอย่างลงไปในกระดาษมะลิพยายามเพ่งมองแต่ก็มองไม่ชัดเธอไม่รู้เลยว่ากระดาษแผ่นนั้นมีอะไรบ้างจนกระทั่งถ้วยฟูส่งมันให้เธอเพียงแค่เธออ่านเธอก็ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

"มึงจะบ้าหรือเปล่าอีถ้วยฟูมึงจะให้กูไปเอาขนหมออ้อยของคนที่กูชอบเนี่ยนะ!"