LOGIN“นี่ลุกขึ้นซิ” แชยองสั่งแต่รุ่นน้องกลุ่มนั้นมัวแต่นั่งอึ้งทำให้แชยองไม่สบอารมณ์
“นั่งบื้ออยู่ได้ฉันสั่งให้ลุกขึ้นไปนั่งที่อื่นไม่ได้ยินหรือไง รู้ไหมว่าเราสองคนเป็นใคร”
รุ่นน้องพวกนั้นพยักหน้าแล้วก็มีหนึ่งในนั้นตอบเธอ
“รุ่นพี่แชยองกับรุ่นพี่ยูจินที่ใครต่างก็ขนานนามว่า สวย แสบ ซ่า คู่ขามาเฟีย”
“รู้ก็ดีแล้วทีนี้จะย้ายโต๊ะได้หรือยัง คงไม่ต้องให้บอกหรอกนะว่าทำไมพวกเธอถึงต้องย้ายโต๊ะ แต่ถ้ายังไม่รู้ล่ะก็จะบอกให้ฟังชัดๆ อีกสักทีดูปาก...” แชยองชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเอง
“พวกฉันสองคนจะนั่งตรงนี้เข้าใจ๋”
รุ่นน้องทั้งสามคนรีบกระวีกระวาดยกถาดอาหารของตัวเองไปจากตรงนั้นทันที ยูจินกับแชยองนั่งลงแทนที่พวกเธอ
“ยูจินกินอะไรดี”
“อะไรก็ได้วันนี้เบื่อๆ ไม่ค่อยอยากกิน”
แล้วยูจินก็หันไปมองโต๊ะข้างๆ ทุกคนต่างก็พากันหลบตาไม่มีใครกล้าสบตาเธอ ยูจินเรียกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งรู้สึกว่าจะเรียนรุ่นเดียวกันเพียงแต่ว่าอยู่คนละห้องเรียน
“นี่เธอ...มานี่ซิ” แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นมาตามที่เธอเรียก
“ฉันเรียกเธอนั่นล่ะไม่ต้องหันไปมองคนอื่น เรียกแล้วยังไม่ลุกมาอีกสมองมีปัญหาหรือเปล่า”
เด็กผู้หญิงคนนั้นรีบลุกเดินมาที่โต๊ะของเธอ ยูจินสั่งให้ไปซื้ออาหารมาให้เธอกับแชยอง
“เร็วๆ ด้วยล่ะอย่ามัวแต่ชักช้า”
แต่เธอคนนั้นก็ยังคงยืนอยู่กับที่จนแชยองรู้สึกรำคาญ
“ยืนซื่อบื้ออยู่ได้ทำไมยังไม่รีบไปอีก อยากเจ็บตัวนักหรือไง” เธอรีบไปจัดการตามที่สั่งและยูจินตะโกนสั่งเพิ่มเติมอีกด้วย
“อย่าลืมซื้อน้ำอัดลมมาด้วยล่ะ”
หลังจากที่ได้ถาดอาหารและน้ำอัดลมตามที่ต้องการแล้ว แชยองก็ส่งเงินค่าอาหารให้กับเด็กผู้หญิงคนนั้น ถึงแม้จะเป็นคนชอบออกคำสั่งแต่ก็ไม่เคยเอาเปรียบใคร พวกเธอจะจ่ายเงินค่าอาหารทุกครั้ง และจ่ายมากว่าราคาจริงซะด้วยซ้ำไป ในระหว่างที่กำลังนั่งกินอาหารกันอยู่นั้นยูจินก็ถามแชยองถึงสิ่งที่ข้องใจ
“แชยองวันนี้เป็นอะไรไป เห็นนั่งเหม่อลอยเรียกก็ไม่ได้ยิน”
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกเพียงแต่ว่า เมื่อวานหลังจากที่ฉันกลับออกมาจากบ้านเธอ ระหว่างทางฉันเจอพวกเด็กนักเรียนชายโรงเรียนโฮปพวกมันมากันสี่คน ไอ้คนที่เป็นหัวหน้ามันบอกว่ามันเป็นพี่ชายของจินอา”
“หมายถึงหญิงถึกสุดโหดแห่งโรงเรียนจินยองน่ะเหรอ”
“นั่นล่ะ...น่าขำไหม...พวกมันบอกว่าเราสองคนไปรังแกน้องสาวผู้บอบบางของมัน จนต้องไปนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาล มันก็เลยยกพวกมาเพื่อที่จะแก้แค้น”
“แล้วเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า”
“ก็เกือบไปเหมือนกันเพราะพวกมันมากันตั้งสี่คน แต่โชคดีมีผู้ชายคนหนึ่งมาช่วยเอาไว้ได้ทัน ฉันก็เลยรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ถ้าไม่มีเขาฉันต้องแย่แน่”
“ใครกันผู้ชายคนนั้น”
“ไม่รู้สิฉันก็ไม่รู้จักเขาเหมือนกัน”
“แล้วเธอไม่ได้ถามชื่อของเขาหรอกเหรอ”
“มันลืม...ไม่ทันได้ถาม ฉันทำแผลให้เขาแล้วก็แยกย้ายกันกลับ”
“เขาได้รับบาดเจ็บจากฝีมือของไอ้เจ้าพวกนั้นน่ะเหรอ” แชยองยิ้มแหยๆ ให้ยูจินก่อนที่จะอธิบายให้เพื่อนรักเข้าใจให้ถูกต้อง
“เปล่าหรอก...ฝีมือของฉันเอง”
“ห๊า!! แชยองเธอหมายความว่ายังไง”
แล้วแชยองก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ยูจินฟัง เมื่อยูจินฟังจบเธอก็หัวเราะเสียงดัง
“แชยองทำไมเธอถึงได้โก๊ะขนาดนี้ เขาเข้ามาช่วยเธอไว้แท้ๆ แต่เธอดันเอาไม้ไปตีหัวเขาซะนี่”
“ก็ไม่ได้ตั้งใจมันกะพลาดไปหน่อย อีกอย่างจะมาหาว่าเป็นความผิดของฉันคนเดียวก็ไม่ถูก เพราะก่อนที่ฉันจะฟาด ฉันได้ตะโกนบอกให้เขาหลบแล้ว แต่เขาไม่ยอมหลบไม้หน้าสามของฉันเองช่วยไม่ได้”
“แบบนี้ก็มีด้วย...แล้วหน้าตาเขาเป็นไง...หล่อไหม”
“ก็หน้าตาดีนะ...จัดได้ว่าหล่อเป็นนายแบบได้สบายเลยล่ะ แต่ว่าปากเสียไปหน่อย”
“หล่อขนาดเป็นนายแบบได้เลยเหรอ น่าเสียดายนะที่เธอไม่ทันได้ถามชื่อของเขาเอาไว้”
“ไม่เห็นมีอะไรต้องอายเลย...ก็เราสัญญาว่าจะแต่งงานกันหรือว่าเธอจำไม่ได้” “มันก็จริงแต่ว่ายังเร็วไปที่จะพูดเรื่องนี้ในตอนนี้” จีเฮเอื้อมมือไปลูบแก้มขาวนวลของแฟนสาว “ว่าแต่หมอจะให้พี่จีเฮออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร” “ทำไมหรือว่าเบื่อที่จะต้องคอยดูแลพี่” “เปล่าซะหน่อยก็แค่อยากรู้...พี่จะมีโอกาสกลับมาเล่นบาสได้อีกหรือเปล่า” “พี่แทฮยอนบอกว่าไม่มีปัญหานะแต่คงต้องรอให้ถอดเฝือกออกก่อน และอาจจะต้องทำกายภาพบำบัดสักพักแต่ก็ยังสามารถกลับมาเล่นกีฬาที่พี่รักได้เหมือนเดิม” “ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย วันนี้อากาศดีพี่จีเฮจะออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยไหม” “ก็ดีเหมือนกันนะถ้าเธอไม่เบื่อที่จะดูแลพี่ซะก่อน” “รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวจะไปขอรถเข็นจากพยาบาลและจะมาพาพี่ออกไป” พูดจบก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที หลังจากนั้นไม่นานแชยองก็เข็นเก้าอี้รถเข็นของจีเฮมาหยุดอยู่ที่สวยหย่อม ซึ่งอยู่ด้านข้างตึกที่เขาพักทั้งคู่พูดจาหยอกล้อและหัวเราะกันอย่างมีความสุข จนทำให้ผู้มาใหม่สองคนทนไม่ได้ต้องเอ่ยปากแซ็ว
“พี่ขอโทษ” “ช่างเถอะยังไงเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ที่สำคัญตอนนี้พี่ก็อยู่เคียงข้างฉันแล้ว” “แชยองเธอคงจะไม่ได้ชอบมินซอนมันจริงๆ ใช่ไหม” “ทำไมล่ะพี่มินซอนเขาเป็นคนนิสัยดี หน้าตาก็ดี เรียนหนังสือและเล่นกีฬาเก่งอีกต่างหาก คุณสมบัติเพียบพร้อมแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ แล้วทำไมฉันจะตกหลุมรักเขาบ้างไม่ได้” จีเฮฟังจบก็หน้าจ๋อยไปทันทีแชยองแอบยิ้มไม่ให้เขาเห็น “แต่ที่ฉันไม่ได้รักเขานั่นก็เป็นเพราะหัวใจของฉัน ไม่มีที่ว่างสำหรับผู้ชายคนไหนทั้งนั้นนอกจาก...” “นอกจากอะไร” “รู้คำตอบอยู่แล้วยังจะมาถามอีก” “พี่อยากฟังจากปากของเธออีกครั้ง” “นอกจากผู้ชายที่ชื่อยุนจีเฮคนนี้น่ะสิ” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันจีเฮดึงตัวแชยองเข้ามาไว้ในอ้อมกอด “พี่ชักอยากจะแต่งงานกับเธอเร็วๆ ซะแล้ว” “แต่งงาน! พูดเป็นเล่นเราสองคนยังเรียนไม่จบเลยนะ” “นั่นสิสงสัยพี่จะต้องติวเข้มให้เราอย่างหนักซะแล้ว เราจะได้เรียนจบไวๆ จะได้แต่งงานกันซะที” “อะไรนะติวเข้ม!” แชยองผละออกจากอ้อมกอดพร้อมกับส่ายหน
เมื่อมินซอนฟังจบก็รู้เลยว่าเขาไม่มีทางที่จะเข้าไปแทรกกลางระหว่างความรักของจีเฮกับแชยองได้อีก ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะรักกันมากขนาดนี้ มินซอนจับมือของแชยองเอาไว้ “พี่ยกโทษให้เธอและขอให้เธอมีความสุขกับความรักที่เธอเลือก” “ขอบคุณค่ะ” แชยองพูดพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างสดใส “นี่ดีนะที่พี่รู้ความจริงเร็วถ้าพี่รู้เรื่องช้ากว่านี้ บางทีพี่อาจจะเห็นแก่ตัวไม่ยอมปล่อยเธอให้จีเฮง่ายๆ แบบนี้” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันถึงแม้ว่ารอยยิ้มของมินซอนจะไม่ค่อยสดใสนัก แต่ใช้เวลาอีกสักพักก็คงจะดีขึ้นเองให้เวลาเป็นตัวรักษาแผลใจก็ละกัน “ลงมาหาพี่แบบนี้แล้วจีเฮไม่ว่าเอาเหรอ” “ไม่รู้เหมือนกันพอยูจินบอกว่าพี่มาที่นี่และกลับไปแล้วฉันก็รีบตามลงมาทันที” “ถ้างั้นก็กลับขึ้นไปได้แล้วป่านนี้จีเฮมันคงจะรอเธออยู่” “แล้วพี่ล่ะคะ” “พี่ก็จะกลับเหมือนกันแยกกันตรงนี้นะ” แชยองพยักหน้าและเดินไปส่งมินซอนที่รถมอเตอร์ไซด์ของเขา โบกมือให้เขาก่อนจะเดินกลับขึ้นไปที่ห้องพักของพี่จีเฮ เมื่อขึ้นไปถึงห้องพักก็พบแต่นางพยาบาลที่มาเ
“จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา” “ก็ตอบมาก่อนสิ” “เป็นความจริง...ความรักที่แชยองมีให้พี่จีเฮมีอยู่จริงและมันไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้แต่ตอนที่ฉันกำลังโกรธพี่มากแค่ไหนก็ตาม ฉันก็ยังคงรักพี่มากมายเหมือนเช่นเดิม” “พี่ก็รักเธอนะแชยอง...รักมาก...และขอโทษสำหรับความผิดทุกอย่างที่ผ่านมายกโทษให้พี่ได้ไหม” แชยองพยักหน้าแทนคำตอบ หนุ่มสาวทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่คุยกันนั้น ยังมีอีกหนึ่งคนที่ได้รับรู้ความรู้สึกของพวกเขา และเห็นภาพความรักของทั้งคู่ผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้าประตู มินซอนรู้สึกเจ็บปวดกับภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยิน ถึงแม้เขาจะคาดคะเนอยู่ในใจแล้วว่าเรื่องมันจะต้องเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ยังแอบหวังว่าบางทีแชยองอาจจะรักและเลือกเขาแทนที่จะเป็นจีเฮ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเท้าพาเขาเดินกลับไปทางเดิมแทนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้อง มินซอนเดินสวนกับอึนซองและยูจินแต่ไม่ได้หยุดพูดจาทักทายอะไร “พี่อึนซอง...พี่มินซอนเขามาเยี่ยมพี่จีเฮเหรอ” “ใครจะไปรู้แต่ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง” “แล้วทำไมเขาต้องมีท่าทางแป
“พูดยังกับว่าในห้องนั้นไม่มีที่ให้เขานอน ถ้าแชยองง่วงก็คงจะหาที่นอนเองนั่นแหละ คุณไม่ต้องไปห่วงคนอื่นหรอกห่วงตัวเองเถอะ เพลียจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วยังฝืนอีก” “คุณเป็นห่วงผมเหรอจินยอง” “ฉันก็แค่พูดในฐานะเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเท่านั้น เอาเป็นว่าดื่มกาแฟเสร็จก็กลับไปนอนพักซะเข้าใจไหม ฉันต้องกลับไปทำงานต่อละไปก่อนนะ” จินยองลุกขึ้นยืนแต่ก่อนที่จะเดินไปนั้นเธอได้หันกลับมาพูดกับแทฮยอนอีกครั้ง “ขอบคุณสำหรับกาแฟ” แทฮยอนมองจินยองจนเธอเดินลับตาพร้อมกับเห็นด้วยกับความคิดของเธอ เขาควรจะกลับไปนอนพักผ่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ ส่วนจินยองเมื่อแยกจากแทฮยอนก็โทรไปบอกคุณน้าทั้งสองของแชยองว่าคืนนี้แชยองจะไม่กลับไปนอนบ้านเพราะจะอยู่เฝ้าจีเฮที่นี่ และบอกให้ท่านทั้งสองคนวางใจไม่ต้องเป็นห่วงแชยองเพราะคืนนี้เธอต้องอยู่เวรจะทำหน้าที่ดูแลแชยองให้เอง ปลายสายถามถึงอาการของจีเฮอยู่สักพักก็วางสายไป เช้าวันต่อมา... จีเฮเริ่มรู้สึกตัวเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองรอบตัวพร้อมกับคิดทบทวน จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนที่จะสติดับวูบไปนั้นเขาได้วิ่งเข้
“ฉันได้ยินว่าคุณเป็นหนึ่งในทีมแพทย์ที่เข้าผ่าตัดเขา” “ใช่ตอนที่ได้ยินว่าเขาถูกส่งตัวมาที่นี่ผมไม่คิดว่าเขาจะอาการสาหัสขนาดนี้ จินยองคุณรู้ไหมว่าตอนนั้นผมรู้สึกกลัวมากแค่ไหน เพราะถ้าจีเฮเป็นอะไรไปล่ะก็ผมไม่รู้จะบอกกับพ่อแม่ของเขาว่ายังไงดี” “แล้วคุณโทรบอกพ่อกับแม่ของจีเฮหรือยังคะ” แทฮยอนพยักหน้า “บอกแล้วพวกท่านบอกว่าจะรีบเดินทางมาที่นี่ทันที” “แล้วคืนนี้คุณอยู่เวรเหรอ” “เปล่าแต่ผมต้องอยู่ดูอาการของจีเฮ” “ฉันว่าคุณควรจะกลับไปนอนพักผ่อนซะบ้างนะ” “กลับไปตอนนี้ก็ใช่ว่าผมจะนอนหลับ ตราบใดที่จีเฮยังไม่ฟื้นผมก็ไม่วางใจว่าเขาจะปลอดภัย” “ถ้าอย่างนั้นไปดื่มกาแฟหน่อยไหม คราวที่แล้วคุณเลี้ยงกาแฟฉันคราวนี้ขอฉันเลี้ยงกาแฟคุณคืนบ้าง แต่คงจะต้องเป็นกาแฟกระป๋องนะเพราะฉันโอ้เอ้อยู่นานไม่ได้ต้องกลับไปทำงานต่อ” แต่แทฮยอนยังไม่ได้ตอบรับหรือตอบปฏิเสธประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง สองหนุ่มสาวต่างพร้อมใจกันหันไปมองในทิศทางนั้นแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบผู้ที่เข้ามาใหม่ “แชยอง” แทฮยอนกับจินยองเอ







