로그인เมื่อจีเฮเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็พบว่าพี่แทฮยอนกำลังนั่งดูทีวีอยู่ ครอบครัวของจีเฮได้ย้ายไปอยู่ที่อเมริกาตั้งแต่เขายังเด็กเนื่องจากพ่อของเขาต้องไปทำงานที่นั่น พวกท่านก็เลยตกลงที่จะย้ายครอบครัวไปอยู่ที่นั่นด้วย
และเมื่อเขาต้องเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยจึงขอกลับมาเรียนต่อที่เกาหลี ซึ่งเป็นประเทศบ้านเกิดของตนเอง
ตอนแรกพวกท่านก็คัดค้านเพราะเป็นห่วง แต่พอลูกชายบอกว่าจะมาพักอยู่กับพี่แทฮยอนพวกท่านก็เลยอนุญาตโดยบินมาส่งเขาด้วยตัวเอง รวมไปถึงพูดจาฝากเขาไว้กับพี่แทฮยอน ท่านฝากให้พี่แทฮยอนช่วยดูแลและตักเตือนเขาในกรณีที่เขาทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควร แทฮยอนรับปากว่าจะดูแลจีเฮอย่างดี และจีเฮเองก็รักและนับถือพี่แทฮยอนเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของเขาเองเลยทีเดียว จีเฮเอ่ยทักทายลูกผู้พี่ของเขา
“หวัดดีครับพี่แทฮยอน...วันนี้ทำไมอยู่บ้านได้ล่ะครับ”
“คืนนี้พี่ไม่ต้องเข้าเวร...จีเฮหน้าของนายไปโดนอะไรมา” จีเฮจับไปที่ปลายคิ้วที่ถูกติดพลาสเตอร์เอาไว้
“ผมมีเรื่องกับเพื่อนนิดหน่อยครับ”
“นายก็เลยใช้กำลังตัดสินความเป็นลูกผู้ชายกันล่ะสิ แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า นั่งก่อนเดี๋ยวพี่จะไปเอากระเป๋ายามาดูแผลให้” เขาเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดียวกับพี่ชาย
“ไม่ต้องหรอกครับพี่แทฮยอนมีคนทำแผลให้ผมแล้ว”
“แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้พี่ดูแผลให้”
“แน่ใจสิครับผมไม่ใช่คนไข้ของพี่แทฮยอนนะครับ ไม่ต้องดูแลผมขนาดนี้ก็ได้”
“จะไม่ให้พี่ดูแลนายได้ยังไงในเมื่อนายเป็นน้องชายของพี่ อีกอย่างคุณน้าทั้งสองก็พูดจาฝากให้พี่ช่วยดูแลนายแทนท่าน เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พี่จะเป็นคนล้างแผลให้นายอีกทีก็แล้วกัน”
“ขอบคุณมากครับ”
“แล้วทานอะไรมาหรือยัง”
“ยังเลยครับรู้สึกหิวเหมือนกัน”
“งั้นนายขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะก่อน พี่จะให้เขาอุ่นอาหารเตรียมไว้ให้”
“ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับเหนียวตัวเต็มที” จีเฮลุกขึ้นไปบนห้องนอนส่วนตัวที่พี่ชายของเขาจัดเตรียมไว้ให้เขาโดยเฉพาะ
แทฮยอนเป็นญาติเพียงคนเดียวที่จีเฮรู้จัก เขาเป็นคุณหมอหนุ่มแถมยังโสดที่สำคัญหน้าตาหล่อราวกับพระเอกละคร พี่แทฮยอนมักจะมีรอยยิ้มบนใบหน้าอยู่เสมอทำให้สาวๆ ที่ได้พบเห็นไม่ว่าจะเป็นพยาบาลหรือแม้แต่คนไข้ต่างก็พากันหลงรักพี่แทฮยอนของเขา และมันก็ไม่แปลกเพราะพี่ชายของเขาเป็นชายหนุ่มรูปหล่อแถมยังใจดีอีกต่างหากสาวๆ ก็เลยอดไม่ได้ที่จะหลงรักคุณหมอหนุ่มคนนี้
แต่ที่น่าแปลกก็คือ...พี่ชายของเขาไม่เคยให้ความสนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษเลยสักคน เขาเคยถามถึงเรื่องนี้กับพี่แทฮยอนแต่ไม่ได้รับคำตอบอะไรนอกจากรอยยิ้ม
คืนนั้นกว่าที่จีเฮจะหลับลงได้เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบตีสอง เพราะอะไรน่ะเหรอก็เพราะเขามัวนึกถึงแต่ใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเพิ่งจะพบเมื่อเย็นนี้ จีเฮไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยนอกจากรู้ว่า “แชยอง” คือชื่อของเธอ
ในระหว่างที่อยู่ในห้องเรียนยูจินสังเกตุเห็นเพื่อนรักเพื่อนซี้นั่งเหม่อลอย ซึ่งมันผิดปกติเพราะแชยองไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หรือว่าเธอจะคิดถึงเรื่องในอดีตอีก ทำให้ยูจินสะกิดเรียกแต่แชยองก็ยังไม่รู้สึกตัว เสียงเรียกของยูจินสู้เสียงเรียกของอาจารย์เฮวอนไม่ได้หรอก
“แชยอง...คิมแชยอง” อาจารย์เฮวอนปาชอล์กใส่ศีรษะของแชยองอย่างแม่นยำทำให้เธอรู้สึกตัว
“คะ...มาค่ะ” แชยองลุกขึ้นยืนตอบด้วยอาการงงๆ ทำให้เพื่อนในชั้นเรียนต่างพากันส่งเสียงหัวเราะ
แชยองหันไปมองเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นตาขวาง แถมสีหน้าของแชยองยังพร้อมที่จะเอาเรื่องอีกต่างหากเธอตะโกนถาม
“หัวเราะอะไรกันห๊า!! มีอะไรน่าขำงั้นเหรอ...หรือว่าไม่อยากที่จะให้ฟันมันอยู่ในปากเหมือนเดิม” พอเธอพูดจบเสียงหัวเราะที่ดังไปทั่วห้องเมื่อกี้เก็เงียบกริบราวกับนัดกัน
“คิมแชยองที่นี่คือห้องเรียนไม่ใช่สถานที่ที่เธอจะมาวางอำนาจ ครูขอทำโทษเธอโทษฐานที่เธอไม่ตั้งใจเรียนให้เธอไปคัดหนังสือตั้งแต่หน้าที่ 25 จนถึงหน้า 40 แล้วเอามาส่งครู เย็นนี้ก่อนกลับบ้านครูจะต้องเห็นราย งานของเธอวางอยู่บนโต๊ะ ถ้าครูไม่เห็นล่ะก็เธอโดนดีแน่เข้าใจไหม”
แชยองพยักหน้าส่งๆ ไปงั้นเอง
แล้วก็ถึงเวลาพักกลางวันนักเรียนส่วนใหญ่มักจะไปรวมตัวกันที่โรงอาหาร แต่ก็มีบ้างที่นักเรียนบางส่วนเอาอาหารกล่องที่เตรียมมาจากบ้านมาจับกลุ่มทานกันในห้องเรียน แชยองกับยูจินเดินเข้าไปในโรงอาหาร แต่เนื่องจากเพิ่งจะถึงเวลาพักกลางวันทำให้นักเรียนค่อนข้างเยอะ ที่นั่งโดยส่วนใหญ่ก็มักจะถูกจับจองไว้หมดแล้วยูจินมองหาที่ว่าง
“ดูเหมือนวันนี้เราจะลงมาช้าที่นั่งเต็มหมดละ”
“จะยากอะไรเรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย” แล้วแชยองก็เดินไปที่โต๊ะอาหารซึ่งมีรุ่นน้องนั่งอยู่โดยมียูจินเดินตามไปด้วย
“ไม่เห็นมีอะไรต้องอายเลย...ก็เราสัญญาว่าจะแต่งงานกันหรือว่าเธอจำไม่ได้” “มันก็จริงแต่ว่ายังเร็วไปที่จะพูดเรื่องนี้ในตอนนี้” จีเฮเอื้อมมือไปลูบแก้มขาวนวลของแฟนสาว “ว่าแต่หมอจะให้พี่จีเฮออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร” “ทำไมหรือว่าเบื่อที่จะต้องคอยดูแลพี่” “เปล่าซะหน่อยก็แค่อยากรู้...พี่จะมีโอกาสกลับมาเล่นบาสได้อีกหรือเปล่า” “พี่แทฮยอนบอกว่าไม่มีปัญหานะแต่คงต้องรอให้ถอดเฝือกออกก่อน และอาจจะต้องทำกายภาพบำบัดสักพักแต่ก็ยังสามารถกลับมาเล่นกีฬาที่พี่รักได้เหมือนเดิม” “ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย วันนี้อากาศดีพี่จีเฮจะออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยไหม” “ก็ดีเหมือนกันนะถ้าเธอไม่เบื่อที่จะดูแลพี่ซะก่อน” “รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวจะไปขอรถเข็นจากพยาบาลและจะมาพาพี่ออกไป” พูดจบก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที หลังจากนั้นไม่นานแชยองก็เข็นเก้าอี้รถเข็นของจีเฮมาหยุดอยู่ที่สวยหย่อม ซึ่งอยู่ด้านข้างตึกที่เขาพักทั้งคู่พูดจาหยอกล้อและหัวเราะกันอย่างมีความสุข จนทำให้ผู้มาใหม่สองคนทนไม่ได้ต้องเอ่ยปากแซ็ว
“พี่ขอโทษ” “ช่างเถอะยังไงเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ที่สำคัญตอนนี้พี่ก็อยู่เคียงข้างฉันแล้ว” “แชยองเธอคงจะไม่ได้ชอบมินซอนมันจริงๆ ใช่ไหม” “ทำไมล่ะพี่มินซอนเขาเป็นคนนิสัยดี หน้าตาก็ดี เรียนหนังสือและเล่นกีฬาเก่งอีกต่างหาก คุณสมบัติเพียบพร้อมแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ แล้วทำไมฉันจะตกหลุมรักเขาบ้างไม่ได้” จีเฮฟังจบก็หน้าจ๋อยไปทันทีแชยองแอบยิ้มไม่ให้เขาเห็น “แต่ที่ฉันไม่ได้รักเขานั่นก็เป็นเพราะหัวใจของฉัน ไม่มีที่ว่างสำหรับผู้ชายคนไหนทั้งนั้นนอกจาก...” “นอกจากอะไร” “รู้คำตอบอยู่แล้วยังจะมาถามอีก” “พี่อยากฟังจากปากของเธออีกครั้ง” “นอกจากผู้ชายที่ชื่อยุนจีเฮคนนี้น่ะสิ” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันจีเฮดึงตัวแชยองเข้ามาไว้ในอ้อมกอด “พี่ชักอยากจะแต่งงานกับเธอเร็วๆ ซะแล้ว” “แต่งงาน! พูดเป็นเล่นเราสองคนยังเรียนไม่จบเลยนะ” “นั่นสิสงสัยพี่จะต้องติวเข้มให้เราอย่างหนักซะแล้ว เราจะได้เรียนจบไวๆ จะได้แต่งงานกันซะที” “อะไรนะติวเข้ม!” แชยองผละออกจากอ้อมกอดพร้อมกับส่ายหน
เมื่อมินซอนฟังจบก็รู้เลยว่าเขาไม่มีทางที่จะเข้าไปแทรกกลางระหว่างความรักของจีเฮกับแชยองได้อีก ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะรักกันมากขนาดนี้ มินซอนจับมือของแชยองเอาไว้ “พี่ยกโทษให้เธอและขอให้เธอมีความสุขกับความรักที่เธอเลือก” “ขอบคุณค่ะ” แชยองพูดพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างสดใส “นี่ดีนะที่พี่รู้ความจริงเร็วถ้าพี่รู้เรื่องช้ากว่านี้ บางทีพี่อาจจะเห็นแก่ตัวไม่ยอมปล่อยเธอให้จีเฮง่ายๆ แบบนี้” ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันถึงแม้ว่ารอยยิ้มของมินซอนจะไม่ค่อยสดใสนัก แต่ใช้เวลาอีกสักพักก็คงจะดีขึ้นเองให้เวลาเป็นตัวรักษาแผลใจก็ละกัน “ลงมาหาพี่แบบนี้แล้วจีเฮไม่ว่าเอาเหรอ” “ไม่รู้เหมือนกันพอยูจินบอกว่าพี่มาที่นี่และกลับไปแล้วฉันก็รีบตามลงมาทันที” “ถ้างั้นก็กลับขึ้นไปได้แล้วป่านนี้จีเฮมันคงจะรอเธออยู่” “แล้วพี่ล่ะคะ” “พี่ก็จะกลับเหมือนกันแยกกันตรงนี้นะ” แชยองพยักหน้าและเดินไปส่งมินซอนที่รถมอเตอร์ไซด์ของเขา โบกมือให้เขาก่อนจะเดินกลับขึ้นไปที่ห้องพักของพี่จีเฮ เมื่อขึ้นไปถึงห้องพักก็พบแต่นางพยาบาลที่มาเ
“จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา” “ก็ตอบมาก่อนสิ” “เป็นความจริง...ความรักที่แชยองมีให้พี่จีเฮมีอยู่จริงและมันไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้แต่ตอนที่ฉันกำลังโกรธพี่มากแค่ไหนก็ตาม ฉันก็ยังคงรักพี่มากมายเหมือนเช่นเดิม” “พี่ก็รักเธอนะแชยอง...รักมาก...และขอโทษสำหรับความผิดทุกอย่างที่ผ่านมายกโทษให้พี่ได้ไหม” แชยองพยักหน้าแทนคำตอบ หนุ่มสาวทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่คุยกันนั้น ยังมีอีกหนึ่งคนที่ได้รับรู้ความรู้สึกของพวกเขา และเห็นภาพความรักของทั้งคู่ผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้าประตู มินซอนรู้สึกเจ็บปวดกับภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยิน ถึงแม้เขาจะคาดคะเนอยู่ในใจแล้วว่าเรื่องมันจะต้องเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ยังแอบหวังว่าบางทีแชยองอาจจะรักและเลือกเขาแทนที่จะเป็นจีเฮ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเท้าพาเขาเดินกลับไปทางเดิมแทนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้อง มินซอนเดินสวนกับอึนซองและยูจินแต่ไม่ได้หยุดพูดจาทักทายอะไร “พี่อึนซอง...พี่มินซอนเขามาเยี่ยมพี่จีเฮเหรอ” “ใครจะไปรู้แต่ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง” “แล้วทำไมเขาต้องมีท่าทางแป
“พูดยังกับว่าในห้องนั้นไม่มีที่ให้เขานอน ถ้าแชยองง่วงก็คงจะหาที่นอนเองนั่นแหละ คุณไม่ต้องไปห่วงคนอื่นหรอกห่วงตัวเองเถอะ เพลียจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วยังฝืนอีก” “คุณเป็นห่วงผมเหรอจินยอง” “ฉันก็แค่พูดในฐานะเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเท่านั้น เอาเป็นว่าดื่มกาแฟเสร็จก็กลับไปนอนพักซะเข้าใจไหม ฉันต้องกลับไปทำงานต่อละไปก่อนนะ” จินยองลุกขึ้นยืนแต่ก่อนที่จะเดินไปนั้นเธอได้หันกลับมาพูดกับแทฮยอนอีกครั้ง “ขอบคุณสำหรับกาแฟ” แทฮยอนมองจินยองจนเธอเดินลับตาพร้อมกับเห็นด้วยกับความคิดของเธอ เขาควรจะกลับไปนอนพักผ่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ ส่วนจินยองเมื่อแยกจากแทฮยอนก็โทรไปบอกคุณน้าทั้งสองของแชยองว่าคืนนี้แชยองจะไม่กลับไปนอนบ้านเพราะจะอยู่เฝ้าจีเฮที่นี่ และบอกให้ท่านทั้งสองคนวางใจไม่ต้องเป็นห่วงแชยองเพราะคืนนี้เธอต้องอยู่เวรจะทำหน้าที่ดูแลแชยองให้เอง ปลายสายถามถึงอาการของจีเฮอยู่สักพักก็วางสายไป เช้าวันต่อมา... จีเฮเริ่มรู้สึกตัวเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองรอบตัวพร้อมกับคิดทบทวน จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนที่จะสติดับวูบไปนั้นเขาได้วิ่งเข้
“ฉันได้ยินว่าคุณเป็นหนึ่งในทีมแพทย์ที่เข้าผ่าตัดเขา” “ใช่ตอนที่ได้ยินว่าเขาถูกส่งตัวมาที่นี่ผมไม่คิดว่าเขาจะอาการสาหัสขนาดนี้ จินยองคุณรู้ไหมว่าตอนนั้นผมรู้สึกกลัวมากแค่ไหน เพราะถ้าจีเฮเป็นอะไรไปล่ะก็ผมไม่รู้จะบอกกับพ่อแม่ของเขาว่ายังไงดี” “แล้วคุณโทรบอกพ่อกับแม่ของจีเฮหรือยังคะ” แทฮยอนพยักหน้า “บอกแล้วพวกท่านบอกว่าจะรีบเดินทางมาที่นี่ทันที” “แล้วคืนนี้คุณอยู่เวรเหรอ” “เปล่าแต่ผมต้องอยู่ดูอาการของจีเฮ” “ฉันว่าคุณควรจะกลับไปนอนพักผ่อนซะบ้างนะ” “กลับไปตอนนี้ก็ใช่ว่าผมจะนอนหลับ ตราบใดที่จีเฮยังไม่ฟื้นผมก็ไม่วางใจว่าเขาจะปลอดภัย” “ถ้าอย่างนั้นไปดื่มกาแฟหน่อยไหม คราวที่แล้วคุณเลี้ยงกาแฟฉันคราวนี้ขอฉันเลี้ยงกาแฟคุณคืนบ้าง แต่คงจะต้องเป็นกาแฟกระป๋องนะเพราะฉันโอ้เอ้อยู่นานไม่ได้ต้องกลับไปทำงานต่อ” แต่แทฮยอนยังไม่ได้ตอบรับหรือตอบปฏิเสธประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง สองหนุ่มสาวต่างพร้อมใจกันหันไปมองในทิศทางนั้นแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบผู้ที่เข้ามาใหม่ “แชยอง” แทฮยอนกับจินยองเอ







