Chapter 1

กลิ่นเลือดคาวคลุ้งจากร่างคนเจ็บที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน วงหน้าคมเข้มเผือดสีไปมาก บุรุษพยาบาลสามคนกำลังช่วยกันจัดการกับเสื้อและกางเกง  

เจ็บมาอีกแล้ว คนคนนี้ทำไมชอบทำตัวเองบาดเจ็บนักนะ

ครั้งนี้ดูผ่าน ๆ ยังรู้ว่าอาการหนักมากด้วย

หญิงสาวปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉย ดังว่าจะมีใครได้เห็นมันทั้งที่มีหน้ากากอนามัยปิดอยู่ถึงสองชั้น

“มีแผลถูกของมีคมตรงเอวด้านซ้ายครับหมอ แผลลึก ยาวจากด้านหน้าถึงด้านหลังทำให้คนเจ็บเสียเลือดมาก ด้านข้างขาขวาถูกยิงกระสุนฝังในสองนัด”

หลังจากสำรวจร่างกายคนเจ็บ หนึ่งในบุรุษพยาบาลรีบรายงานให้กับคุณหมอสาวซึ่งเข้าเวรคืนนี้

“เตรียมผ่าตัดเลย”

เชิญขวัญ กานต์ชวกร ออกคำสั่งทันทีเมื่อได้ตรวจดูบาดแผลทั้งสองจุดซ้ำอีกครั้ง ภารกิจช่วยชีวิตเริ่มขึ้นอย่างเป็นระบบมีแบบแผน นั่นเพราะแต่ละคนต่างคุ้นชินกับการบาดเจ็บเหล่านี้เป็นอย่างนี้

ไม่มีใครมีอาการแตกตื่นกับบาดแผลฉกรรจ์ หากจะมีคงเป็นความทึ่ง ทึ่งที่ผู้ชายคนนี้ยังมีลมหายใจ แม้จะแผ่วเบาก็ตาม

“ความดันเลือดตกครับ” คนดูมอนิเตอร์รายงานทำให้อีกสองคนที่กำลังเย็บแผลหยุดมือ

“ใจเย็น ๆ เย็บแผลต่อไป”

คนที่ใจเย็นมากกว่าใครก็คือคุณหมอสาวร่างเล็กที่กำลังจัดการงัดกระสุนออกจากเนื้อ มือที่สวมถุงมือสีขาวนิ่งมาก แววตาแน่วนิ่งมั่นคง

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามที่เธอยื้อแย่งเขามาจากมัจจุราช

ด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจและทักษะฝีมือของศัลยแพทย์มือดีคนหนึ่งประจำโรงพยาบาลรชานันท์ ใช้เวลาไปพักใหญ่ คนเจ็บก็ถูกส่งตัวเข้าห้องปลอดเชื้อ

“ขอบคุณทุกคนนะคะ”

หมอสาวเอ่ยก่อนจะออกจากห้อง แผนกฉุกเฉินยังมีคนเจ็บอีกหลายคน เธอแวะถามไถ่อาการของคนเจ็บที่ล้วนแต่เป็นชายฉกรรจ์หน้าดุ คืนนี้มีแพทย์เข้าเวรอีกสองคน คนเจ็บหนักจึงถูกส่งเข้ารับการรักษาหมดแล้ว  

เมื่อไม่มีเรื่องน่าห่วงอันใด เธอจึงเอ่ยขอตัวกลับห้องพักสำหรับแพทย์เวรในตึกแห่งนี้

ตึกแปดชั้นหลังใหญ่ตั้งอยู่ภายในบริเวณโรงพยาบาลรชานันท์ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เพียงแต่ภายในอาคารหลังนี้ไม่ได้รับรักษาคนไข้ทั่วไปอย่างตึกด้านหน้า คนไข้ส่วนใหญ่คือผู้มีชื่อเสียง คนใหญ่คนโต นักการเมือง ดารา มหาเศรษฐี บุคคลเหล่านี้ล้วนมาด้วยโรคหรือเรื่องที่บอกสังคมไม่ได้ อีกประเภทคือเหล่าบรรดามือปืน บอดี้การ์ดของผู้มีอิทธิพล อย่างเช่นคนเจ็บเมื่อครู่ เขาคือมือขวาคนสนิทของ ตุลา เรืองอรรถพันธ์ เจ้าของธุรกิจสายการบินระดับหมื่นล้าน พี่ชายฝาแฝดของ เตโช รชานันท์ ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลรชานันท์

ผู้ชายที่เธอให้การรักษาก็คือ อัคนินทร์ เรืองอรรถพันธ์ น้องชายบุญธรรมของทั้งสองคน

เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องพักส่วนตัว เชิญขวัญทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างหมดแรง เธอยกมือทั้งสองขึ้นกุมใบหน้า พยายามสงบจิตใจไล่ความกดดันทั้งหลายแหล่ที่กลุ้มรุมสุมอก

เธอเองก็กลัว กลัวจะช่วยอัคนินทร์ไม่ได้ ทำไมเขาชอบล้อเล่นกับความตายไม่เลิก สองครั้งก่อนก็น่าจะเป็นบทเรียนให้ระมัดระวังตัวได้แล้ว หากแต่ผู้ชายบ้า ๆ คนนั้นกลับยิ่งห่ามยิ่งห้าว หรือต้องรอให้ตัวเองตายจริง ๆ ถึงจะหยุดได้

หมอสาวผ่อนลมหายใจไล่ความขุ่นเคืองออกไปจากใจ แล้วก็ต้องเอ็ดอึงตัวเองที่มานั่งกังวลเรื่องผู้ชายพรรค์นั้น ผู้ชายที่เธอต้องสาปส่งขออย่าได้เจอกันอีกเลยทั้งชาติ

แต่ให้อยากห่างกันแค่ไหน โชคชะตากลับไม่เป็นไปตามนั้น เพราะเธอคือผู้รับผิดชอบดูแลอัคนินทร์

เชิญขวัญยืนอยู่หน้าเตียงคนไข้ในห้องพักวีวีไอพีวันนี้เป็นวันที่สามแล้ว แม้ไม่อยากมองหน้าคมสันแต่ก็ต้องมองต้องแตะต้องร่างกายนั้นเพื่อตรวจสอบอาการ ถึงจะมีชาร์จสรุปจากพยาบาลแล้วก็ตาม

อาการโดยรวมของอัคนินทร์ดีขึ้นมาก เขาถูกย้ายออกจากห้องปลอดเชื้อวันก่อน คงเพราะร่างกายเขาแข็งแรงทำให้ฟื้นตัวเร็ว แม้จะสลบมาสามวันสามคืนก็ตาม อีกไม่นานเขาจะฟื้น แล้วก็ดื้อแพ่งถอดสายน้ำเกลือและสายต่าง ๆ ทิ้ง เพื่อจะพาตนเองออกไปจากโรงพยาบาลอย่างที่เคยทำ

“คอยดูแลใกล้ชิดด้วยนะ”

“ค่ะคุณหมอ”

หมอ พยาบาล เจ้าหน้าที่ทุกคนในตึกหลังนี้ล้วนได้รับคัดเลือกมาเป็นพิเศษ เพื่อทำงานพิเศษ ดังนั้นทุกคนรู้ดีว่าอัคนินทร์เป็นน้องชายบุญธรรมของเตโช ต้องคอยดูแลให้ดีที่สุด ส่วนตัวเธอ ทันทีที่เขาฟื้น เธอก็หมดหน้าที่

คนอื่น ๆ ต่างทยอยออกไปจากห้อง หลังจากได้รับคำสั่งอีกสองสามอย่าง เชิญขวัญตรวจดูความเรียบร้อยของคนไข้และอุปกรณ์ต่าง ๆ อีกรอบเพื่อไม่ให้มีสิ่งผิดพลาดตามมา

ใบหน้าเผือดสีของคนบนเตียงทำให้เผลอจ้องมอง อัคนินทร์เป็นคนหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อก่อนเขาดูหล่อแบบวัยรุ่น ตอนนี้หน้าคมคร้ามเข้มคมหล่อเหลาสมวัย พอเวลาหลับกลับเหมือนเด็ก จากเสือนักล่าดุร้ายกลายเป็นแมวที่ดูไร้พิษสง

ผู้ชายคนนี้เคยเป็นคนอันตราย ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ เป็นถึงมือขวาของเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลอย่าง ตุลา เรืองอรรถพันธ์ เขาคงไม่ใช่แมวน้อยน่ารักแน่

มือบางเผลอยื่นมือไปหาใบหน้านั้น หากก่อนที่ปลายนิ้วจะแตะแก้ม ข้อมือกลับถูกยึดไว้ ส่งผลให้ก้อนเนื้อใต้อกซ้ายเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติภายใต้ท่าทางนิ่งสงบ เธอรีบปรับสีหน้าเมื่อเห็นตาคมลืมขึ้น

อัคนินทร์ฟื้นแล้ว จากแววตาคมดุที่มองสบตาไร้ความงัวเงีย บางทีเขาอาจจะฟื้นตั้งแต่ตอนที่เธอเข้ามาตรวจหรือก่อนหน้านั้น

“ทำอะไร” เสียงที่เอ่ยออกมาเย็นชา