Chapter 2

“ฉันเป็นหมอ มาตรวจอาการของคุณ รู้สึกเป็นยังไงบ้างคะ”

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนนึกชื่นชมตัวเองที่เก็บอาการได้มิดชิด

คนเจ็บกดยิ้มเล็กน้อย ยิ้มหยันและแววตาเยือกเย็น

“ก็ดี ดีที่ยังไม่ตาย”

ตอบด้วยน้ำเสียงกวนอารมณ์และเริ่มออกแรงฉุดเธอเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น ภายใต้หน้ากากอนามัยสองชั้น เชิญขวัญบิดปาก หมั่นไส้คนเจ็บปางตายที่กำลังแสดงให้เห็นว่าเขาแข็งแรงดีแค่ไหน เธอขืนตัวไว้ในอาการสงบ

“รบกวนปล่อยมือหมอด้วยค่ะ เจ็บแผลหรือปวดตรงไหนไหม”

“ปวด”

แล้วคนเจ็บก็กระตุกแรงกระชากตัวเธอจนเสียหลักล้มลงไปทับแผงอกกว้าง แขนแข็งแรงข้างหนึ่งตวัดมากอดเอวเธอกดไว้ อารามตกใจ เชิญขวัญใช้มือยั้งตัวเองไว้ แต่มือเจ้ากรรมกดลงบนแผ่นท้องแน่นตึงบนแผลที่ถูกปิดไว้ด้วยผ้าก๊อซสีขาว เธอได้ยินเสียงเขาสูดปาก มือเธอรับรู้ถึงความเปียก ผ้าก๊อซสีขาวถูกย้อมด้วยสีแดง เธอรีบผละมือออก

“ทำอะไร”

เสียงที่ถามออกไปแทบเป็นกระชาก พยายามดันร่างกายขึ้น ตาเขียวปัดยามมองหน้าหล่อเหลาที่เจื่อนสีเลือดไปมาก แต่สีหน้ายียวนกวนอารมณ์ ไม่ลดความน่าหมั่นไส้ลง

“ปล่อยด้วยค่ะ”

“คุณหมอนางฟ้าชุดขาวอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าผมปวดตรงไหน ถ้าอยากรู้ชัด ๆ จะขึ้นมานั่งคร่อมหน้าขาผมก็ได้นะ”

เชิญขวัญอยากตะกุยหน้ากับอยากหาอะไรยัดปากเขานัก เธอนึกอยากกดมือลงไปบนแผลเขาอีกสักรอบ คราวนี้จะขย้ำให้เลือดทะลักเลยทีเดียว

“คุณอาจกำลังเบลอฤทธิ์ยา กรุณาปล่อยหมอด้วยค่ะ”

อัคนินทร์แค่นหัวเราะลอดไรฟันกับน้ำเสียงของคุณหมอคนสวย แม้ดวงตาที่อยู่เหนือหน้ากากอนามัยจะดูราบเรียบ แต่เขารู้ว่าเธอกำลังตื่นตระหนกกับการถูกคุกคาม

“แผลคุณอาจจะปริแล้ว ขอหมอดูหน่อยนะคะจะได้เรียกพยาบาลมาทำแผลให้ใหม่”

ทำหน้าที่ได้ดีเลิศ สมกับที่อยากเป็นหมอ...

“แล้วถ้าผมอยากให้คุณหมอเป็นคนทำล่ะ คุณหมอคนเก่งเป็นคนทำให้มันปรินี่นะ”

“ก็ได้ค่ะ รบกวนปล่อยหมอก่อน”

“ผมหลับไปกี่วัน”

“สามวันค่ะ”

“อืม คราวนี้หนักแฮะ” เขาแสยะยิ้ม นึกถึงหน้าพวกที่ทำให้ตนเองมีสภาพนี้ เขาเจ็บหนัก พวกมันตาย อย่างทรมานที่สุด ก็สาสมดีแล้ว

“ผมอยากเช็ดตัวด้วย”

“หมอจะเรียกพยาบาลให้ค่ะ”

อัคนินทร์กวาดมองใบหน้าที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากอนามัย เธอไม่ดิ้นรนตะเกียกตะกายหนี มีเพียงสองมือยันไหล่เขาไว้แข็งขันและดวงตาที่ทอดมองสบตาอย่างออกคำสั่งและมั่นใจในตัวเอง

ดี! เขาชอบคนมีความตั้งใจ

“ผมบอกคุณ ก็ควรเป็นคุณที่ต้องทำ”

หากกระชากหน้ากากเฮงซวยนั่นออก เขาจะได้เห็นสีหน้าแบบไหนกันนะ เธอกำลังเม้มปากหรือแอบด่าทอเขาอยู่หรือเปล่า อัคนินทร์กระตุกยิ้มกับความคิดของตนเอง

ชายหนุ่มยอมคลายมือออกจากเอวคอด คุณหมอสาวหยัดตัวขึ้นรวดเร็ว จากนั้นหันไปสนใจแผล มือเรียวเล็กทำงานว่องไว เสียงใสราบเรียบเอ่ยแนะนำถึงการดูแลแผลระหว่างจัดการกับแผลของเขา ไม่นานผ้าก๊อซสีขาวสะอาดก็ถูกปิดลงบนแผลแทนอันเดิม ตลอดเวลานั้น ตาคมไม่ได้ละจากวงหน้ารูปไข่ กระทั่งเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาพร้อมด้วยอ่างใบเล็กพร้อมผ้าสำหรับเช็ดตัว

เตียงถูกปรับขึ้นเพื่อให้คนเจ็บนั่งได้โดยไม่กระเทือนแผลตรงเอวมากเกินไป

“ขออนุญาตนะคะ”

หมอสาวเอ่ยเสียงเรียบเช่นเคยก่อนจะช่วยถอดเสื้อบนกายแกร่งโดยไม่มีอาการเกร็งหรือเคอะเขิน

“ถอดกางเกงด้วย ผมอยากเช็ดทั้งตัว”

ท่าทางนิ่งสงบของเธอทำให้อัคนินทร์นึกหมั่นไส้

“ถ้างั้นหมอจะเรียกบุรุษพยาบาลให้ค่ะ”

ร่างบางขยับไปหาหัวเตียงเพื่อกดสัญญาณเรียกผู้ช่วย แต่ก่อนมือเรียวจะถึงปุ่มมันกลับถูกจับไว้โดยมือใหญ่

“เมื่อกี้ผมเพิ่งพูดไปเองไม่ใช่เหรอ ผมบอกคุณ คนที่ทำก็ต้องเป็นคุณ”

“แต่”

“ทำไม ทำไม่ได้หรือกลัวอะไร”

ครั้งนี้ อัคนินทร์ได้เห็นนัยน์ตาคู่สวยกลอกไหวก่อนที่เจ้าตัวจะปรับมันรวดเร็วและพยักหน้าเป็นการตอบรับ ผ้าห่มถูกตลบออกไปจากร่างกายส่วนล่าง มือเรียวยื่นมาแตะเอวกางเกงที่มีตราโรงพยาบาลรชานันท์

“คุณดูใจเย็นนะ ทั้งที่คนไข้ชายกำลังร้องขอให้ถอดกางเกงเขา”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเยาะ ทว่ามันไม่ได้หยุดมือเล็กลง เอวกางเกงซึ่งเป็นยางยืดถูกดึงลงโดยที่คนไข้ชายที่ว่าช่วยยกสะโพกขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวก

หากก่อนที่กางเกงจะพ้นหน้าตัก ผ้าห่มก็ถูกดึงมาคลุมไว้

“อันที่จริง หมอไม่ได้อายหรอกนะคะ กว่าจะเป็นหมอจนทุกวันนี้ หมอเห็นส่วนนั้นของผู้ชายมาเยอะค่ะ แต่คุณคงรู้ใช่ไหมว่า ห้องพักวีวีไอพีห้องนี้มีกล้อง หมอคิดว่าคุณคงไม่อยากโชว์ให้เจ้าหน้าที่หลังกล้องเห็นหรอก”

หมอสาวเอ่ยเมื่อกางเกงถูกรูดพ้นข้อเท้าออกไป เสร็จแล้วเธอหันไปหยิบผ้าจากอ่างน้ำขึ้นมาบิดพอหมาด ก่อนจะนำมาเช็ดร่างกายผึ่งผายท่อนบน

อัคนินทร์หัวเราะเยาะหยันลอดลำคอ ในอกกรุ่น ๆ ความหงุดหงิดขึ้นมาอย่างที่เขารู้สาเหตุดี ยอมนั่งนิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายวุ่นวายกับการเช็ดร่างกาย เธอเช็ดท่อนบนเสร็จก็หันไปเช็ดท่อนล่าง เฉพาะท่อนขาทั้งสองข้าง ระมัดระวังเป็นพิเศษตรงแผลถูกยิง เว้นบางจุดไว้ เขาเองก็ไม่ได้ไล่บี้ให้ต้องทำ กระทั่งเธอเอาอ่างใบนั้นเข้าไปเก็บในห้องน้ำ ออกมาอีกครั้งด้วยเสื้อผ้าของโรงพยาบาลชุดใหม่สะอาด

“อุ๊ย!”