บทที่ 7

ดาวเหนือเข้ามาทำงานในคาเฟ่แล้วเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ที่ผ่านมาเมฆเห็นว่าทั้งดาวเหนือและทิวเขาต่างก็ทำงานกันอย่างหนัก แถมยอดขายยังสูงขึ้นถึงสามเท่าตัว เมื่อเห็นเช่นนี้เมฆจึงมีความคิดเพิ่มวันหยุดพิเศษให้พวกเขาสักหน่อยเพื่อเป็นขวัญกำลังใจ

“หน้าบานเลยนะคะพี่เมฆ เป็นไง ฝีมือฉันเองแหละ” ดาวเหนือพูดด้วยความภูมิใจเต็มเปี่ยม

“แน่นอนสิน้องดาวเหนือ นี่มันสถิติสูงสุดที่เคยทำมาเลยนะ ต้องขอบคุณน้องดาวเหนือเลยที่มาช่วย”

“ว่าแต่วันหยุดจะไปไหนกันล่ะ”

“ดาวเหนือยังไม่รู้เลยค่ะ” หญิงสาวทำเป็นกระซิบกระซาบ “กะว่าจะชวนทิวเขาไปเดทสักหน่อยค่ะ”

“ฮ่า ฮ่า พี่เอาใจช่วย”

“หื้อ...น่ารักตลอดเลยพี่เมฆเนี่ย”

“คุยอะไรกันครับ” ทิวเขาเห็นทั้งสองคุยกันหัวเราะคิกคักอดไม่ได้ที่จะถามไถ่

“เปล่านี่ ใช่ไหมพี่เมฆ”

“อ๋อ...ใช่ๆ”

ทิวเขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาที่เหมือนกำลังจับผิดอะไรใครสักอย่าง แต่ก็ไม่เห็นพิรุธชัดอะไร จึงเปลี่ยนมาคุยกับเจ้าของ

“ผมเคลียร์เคาน์เตอร์เสร็จแล้วนะครับพี่เมฆ เดี๋ยวผมกลับก่อนนะครับ”

“เดินทางดี เที่ยวให้สนุกนะ”

“ไปก่อนนะพี่เมฆ” ดาวเหนือโบกมือให้เจ้าของร้าน

“โชคดีๆ”

“รอด้วยสิทิวเขา!”

เธอตะโกนตามหลังเขามาก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมใบโปรดแล้วรีบวิ่งไปหาเขาทันที

เมฆมองตามทั้งคู่ด้วยสายตาเอ็นดู สำหรับเขาแล้วดาวเหนือไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ประสบการณ์ที่ร่วมงานมาด้วยกันเดือนเดียวเขาว่าก็มากพอแล้ว

ดาวเหนือไม่ใช่คนแบบที่คนอื่นนินทาเลยสักนิด เพียงแต่เอาแต่ใจนิดหน่อยตามประสาลูกคุณหนูเท่านั้นเอง

แล้วตอนนี้เขาก็เชื่ออย่างสนิทใจเลยด้วยว่าคนของเขาก็ชอบเธอไปแล้วไม่มากก็น้อย

“ทิวเขา ทิวเขาขาาา”

“ว่าไง”

“เดี๋ยวนี้ตอบห้วนจังเลยนะ”

“ก็คุณเซ้าซี้ น่ารำคาญ”

“แหมม...ถ้าวันไหนไม่มีฉัน จะเอาเหงานะ”

จะเหงาอะไร เขาออกจะเบื่อที่มีเธอคอยวุ่นวาย

“พูดธุระมาสิ”

“ก็ได้ๆ วันหยุดนี้ไปเที่ยวกันไหม” ดาวเหนือเดินไปอยู่ข้างหน้า ทิวเขาถึงกับหยุดยืนนิ่ง มองคนขวางที่ยังคงยิ้มให้ หน้าตาเวลาเธอยิ้มก็น่ารักอยู่หรอก แต่เมื่อนึกถึงนิสัย ทิวเขากลับส่ายหัว

“ไม่ไปอ่ะ อ่านหนังสือเตรียมตัวสอบดีกว่า”

“โถ นานๆ ได้หยุดที ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างสิ”

กริ๊ง~ กริ๊ง~

ยังไม่ทันจะได้อ้อนผู้ชาย ดาวเหนือเป็นต้องเซ็งเมื่อโทรศัพท์ดังกวนขึ้นมาขัดจังหวะ

“ใครโทรมาเนี่ย ทิวเขารอแปปนะคะ”

“ว่าไงมึง” เธอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดนิดหน่อย

“แหม หายหน้าหายตาเลยนะมึง” เสียงพู่กันดังออกมาจากปลายสาย

“เออ ช่วงนี้ยุ่งๆ มีไรเปล่าละ”

“เปล๊าา”

“มาปลงมาเปล่าอะไร จะชวนไปร้านเหล้าก็พูดไปดิวะ” เสียงณัชเอ่ยแทรกขึ้นมาทำเอาดาวเหนือหลุดขำ

“ที่ไหนว่ามา จะว่าไปแล้ว ก็ไม่ได้ไปนานแล้วเหมือนกัน” ดาวเหนือตอบไปแบบไม่ต้องคิด เธอแทบลืมเลยว่าเพิ่งกำลังอ่อยทิวเขาอยู่ น้ำเสียงกับภาษาพูดที่คุยกับพวกเพื่อนจึงทำให้อีกคนชักขัดใจ

“ที่เดิมเลยมึง รีบออกมานะ อีกชั่วโมงกูไปรับที่หอ”

“เร็วๆ นะเว้ยดาวเหนือ” เสียงณัชและพู่กันเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วย เรียกเสียงเอ็นดูจากดาวเหนือไม่น้อย คงจะคิดถึงเพื่อนมากเลยสิท่า

ตั้งแต่เริ่มทำงานจากที่ร้านคาเฟ่ ดาวเหนือก็แทบไม่ได้ไปไหนเลย จริงๆ เรียกว่าไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากทำงานกับเรียนเลยถึงจะถูก

มีบ้างบางวันที่ขี้เกียจก็แวบๆ เที่ยวสักหน่อย เนื่องจากเพื่อนๆ ของดาวเหนือรู้ดีว่าเธอนั้นเหนื่อยจากการทำงานมากพอแล้วจึงไม่กล้าจะชวนไปไหน ประจวบเหมาะกับวันนี้เป็นสิ้นเดือนคงจะทนคิดถึงเธอไม่ไหวนั่นแหละ

พอวางสายดาวเหนือหันมาทางทิวเขา สติเธอกลับมาแล้ว แต่ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาขึงขังมองตอบมา

ทำเป็นดุ ทำเป็นเข้ม และยังทำตัวน่าฟัดอีก

ผู้ชายอะไร โคตรเท่ห์ น่ากินไปทั้งตัว!

“ทิว...”

คู่สนทนาไม่อยู่รอฟังว่าเธอจะพูดอะไร เขาเดินหนีไปต่อหน้าต่อตา แทบจะเฉียดไหล่เธอไปเลยด้วยซ้ำ

ดาวเหนือปรายตามองตาม เธอไม่เรียก เพราะเรียกไปทิวเขาก็เล่นตัว จึงได้แต่เดินตามหลังไปอย่างนั้น

ทั้งสองใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหอพัก จริงๆ ดาวเหนือไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมทิวเขาถึงได้เลือกที่จะเดินกลับ เพราะดาวเหนือเองเธอก็มีรถที่สามารถทำให้กลับถึงห้องได้เร็วกว่า แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่เอา

ไหนจะเทคโนโลยีต่างๆ ที่ดาวเหนือมี ทิวเขาไม่เคยรับไว้สักอย่าง ถ้าเป็นปกติคนอื่นก็คงตอบรับโดยที่ไม่ต้องคิดถึงสิ่งอื่นเลยด้วยซ้ำ

งงมากค่ะกับผู้ชายคนนี้!

พอถึงห้องได้ทิวเขาไม่สนใจเธอเลยสักนิด เขาเดินแยกเข้าไปยังห้องนอน เมื่อดาวเหนือเห็นอย่างนั้นก็เบ้ปากเดินกลับไปห้องของตัวเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมาทิวเขาได้ยินเสียงประตูถูกเปิดและปิดลงจากอีกคนที่อยู่ร่วมห้องด้วย เขามองลงไปยังข้างล่างหอ ผ่านไปไม่ถึงนาทีก็เห็นดาวเหนือสวมสุดเดรสรัดรูปสุดสั้นขึ้นรถหรูออกจากที่พักไป ในใจของเขาเริ่มร้อนรน

“เป็นอะไรของเราเนี่ย นอนๆ”

ชายหนุ่มพยายามจะนอนให้หลับ แต่ตาเจ้ากรรมดันไม่เป็นใจเอาเสียเลย

ไลน์ ~ไลน์~ ไลน์~

เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชั่นยอดฮิตดังรัวมาโดยใครสักคน เขาที่พลิกตัวไปมาจึงเอื้อมมือคว้าเอาโทรศัพท์เครื่องเก่าขึ้นมาดูว่าใครกันที่มารบกวนเวลานอนของเขา พอเห็นชื่อ เขากลับตาสว่างยิ่งกว่าเดิม

ดาวเหนือ!

[วันนี้ไม่กลับนะ ล็อคห้องได้เลย]

[ไม่ต้องห่วงนะ เราไปเที่ยวต่อกับเพื่อน]

หึก็รู้แล้วว่าไป จะมาบอกทำไม

ถึงใจส่วนหนึ่งจะไม่ไยดี แต่อีกใจหนึ่งกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ผู้ชายอย่างเขายังไม่เข้าใจ