บทที่ 13 เหมือนแผนจะล่ม

คุยกันได้ไม่นานยัยแว่นก็กดตัดสายเขาทันที อะไรวะเนี่ยคุยทีไรสองคนนี้ก็ทะเลาะกันตลอด แต่ก็ยังดีที่เธอยังรับปากว่าจะช่วย ไม่อย่างนั้นเขาคงมาถึงทางตัน เอาวะใจเย็นก่อนรอลุ้นว่าจะเป็นไงดี

ทางด้านของเพนตี้เคยถูกพี่ชายลากกลับมาคอนโดของเขาได้ประมาณเดือนกว่าแล้ว แต่พี่ชายตัวดีไม่ได้มาค้างด้วยหรอก ยังแอบสงสัยอยู่ว่าไปนอนที่ไหนกับใคร ทำตัวมีลับลมคมใน ทีกับเธอห้ามนั่นห้ามนี่สารพัด เหอะ!

"พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง"

เพนเฮาส์เดินออกมาจากห้องนอนจากนั้นก็จงเข้ามาหาน้องสาวที่นั่งอยู่ตรงโซฟา

"บ่าย ทำไม"

"จะไปส่ง"

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ปะพี่เพนเฮาส์ เพนโตแล้วนะบังคับกันอย่างกับเด็กไม่รู้จักโต"

เพนตี้ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย อายุ 20 กว่าปีจะเรียนจบอยู่แล้ว จะมาอะไรกับเธอนักหนาก็ไม่รู้ ความจริงเรื่องการคบผู้ชายมันเป็นสิทธิ์ของเธอด้วยซ้ำ จะมาบังคับชีวิตขนาดนี้ทำไมกัน

"เพราะถ้าแกคบผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้ไทเกอร์ฉันก็ไม่ทำแบบนี้หรอก"

เธอหันไปมองใบหน้าของพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้เขาก็ทำตัวดีขึ้นเยอะมาก ไม่เห็นมีอะไรจะเสียหายถ้าเราจะคบกัน

"พวกพี่มีเรื่องอะไรกันเพนไม่รู้หรอกนะ แต่ไม่ควรมาลงที่น้องเข้าใจหรือเปล่า"

"มันเป็นคนเจ้าชู้พี่ไม่อยากให้เราไปยุ่งกับมัน พี่เป็นห่วงแกนะเพน"

เธอส่ายได้ทันทีเพราะไม่ได้เชื่อในประโยคคำพูดของพี่

"ไม่ใช่ว่าพวกพี่มีปัญหากันแล้วคิดที่จะแก้แค้นกันไปมาหรือไง"

เพนเฮาส์เข้ามาใกล้น้องสาวก่อนจะจ้องมองสบตาด้วยสีหน้าจริงจัง

"มันไม่ใช่แบบนั้น ไอ้ไทเกอร์มันเป็นผู้ชายเจ้าชู้ก็น่าจะรู้ว่ามันไม่หยุดที่ใครหรอก"

"คนเรามันผิดพลาดกันได้ พี่ไม่คิดจะให้โอกาสเขาหน่อยหรือไง"

"ก็ให้อยู่นี่ไง ตอนนี้มันกำลังพิสูจน์ตัวเองอยู่ ถ้ามันรักแกจริงมันจะต้องพยายามทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับแก แต่ตอนนี้พี่ไม่ให้มันใกล้ชิดกับแกแน่นอน แล้วแกก็อย่าพยายามติดต่อมันล่ะถ้าฉันอยากให้คุยจะให้คุยเองเข้าใจไหมน้องรัก"

เพนตี้ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญ จะมีแฟนสักคนยังมีอุปสรรคขัดขวางมากมายขนาดนี้ แล้วเธอจะต้องถูกควบคุมชีวิตในสภาพแบบนี้อีกนานแค่ไหน

ตู๊ดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเธอจึงเหลือบสายตาหันไปมองใบหน้าของพี่ชายซึ่งเขาก็จ้องมองเธออยู่เช่นกัน

"พี่ไปรับสิ"

พูดจบเธอก็หันไปดูทีวีตรงหน้าต่อ เพนเฮาส์ลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ก่อนจะกดรับสักพักก็เดินเข้ามายื่นให้กับน้องสาวเพราะคนที่โทรเข้ามาคือเพื่อนสนิท หม้อแกง

"ว่ายังไงหม้อแกง"

เธอพูดคุยกับปลายสายหลังจากที่พี่ชายเอาโทรศัพท์มายื่นให้ เพราะตอนนี้เธอกำลังถูกยึดโทรศัพท์อยู่ กับไทเกอร์ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก แค่ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบเท่านั้นเพราะพี่ชายไม่ให้คุยมากกว่านี้

(ฉันจะชวนแกไปเที่ยวทะเลไปด้วยกันนะ)

"ไปกันสองคนเหรอ"

(อืม พี่ชายแกให้ไปหรือเปล่า)

"พี่เพนเฮาส์ เพนอยากไปเที่ยวทะเลกับหม้อแกง"

เธอหันไปมองสบตากับพี่ชายซึ่งตอนนี้กำลังมองเธออยู่เช่นกัน

"ก็ไปสิเดี๋ยวพี่ไปด้วย"

เพนได้ยินแบบนั้นก็เบ้ปากใส่พี่ชายตัวเองก่อนจะหันมาคุยกับเพื่อนรักต่อ ดูเหมือนว่าหม้อแกงจะได้ยินเช่นเดียวกันจึงเงียบไปไม่ได้พูดอะไรอีก

"อือ ไป ๆ เมื่อไหร่ล่ะ แต่ว่าพี่ชายฉันไปด้วยนะ"

(โอเคงั้นเจอกันอาทิตย์หน้าที่จะถึงนะ)

"จ๊ะ เจอกันนะหม้อแกง"

ทางด้านของไทเกอร์เขานั่งรอโทรศัพท์จากหม้อแกงอยู่หลายชั่วโมง หรือว่ายัยแว่นมันกำลังเอาคืนผมอยู่เนี่ย รอนานอยู่นะไม่เห็นจะโทรกลับมาสักที

ตู้ดดดดด

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเพื่อนรักก็รีบกดรับสายทันทีด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"ว่ายังไงเพนตี้ไปไหม"

(ไปสิ)

"พูดจริงดิขอบคุณนะหม้อแกงขอบคุณจริง ๆ"

น้ำเสียงของเขาดูดีใจจนเกินเหตุ ก็คนมันดีใจนี่ในที่สุดก็จะได้เจอกับคนรักแล้ว แต่ทว่าประโยคถัดมาทำให้เขารู้สึกเอะใจแปลก ๆ

(อือ จองให้อีกห้องนะ)

"จองห้องให้ใครอีก"

(ก็ห้องของพี่เพนเฮาส์ไง)

หลังจากวางสายไทเกอร์ถึงกับนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นนานพอสมควรเมื่อได้ยินคำตอบของหม้อแกง พี่ชายตัวแสบมันไปด้วยอย่างนั้นเหรอ วัน ๆ ไม่คิดจะทำงานทำการอะไรตามเฝ้าน้องต้อย ๆ อย่างเดียวเลยหรือไง เฮ้อ เอายังไงดีเนี่ยไปไม่เป็นเลย หรือว่าจะปรึกษาคนฉลาดอยากให้แบรี่ดีกว่า ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนทันที

ตู้ดดดดด

(ว่าไงไทเกอร์)

"แบรี่มึงช่วยกูหน่อยสิ ทำยังไงก็ได้ให้ไอ้เพนเฮาส์มันไม่ตามเพนตี้ไปที่เกาะของมึง มึงช่วยกูหน่อยนะเพื่อนเลิฟ นะ ๆ"

เขาพยายามอ้อนวอนเพื่อนรักถึงแม้จะรู้ว่ามันช่างริบหรี่ซะเหลือเกิน

(กูจะช่วยมึงยังไงดีเนี่ย เอางี้แล้วกันเดี๋ยวกูจะให้ลูกน้องสืบว่าไอ้เพนเฮาส์มีแฟนอยู่หรือเปล่า บางทีอาจจะทำอะไรได้บ้าง)

"แล้วแฟนมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องของกูวะ"

(ควายอีกละมึงเนี่ย ถ้ารู้ว่าแฟนมันเป็นใครมึงก็ขอให้แฟนมันช่วยดิวะ)

"เออจริงด้วย แฮะ! ขอบใจมากครับเพื่อนรัก"

(เออ แค่นี้แหละ)

เขากดวางสายก่อนจะยิ้มออกมาทันที นอนพิงโซฟาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สักพักก็มีคนโทรศัพท์เข้ามาซึ่งเป็นคุณแม่ของเขานั่นเอง

"ไทเกอร์ไปเอาเครื่องเพชรให้แม่หน่อยจ้ะ ห้าง A)

"แม่ผมเครียดอยู่นะยังจะหางานให้อีก"

(เครียดอะไรลูกแค่ผู้หญิงทิ้งเอง)

"โห! แค่เหรอ... ว่าแต่ใครเล่าให้แม่ฟังเนี่ย ผมยังไม่เคยบอกเลยนะ"

(ปอร์เช่โทรมาเล่าให้แม่ฟังเมื่อวาน)

โคตรปากหมาเลยไอ้เพื่อนบ้า กล้าดียังไงโทรไปบอกแม่ของเขา ชิ

"รู้แล้วแม่ยังจะตอกย้ำผมอีกหรือไง แต่แม่ต้องเข้าใจใหม่นะคือผมไม่ได้ถูกผู้หญิงทิ้ง แต่ว่าพี่ชายของแฟนผมมันขัดขวางครับ"

เขาพยายามอธิบายเพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกเหมือนโดนทิ้ง และเมื่อแม่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

(ถ้าเกิดว่าแม่เป็นพี่ชายของเด็กคนนั้น แม่ก็จะขัดขวางเหมือนกัน)

"แม่อ่ะตอนนี้เกอร์เป็นคนดีแล้วป่ะ ไม่รู้แหละแม่ต้องช่วยเกอร์นะ นะครับ ๆ"

(แล้วแม่จะไปช่วยยังไงล่ะลูก เอางี้ไปเอาเครื่องเพชรมาให้แม่ก่อน แล้วก็ไปกินข้าวเป็นเพื่อนแม่ด้วยตอนเย็น แล้วค่อยมาคุยกันเรื่องแม่หนูคนนั้นดีไหม)

"ตกลงครับแม่เย็นนี้เจอกันครับ"