تسجيل الدخول"อ้อ ข้าพอจะนึกออกแล้ว" หลิวป๋อไห่เลิกคิ้ว "ลู่เฉินเป็นคนพานางกับชายชู้มาขังไว้ที่ห้อง คิดว่าคงพลอดรักกันเสร็จจึงพากันหนีไปแล้วกระมัง?"ซื่อเซี่ยยี่ยิ่งกำหมัดแน่น ในเมื่อหลิงเอ๋อร์พ่วงตำแหน่งเหนียงซื่อแบบไม่เป็นทางการของหลิวลู่เฉิน การที่อีกฝ่ายอ้างว่าเซียวปิงเป็นชายชู้เช่นนี้ ทำให้กลายเป็นเรื่องในครอบครัวทันที"หรือบางทีลู่เฉินคงโมโหมาก อาจมีการลงไม้ลงมือกับเขากับนางไปหน่อย ไม่นับว่าแปลกอะไร" หลิวป๋อไห่ย้ำ"อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า!""แล้วอย่างไร เจ้าจะใช้กำลังกับข้าหรือ?" หลิวป๋อไห่ยิ้มบาง "เรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันในครอบครัว ถือว่าเป็นความผิดลหุโทษ อีกอย่างแม่นางผู้นั้นกับชายชู้ก็เป็นเพียงทาส ซ้ำลักลอบเล่นชู้ เจ้าคิดว่าระหว่างสามีผู้โชคร้ายกับหญิงโฉดชายชั่ว ผู้ใดน่าเชื่อถือมากกว่ากันล่ะ?"ซื่อเซี่ยยี่จนใจจะหาคำโต้แย้ง เรื่องนี้ไม่เพียงจะกลายเป็นเรื่องฝุ่นทราย ยังทำให้ชื่อเสียงของหลิงเอ๋อร์ป่นปี้ตามไปด้วยแม่ทัพสาวกำหมัดแน่น อยากพุ่งตัวไปอัดบุรุษเบื้องหน้าสักหมัดสองหมัดนัก แต่ที่ทำได้ก็แค่หันไปสั่งลูกน้องที่ด้านหลัง "แมลงกับนกพวกนี้ยังมีไม่มาก นางคงไปได้ไม่ไกล ขยายรัศมีการค้นหาออกไป!""ขอ
ในที่สุด ซื่อเซี่ยยี่ก็เป็นฝ่ายได้ตัวหลิวลู่เฉินไป นางสั่งให้กองกำลังพิทักษ์แผ่นดินคุมตัวหลิวลู่เฉินในสภาพที่ได้รับการรักษาเบื้องต้นจากเฟิงหวงไปบ้างแล้วไปยังคุกหลวงซึ่งมีการคุ้มกันหนาแน่น แม้ฉีจู้เฉิงจะเดือดดาล ดวงตาประหนึ่งมีไฟกาฬขุมหนึ่งจากยมโลกลุกโชติช่วงอยู่ตลอดเวลา และยิ่งหลิวลู่เฉินหันมาหลิ่วตาให้เขา เพลิงขุมนั้นก็แทบทำให้ฉีจู้เฉิงบ้าคลั่ง อยากจะอาละวาดลากคอมันมากระทืบให้ตายเสียตรงนั้น...นางไม่ฆ่าข้าหรอก...คำพูดและเสียงหัวเราะเย้ยหยันนั้นคล้ายเป่าใส่หูฉีจู้เฉิงอยู่ตลอดเวลาหลังจากเสร็จสิ้นการพาหลิวลู่เฉินฝากขังไว้ที่คุกของกรมอาญา ซื่อเซี่ยยี่ก็กลับไปที่จวนแม่ทัพทันที ไม่ว่าฉีจู้เฉิงจะใช้ใครไปตาม ก็ถูกนางไล่ตะเพิดออกมาหมดนางไม่ได้โกรธเขา เพียงแต่ไม่ชอบ ไม่อาจยอมรับความคิดของเขาในตอนนี้ นางหงุดหงิดอย่างมากทีเดียวเมื่อถูกคนของฉีจู้เฉิงกวนโมโหหนักเข้า นางก็ทิ้งงานทุกอย่างไว้ที่โต๊ะแล้วตรงไปที่ลานฝึก เรียกเด็กๆหน้าใหม่มาฝึกซ้อมกระบวนท่าที่นางได้มาจากพวกวาโค อย่าเข้าใจผิด ท่าที่นางสอนพวกเขาไม่ได้มาจากตัวบัดซบฉีจู้เฉิง!ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม นางในสภาพเหงื่อท่วมหัวท่วมตัวก็ไร้ผู้ต่อกร
"เซี่ยเอ๋อร์" น้ำเสียงอ่อนโยนของสามีที่ซื่อเซี่ยยี่เคยชอบฟังดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาคิ้วเรียวขมวดฉับ "มีอะไรจะแก้ตัวก็ว่ามา" นางไม่หันไป สนใจง่วนอยู่กับการเกาคางนุ่มให้ซิงซิงที่หมอบข้างๆ "ข้าไม่มีอันใดแก้ตัว" ฉีจู้เฉิงยื่นมือให้หยางเอ๋อร์เลียมือเขาอย่างประจบ "ที่ข้าทำไปเพราะอยากปกเจ้า...ปกป้องครอบครัวของเรา..." "อ้อ ปกป้องข้า ปกป้องครอบครัวของเรา ด้วยการสังเวยหลิงเอ๋อร์ที่ไม่รู้เรื่องด้วยไปให้บุรุษอื่นน่ะรึ?!" เสียงนางทั้งเจือโมโหทั้งเย็นเยือก "หลิงเอ๋อร์ไม่ได้ไม่รู้เรื่อง ข้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟัง บอกด้วยว่าหลิวลู่เฉินทำอันใดกับเจ้าบ้าง ข้ามิได้บังคับ มิได้ฝืนใจ นางยอมเสียสละเพื่อเรา ข้ายังนึกขอบคุณนางมิคลาย" ซื่อเซี่ยยี่แค่นยิ้มรังเกียจ "ใช่สิ โหวเหย๋ผู้สูงส่งเช่นท่านมิเคยบังคับใครตรงๆ เพียงหว่านล้อมเล็กน้อย อ้อมค้อมอีกหน่อย ใส่ความสงสารอีกนิดและเล่นละครอีกสักบท หลิงเอ๋อร์ก็ตามมารยาท่านไม่ทันแล้ว จะมีปัญญาใดคิดแย้งท่านได้?" คำพูดนี้ทำเอาฉีจู้เฉิงสะอึก คำเหล่านี้ใครพูดเท่าใดเขามิเคยสะท้าน แต่พอออกมาจากนางที่เขารัก กลับสะ
"เจ้าร่วมมือกับองค์ชายใหญ่ตั้งแต่เมื่อใด?" ฉีจู้เฉิงทำเป็นไม่สนใจคำอาฆาตของซื่อเซี่ยยี่"ตั้งแต่...ข้าย่างเท้ามายังฉางอัน...ไม่นาน...นัก" หลิวลู่เฉินยังยิ้มออกมาได้ "...ข้าที่...สิ้นหวัง...ที่พี่สาวไม่รับรัก...ก็เจอกับ...คนๆหนึ่งเข้า""ปู่เจ้าเถอะ!" ซื่อเซี่ยยี่สบถ ร่ำๆจะไปกระทืบเขาต่อให้ได้ "ตระกูลหลิวไม่มีดีซักคนจริงๆ!!""ก็เขาเป็นญาติผู้พี่ห่างๆของข้า ในเมื่อเขาจะช่วย เหตุใดข้าจะไม่รับไว้?""ตอนอยู่หน่วยลับ เจ้าป๋อไห่เคยเล่าให้ฟังว่ามันมีญาติห่างๆอยู่ที่เหอเป่ย ที่แท้ก็แกนี่เอง!" ซื่อเซี่ยยี่กำหมัดแน่น อยากลากเจ้าพี่น้องนี่มากระทืบให้จมดินจริงๆ"อ้อ...ข้ามีเรื่องอยากรู้..." หลิวลู่เฉินเอ่ยเบาๆ "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนทำ?""ตัวโสโครก!" ซื่อเซี่ยยี่ร้องด่าก่อน "ข้าระแวงเรื่องของเจ้ามาระยะหนึ่งแล้ว พอหลิงเอ๋อร์หายไปแล้วเจ้ากระเหี้ยนกระหือรือใส่ความเซียวปิง ข้าจึงแน่ใจว่าเป็นฝีมือของเจ้าแน่!""หึ...ขนาดว่าข้าเตรียมหลักฐานเป็นอย่างดีแล้วนะ" เขาแค่นหัวเราะ "ทั้งปิ่นปักผม ทั้งเอี๊ยมเปื้อนน้ำกาม พี่สาวคิดว่าข้าต้องเหน็ดเหนื่อยเพียงใดกว่าจะเตรียมเสร็จ?"ซื่อเซี่ยยี่ขนลุกเกรียวเมื่อนึก
ผัวะ!เท้าของฉีจู้เฉิงเตะเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายจนลงไปกองกับพื้น "ใกล้ตายแล้วยังจะปากสุนัขอีกหรือ?"เขาเอ่ยเสียงขุ่น "ข้าน่าจะฆ่าเจ้าตั้งแต่ที่บ้านหมอเฟิงหวงด้วยซ้ำ"หลิวเก๋อลี่เช็ดเลือดริมฝีปาก หากมือกลับถูกเท้าสตรีเตะออกแล้วกดเท้าลงลำคอเขาแทน"หลิงเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?!""หาเอาเองสิ ฉลาดนักมิใช่หรือ?" วาจายียวนยังเอ่ยมาไม่หยุดซื่อเซี่ยยี่ทำหน้าระอา นางมิได้อยากได้ยินถ้อยคำยียวนเช่นนี้ นางเงยหน้ามองฉีจู้เฉิง คิ้วเชิดขึ้นน้อยๆก่อนจะหันกลับไป และตะบันหน้าเก๋อลี่ด้วยหมัดลุ่นๆไม่ยั้ง"บ้านตระกูลหลิวถูกสังหารยกครัวก่อนที่เจ้ามาเจอกับข้าและซื่อเซี่ยยี่ มือปราบหลิวหายสาบสูญไประยะหนึ่ง" ฉีจู้เฉิงเอ่ยเบาๆ "เจ้าคงฆ่าเขาและสวมรอยเป็นเขาสินะ น่านับถือจริงๆ"ซื่อเซี่ยยี่หยุดมือเพื่อให้หลิวเก๋อลี่ได้พูดร่างที่นอนเลือดกลบใบหน้า ดั้งจมูกหัก ปากและแก้มแตกยับ กลับหัวเราะขึ้นมา "สวมรอยรึ?! ฮ่าๆๆ""หมายความว่าอย่างไร?""ตลกน่า ตัวจริงตัวปลอมอะไร ข้าก็คือหลิวลู่เฉินอยู่แต่แรกแล้ว แค่กๆ" เขาหยุดถ่มเลือดที่ค้างในปากลงพื้น "ที่ข้าหายไปมิได้ถูกฆ่า ก็แค่หลบไปรักษาตัวเท่านั้น""อ้อ..." เช่นนั้นข้อสงสัยที่ซื่อเซี
หลังจากสลบมาได้ราวสามวัน สิ่งแรกที่หลิงเอ๋อร์ได้ยินคือเสียงคุ้นหูจากบุรุษผู้หนึ่ง "หลิงเอ๋อร์...ได้ยินข้าหรือไม่? หลิงเอ๋อร์...""พี่...เซียวปิง?" นางพยายามลืมตาขึ้น แต่กลับมองเห็นได้แค่เลือนลาง "ใคร...ใครเอาผ้าปิดตาข้าไว้ ข้ามองอะไรไม่เห็นเลย"เซียวปิงในสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้าฟังแล้วตกใจยิ่ง "หลิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เจ้าบาดเจ็บทั้งร่าง อย่าเพิ่งรีบร้อนขยับเกินไป""เจ้าคนสารเลวนั่น...ฮึก...." หลิงเอ๋อร์ครางออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวด "ไม่นึกว่าเขาจะทำกับข้าเช่นนี้"หลิงเอ๋อร์นอนร่ำไห้บนพื้นแข็ง แต่นางในสภาพนี้จะทำอันใดได้? แข้งขาปวดลึกถึงกระดูก ลำตัวปวดจนอยากอาเจียนตลอดเวลา ยิ่งใบหน้ารู้สึกชาคันคล้ายกับว่าไม่ใช่ใบหน้าตนเองอย่างไรอย่างนั้น"...หลิวลู่เฉิน ข้าขอสาบาน ว่าถ้ารอดไปได้ ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!!""อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย เดี๋ยวร่างกายก็กระทบเทือนไปมากกว่านี้หรอก" ชายหนุ่มพยายามปลอบหญิงสาว จากนั้นจึงมองไปรอบๆตัว "ดูท่าว่าที่นี่คงเป็นห้องเก็บของของจวนที่ไหนสักแห่ง""ท่านก็...ถูกเขาจับมารึ?" นางพยายามตั้งสติเซียวปิงพยักหน้า "ตอนที่ข้าออกมาตามหาเจ้า ข้าไปพร้อมกับหลิวลู่เฉิน จู่
"ปกติสตรีต้องดื่มแล้วเมาจนลำบากยอดบุรุษพากลับบ้านมิใช่รึ? เหตุใดข้ากลับต้องทำหน้าที่บุรุษแทนกันล่ะ?!" นางบ่นอุบขณะพยุงเขากลับจวนแม่ทัพ"นั่นสิ..." จู่ๆเขาก็สร่างเมาเมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ เขายืนตัวตรงแล้วช้อนตัวซื่อเซี่ยยี่ไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณที่เตือนข้า""เจ้า...!""จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของ...บุรุษ""
ซื่อเซี่ยยี่ครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนวัน ไม่อาจหาคำตอบให้ตนเองได้ว่า คนพิลึกผู้นี้เหตุใดต้องการแต่งงานกับนางเพียงนี้ฟังจากที่เขาพูด หรือนางกับเขาจะเคยมีบุญคุณความแค้นต่อกัน?อีกประการหนึ่ง เขามีบรรดาศักดิ์ถึงชั้นเลี่ยโหว ซึ่งสูงกว่านางไม่กี่ขั้น เหตุใดนางจึงไม่เคยพบเห็นเขามาก่อน? ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบให
ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตัวเมื่อมีกลิ่นหอมของวัตถุบางอย่างมาอังที่จมูก ดวงตากลมเบิกกว้าง ทว่ามองเห็นเพียงความมืดนี่ไม่ใช่ยามค่ำคืน แต่นางถูกปิดตาเอาไว้ เมื่อลองขยับมือเล็กน้อย ก็พบว่าทั้งแขนและขาก็ถูกมัดเอาไว้…//ท่านหมอ อาการแม่นางท่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?//เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นสติที่ยังคงอ
"ใช่แล้ว ภักดี" นางว่า "ความลับที่พูดคุยกันในหอสุ่ยเซียนจะไม่มีวันแย้มพรายไปถึงผู้ใดโดยเด็ดขาด นั่นเป็นข้อที่หนึ่ง"ซื่อเซี่ยยี่มองอีกฝ่ายนิ่งจนอู๋เม่ยเหนียงประหลาดใจ "เป็นอะไรล่ะ เสี่ยวเมา ดื่มชาอีกหน่อยสิ"ซื่อเซี่ยยี่ชักสงสัยที่ถูกคะยั้นคะยอจนเกินเหตุ สัญชาตญาณระวังภัยเริ่มทำงาน จึงหันไปหยิบขนมม







