FAZER LOGIN"ก็แมวตัวนี้ชอบหนีไปเล่นซน ก็ต้องขังแล้วทำโทษ" เขากดเน้นย้ำที่ปลีน่องอวบตึงแล้วสอดลึก..."เพ้ย!!! ตาบ้า!!" ซื่อเซี่ยยี่พลิกร่างหันมาโวยทันที นางเกือบจะพับขาเสยเข้ายอดหน้าเขาเข้าแล้ว"ทำไมล่ะ" ถ้าเขาหลบไม่ทันนี่ได้เสียโฉมแล้วนะ"จั๊กจี้!!" นางหน้าแดง"จั๊กจี้หรืออะไร หืม?" เขาพลิกนางนอนหงายแล้วจูบไล้ที่แก้มแดงเรื่อแต่นางกลับเอาสองมือมาดึงแก้มเขา "ต้องให้ข้าพูดออกมาด้วยรึ?! เจ้าคนลามก!!""เอ็บ...(เจ็บ)..." เขาพูดไม่ชัดจนนางปล่อยมือ "มือหนักจริงเลย""ถ้าไม่ทำให้เจ็บก็ได้ใจสิ!"คราวนี้เขางัดสายตาลูกหมาเข้าอ้อนซื่อเซี่ยยี่อมยิ้มแต่ยังทำเสียงจิ๊จ๊ะ "ยัง ยังไม่เลิกทำทะเล้นอีก""น่านะ เซี่ยเอ๋อร์คนดี" เขาว่าแล้วจูบนางทีหนึ่ง"ฮื้อ ไม่เอา!"เขาจูบนางอีก คราวนี้เขางับริมฝีปากนาง "น่านะ...""ไม่เอา...""น่า...""อื้อ..."ฉีจู้เฉิงอดยิ้มออกมาไม่ได้ เห็นนางเข้มแข็งใจเด็ดแบบนี้ แต่ก็แพ้ลูกอ้อนเขาทุกทีไป เขายิ้มเมื่อนางยินยอมแต่โดยดี เขาพลิกกายลงนอน มองดูหมู่ดาวที่เกลื่อนพราวระยับเต็มท้องฟ้าซื่อเซี่ยยี่เห็นเขาถอนตัวก็ยิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปนอนหนุนแขนเขา มือโอบอกกว้างไว้หลวมๆ "คืนนี้ดาวสวยจังเลย"ฉีจ
"...ข้าไม่อยากถาม" หลิวลู่เฉินว่า ไปถามชายคนนั้นก็จะได้หัวเราะเยาะว่าเขาเป็นไก่อ่อนน่ะสิ!"ฮุ่ยหลิน ไปเอาตำราในตะกร้ามา เล่มที่หน้าปกสีดำ มีลายดอกไป๋หลาน (จำปี) ตรงมุมล่าง" เฟิงหวงบอกลูกศิษย์น้อยเด็กน้อยพยักหน้า รีบเดินไปที่ตะกร้าแล้วหยิบตำราที่ต้องการมา เฟิงหวงพยักเพยิดให้เอาไปให้หลิวลู่เฉินมือปราบหนุ่มรับหนังสือเล่มนั้นจากฮุ่ยหลิน พลันเปิดมาหน้าแรกก็ตาเบิกกว้าง แทบโยนทิ้ง แต่ซื่อเซี่ยยี่กลับมือไว คว้าไปก่อนที่มันจะตกพื้นนางเปิดหนังสือแล้วหัวเราะะร่า "หนังสือดี!""พี่สาวสัปดนนัก!!" หลิวลู่เฉินดึงผ้าห่มมาปิดหน้า"ไหนเจ้าคะ?" หลิงเอ๋อร์ก้มเก็บแล้วเปิดอ่าน ใบหน้าแดงเรื่อขึ้น แต่ไม่ถึงขั้นโวยวายอย่างของเล่นสัปดนของฉีจู้เฉิง"ศึกษาเอาไว้ อย่าให้ดีแต่ปาก ไม่อย่างนั้นหลิงเอ๋อร์คงทิ้งเจ้าแน่" ซื่อเซี่ยยี่บอกยิ้มๆ แล้วหมุนตัวออกจากห้องไป"อ้อ แต่อย่าเพิ่งเอามาใช้ ไว้ฟื้นตัวดีแล้วค่อยไปศึกษาด้วยกัน" เฟิงหวงเอ่ยแล้วเรียกให้ฮุ่ยหลินออกไปด้วยกันทั้งนายทั้งบ่าว ไม่ต่างกันเลย!หลิงเอ๋อร์ถอนใจน้อยๆ นางค่อยๆดึงผ้าห่มที่ปิดหน้าหลิวลู่เฉิน "ท่านมือปราบเจ้าคะ""อาเฉิน""เจ้าค่ะ อาเฉินก็อาเฉิน""ข้าห
"ยังไม่ใช่ตอนนี้ เอาไว้รอข้ากลับไปรับตำแหน่งเดิมที่กองทัพก่อน" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "ท่านสนใจหรือไม่?""หมอคนเก่าของเจ้าล่ะ?""ลากลับบ้านเก่าไปแล้วเจ้าค่ะ"เฟิงหวงพยักหน้า "ได้ เมื่อไรพร้อมก็บอกข้าแล้วกัน""เช่นนั้นข้ายิ่งต้องฝากเนื้อฝากตัวกับท่านหมอ เราจะได้อยู่กันไปนานนานนน" นางลากเสียงยียวน"ย่อมได้" เฟิงหวงเอ่ยลอดไรฟัน "ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้ากับเจ้าใครจะชิงลาโลกไปก่อนกัน""...บางทีอาจจะเป็นข้าก่อนนะเจ้าคะ" นางยิ้มบาง คล้ายมีเรื่องในใจเฟิงหวงเหลือบตามอง "เจ้านี่น้า ชอบแส่หาเรื่องจริงๆ คราวนี้ไปยุ่งกับใครเข้าล่ะ?""คนใหญ่คนโตพอสมควรเจ้าค่ะ""ใหญ่แค่ไหนเชียว?"ซื่อเซี่ยยี่ยื่นหน้าไปกระซิบเร็วๆ "ศึกชิงบัลลังก์"เฟิงหวงย่นปากใส่นาง "เรื่องธรรมดาทำไม่เป็นสินะ ถึงต้องเข้าไปยุ่งกับเรื่องคอขาดบาดตายพรรค์นี้""ปกติข้าก็ไม่อยากยุ่งหรอกนะเจ้าคะ เขามายุ่งกับข้าก่อน" นางว่า "ท่านหาว่าข้าเป็นคนเกะกะระรานผู้อื่นไปเรื่อยๆอย่างนั้นล่ะ"เฟิงหวงแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง"แล้วท่านหมอล่ะเจ้าคะ ได้ยินแล้วยังอยากทำงานให้ข้าหรือไม่?" ซื่อเซี่ยยี่ถามตาใส"อีกไม่กี่ปีข้าก็ลงโลงแล้ว จะถูกฆ่าก็ไม่เสียดายชีวิตน
ซื่อเซี่ยยี่และฉีจู้เฉิงกลับมาจากบ้านของหัวลี่เหนียงก็เป็นเวลายามอุ้ยแล้ว เพียงนางก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน เหลียนฮวาก็เข้ามารายงานว่ามีคนมาขอพบซื่อเซี่ยยี่ ตอนนี้นางเชิญให้นั่งรอในห้องรับแขก"หลิงเอ๋อร์ไปไหนเสียล่ะ?" ซื่อเซี่ยยี่ถามขณะเดินไปที่ห้องรับแขกเพื่อดูว่าใครมาหานาง"พี่หลิงเอ๋อร์ยังไม่ออกมาจากห้องท่านมือปราบเลยเจ้าค่ะ" เหลียนฮวาว่า"เฮอะ!" ซื่อเซี่ยยี่แค่นเสียง "ดูท่าจะรักกันปานจะกลืนดีนะ""ดูท่าน้องเจ้าจะทั้งรักทั้งหลงหลิงเอ๋อร์มากเลยนะ" ฉีจู้เฉิงยิ้มน้อยๆ คิดมิผิดที่โยนเหยื่อให้หมาป่ากระหายหิวได้ถูกเวลาซื่อเซี่ยยี่ไหวไหล่ "มีคนรักนับเป็นเรื่องดี ข้าเองก็ไม่ขัดหรอก แต่หากได้หลิงเอ๋อร์ไปแล้วไม่ดูแลให้ดี ต่อให้เป็นน้องชายข้า ข้าก็ไม่เอาเงาหัวไว้หรอกนะ""เรื่องไม่ดูแลข้าไม่ห่วงหรอก ดูจากการที่เขาตามติดเมียเป็นตังเมเช่นนั้น" ฉีจู้เฉิงว่า ก่อนเลิกคิ้วน้อยๆ เมื่อร่างๆหนึ่งพุ่งเข้ากอดซื่อเซี่ยยี่"พี่สาว!""ฮุ่ยหลิน!?""เจ้ามาได้อย่างไร?!" ซื่อเซี่ยยี่ทั้งแปลกใจทั้งยินดี และเมื่อมองเข้าไปในห้องรับแขกก็เห็นหมอเฟิงหวงนั่งหน้ามุ่ยจิบน้ำชาอยู่"ถ้าไม่เพราะเจ้าปล่อยขี้ไว้ให้ ข้าต้องระเห็จม
หลิวลู่เฉินรีบพยักหน้า ก่อนก้าวฉับๆไปจับมือหลิงเอ๋อร์ "หลิงเอ๋อร์ เรามาคุยกันก่อนเถอะ"หลิงเอ๋อร์จำใจ ให้เขาพาออกไปคุยกันด้านนอก ซื่อเซี่ยยี่ส่ายหน้าเบาๆตามหลัง"จู้เฉิง เจ้าว่าใครเข้าหาใครก่อนกัน?""ดูจากรูปการแล้วก็เดายากอยู่" ฉีจู้เฉิงเอ่ยเรียบๆ "แต่เห็นหลิงเอ๋อร์บอกว่าต้องการตอบแทนบุญคุณ อาจจะเป็นหลิงเอ๋อร์ที่เข้าหาก่อน""บุญคุณอะไรกัน?" ซื่อเซี่ยยี่แปลกใจ"นางถามว่าหลิวลู่เฉินเป็นใคร ข้าเลยเล่าให้นางฟัง ว่าเขาช่วยเหลือเราอย่างไรบ้าง?"ฉีจู้เฉิงยิ้มตอบ"อ้อ เป็นเช่นนี้..." นางทำราวกับเข้าใจปรุโปร่งแล้วไม่ถามอะไรเรื่องหลิงเอ๋อร์อีก "จริงสิจู้เฉิง วันนี้เจ้ามีธุระที่ไหนหรือไม่?""ตอนนี้ข้ามีเวลาว่างให้ยอดรักของข้าเสมอ" หลังจากกำจัดก้างขวางคอได้แล้วยิ่งว่าง!"ดี เช่นนั้นสายๆเราไปหาลี่เหนียงกัน"ฉีจู้เฉิงมีรอยยิ้มค้างเติ่งในทันใด"หัวลี่เหนียง?" เขาทวนชื่อนั้น อา...สตรีดุดัน ช่างทำระเบิดที่ทำเอาเขาหูเกือบหนวก! "เราจะไปหานางทำไมกัน?"ซื่อเซี่ยยี่ไม่ตอบ มีแต่รอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้เขาณ ตำหนักหลิงโซ่วอันเป็นที่ประทับขององค์ชายใหญ่ เฉิน ไห่เทียน บัดนี้มีอาคันตุกะมาเยือน..."ได้ยินว่า ซื่อ
ซื่อเซี่ยยี่แอบชำเลืองมองความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น แล้วกลอกตาไปมา "หลิงเอ๋อร์ เจ้ามานั่งเถอะ ขืนให้เขาวิ่งตามเจ้าเช่นนี้ ข้าคงปวดหัวตายก่อนเป็นแน่""เจ้าค่ะ" นางพยักหน้า ก่อนค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างๆซื่อเซี่ยยี่ พอนั่งเสร็จผู้เป็นนายจึงถาม"เรื่องมันเกิดเมื่อใดกัน?""เมื่อคืนนี้เจ้าค่ะ" หลิงเอ๋อร์ตอบตามตรง"เขาข่มขู่ฝืนใจเจ้าหรือไม่?""เปล่าเจ้าค่ะ แต่ในทางกลับกัน..." ใบหน้าน่ารักแดงเรื่อ ก่อนยื่นไปกระซิบเนื้อความต่อจากนั้น//ข้าเป็นผู้สอนเขาเจ้าค่ะ////ทำไมต้องสอน?////คราแรก เขาประหม่านัก ดังนั้นยังมิทันใช้การอันใดก็...////ก็เลยล่มปากอ่าว?//หลิงเอ๋อร์พยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่เสียงระเบิดหัวเราะของซื่อเซี่ยยี่จะดังสนั่นหวั่นไหว"นี่ พี่สาวกับหลิงหลิงของข้าคุยอันใดกัน?" ยิ่งได้ยินคำถามซื่อๆกับรอยยิ้มโง่งมของหลิวลู่เฉิน ซื่อเซี่ยยี่ยิ่งหยุดหัวเราะไม่ได้"ไม่ๆ กำลังชมว่าเจ้าลีลาดียิ่ง หลิงเอ๋อร์พอใจมาก" นางว่า "นี่ ว่าแต่มาเจาะไข่แดงสาวใช้ข้า ยังไงก็ต้องยกน้ำชามาขอขมาลาโทษข้าด้วย แล้วหลังจากจบเรื่อง ข้าจะจัดงานแต่งให้สมเกียรติแน่นอน"หลิวลู่เฉินทำหน้าจริงจังผิดวิสัยทันทีที่ได้
ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตัวเมื่อมีกลิ่นหอมของวัตถุบางอย่างมาอังที่จมูก ดวงตากลมเบิกกว้าง ทว่ามองเห็นเพียงความมืดนี่ไม่ใช่ยามค่ำคืน แต่นางถูกปิดตาเอาไว้ เมื่อลองขยับมือเล็กน้อย ก็พบว่าทั้งแขนและขาก็ถูกมัดเอาไว้…//ท่านหมอ อาการแม่นางท่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?//เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นสติที่ยังคงอ
"ใช่แล้ว ภักดี" นางว่า "ความลับที่พูดคุยกันในหอสุ่ยเซียนจะไม่มีวันแย้มพรายไปถึงผู้ใดโดยเด็ดขาด นั่นเป็นข้อที่หนึ่ง"ซื่อเซี่ยยี่มองอีกฝ่ายนิ่งจนอู๋เม่ยเหนียงประหลาดใจ "เป็นอะไรล่ะ เสี่ยวเมา ดื่มชาอีกหน่อยสิ"ซื่อเซี่ยยี่ชักสงสัยที่ถูกคะยั้นคะยอจนเกินเหตุ สัญชาตญาณระวังภัยเริ่มทำงาน จึงหันไปหยิบขนมม
“จู้เฉิง…ฮะๆๆๆ…”นานเท่าไรไม่รู้ที่นางถูกพวกมันบังคับให้สูบยา สูบจนกระทั่งนางมองเห็นฉีจู้เฉิงมายืนอยู่ตรงหน้า“เอ…ทำไมมีจู้เฉิงหลายคนนักเล่า?”“หลอนซะแล้วว่ะ” เสียงหัวเราะครึกครื้นดังเข้าหู “จัดแทนโหวเหย๋สักดอกดีไหมวะ?”“บ้าเหรอ เดี๋ยวมันก็แท้งหรอก”“จะช้าจะเร็วก็ต้องแท้งอยู่แล้วน่า” ใครคนหนึ่งพูดข
"ปกติสตรีต้องดื่มแล้วเมาจนลำบากยอดบุรุษพากลับบ้านมิใช่รึ? เหตุใดข้ากลับต้องทำหน้าที่บุรุษแทนกันล่ะ?!" นางบ่นอุบขณะพยุงเขากลับจวนแม่ทัพ"นั่นสิ..." จู่ๆเขาก็สร่างเมาเมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ เขายืนตัวตรงแล้วช้อนตัวซื่อเซี่ยยี่ไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณที่เตือนข้า""เจ้า...!""จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของ...บุรุษ""







