ชีวิตใหม่ - 100%

เพชรไพลินเดินออกจากห้องแต่งตัวเพื่อสำรวจจุดอื่นต่อ แม้ใจจะไม่อยากออกไปจากห้องที่เป็นเหมือนสวรรค์ย่อมๆ ของผู้หญิงทุกคน แต่เพราะยังมีเวลาอีกมากมายที่จะได้มาขลุกอยู่ในห้องนั้น จึงได้แต่หักใจแล้วเร่งรีบจดจำรายละเอียดของความเป็น ‘กัญญพัชร’ ที่หลงเหลืออยู่ในห้องนี้ไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

หญิงสาวเดินมาที่โต๊ะเขียนหนังสือซึ่งตั้งติดบานหน้าต่าง บนนั้นมีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กวางไว้เครื่องหนึ่ง ที่มุมโต๊ะมีกระบอกใส่เครื่องเขียนและหนังสือหลายเล่มวางโชว์สันเรียงกันติดผนัง เธอลองสุ่มหยิบขึ้นมาหนึ่งเล่มเพราะอยากรู้ว่ากัญญพัชรอ่านหนังสือแนวไหน เธอดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงช้าๆ จากนั้นก็ก้มลงมองหนังสือในมือ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

“หนังสือสอนทำอาหารเนี่ยนะ” เธอลองเปิดหน้ากระดาษผ่านๆ และหยุดดูบางหน้าที่มีกระดาษแนบไว้

“พี่วินทร์ชอบอาหารรสจัด ยิ่งเผ็ดยิ่งชอบ” เพชรไพลินอ่านประโยคสั้นๆ ที่เขียนไว้ในกระดาษพลางขมวดคิ้ว จากนั้นจึงลองอ่านประโยคสั้นๆ บนกระดาษที่แนบไว้บางหน้าอย่างอ่อนใจระคนเวทนาหญิงสาวเจ้าของร่างที่ตนอาศัยอยู่

เธอเงยหน้ามองหนังสืออีกหลายเล่มที่วางไว้ก็เห็นว่าส่วนใหญ่เป็นตำราสอนการทำอาหารและเครื่องดื่มแทบทั้งสิ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากัญญพัชรเตรียมตัวจะเป็นภรรยาของรวินทร์ด้วยความยินดีและเต็มใจ พยายามฝึกฝนและเรียนรู้ที่จะเป็นแม่บ้านแม่เรือนให้เขาแม้จะไม่ใช่เรื่องถนัดของตนก็ตาม แต่กระนั้นก็ดูเหมือนว่ากัญญพัชรไม่คิดจะยอมแพ้ รู้ว่าเขาไม่ได้รักจึงหวังใช้ความดีและเสน่ห์ปลายจวักมามัดใจเขา

“เธอรักเขาขนาดนี้เลยหรือพัช เขามีดีตรงไหนกัน”

หญิงสาวได้แต่พึมพำกับตัวเองเพราะไม่เคยเจอรวินทร์ซึ่งๆ หน้า เคยเห็นแต่ในฝันก็พอรู้แค่ว่าเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีแทน เครื่องหน้าคมคาย นัยน์ตาคมดุ ดูไปแล้วก็จัดว่า ‘ดูดี’ อยู่บ้าง แต่สำหรับเธอแล้วกลับมองว่าผู้ชายคนนี้ช่างขี้เก๊กเหลือเกิน

นี่ขนาดเจอแค่ในฝันเธอยังหมั่นไส้เขาได้ขนาดนี้ แล้วถ้าเจอตัวเป็นๆ เธอจะอดใจไม่แบะปากใส่เขาได้หรือ

เพชรไพลินเก็บหนังสือเหล่านั้นไว้ที่เดิมแล้วลองเปิดลิ้นชักดูว่ามีอะไรเก็บเอาไว้บ้าง ยิ่งเปิดดูหญิงสาวก็ยิ่งนับถือความเป็นระเบียบของอีกฝ่ายที่ช่างเก็บข้าวของกระจุกกระจิกต่างๆ ไว้ได้อย่างเป็นสัดเป็นส่วนไม่รกหูรกตา ผิดกับเธอที่คว้าอะไรได้ก็จับยัดลงลิ้นชักไป พอจะใช้งานก็ค่อยรื้อหาจนเละเทะยิ่งกว่าเดิม

พลันสายตาของเพชรไพลินก็สะดุดเข้ากับสมุดบันทึกซึ่งหุ้มด้วยปกผ้ากำมะหยี่สีน้ำตาลอ่อนเล่มหนึ่ง เธอหยิบมันขึ้นมาแล้วพลิกเปิดดูหน้าแรกด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงไม่ได้เก็บรวมกลุ่มเข้ากับสมุดหนังสือเล่มอื่นที่วางอยู่บนโต๊ะ

และหญิงสาวก็ต้องเบิกตากว้างเพราะหน้าแรกนั้นมีลายมืออันแสนเป็นระเบียบของกัญญพัชรที่เขียนชื่อกับนามสกุลของตัวเองรวมถึงวันเกิดไว้อีกด้วย

หากเป็นเรื่องอื่น เพชรไพลินคงมองข้ามไป ไม่สนใจ แต่ครั้งนี้ไม่สนใจไม่ได้ เพราะคงไม่มีอะไรน่าตื่นตกใจไปกว่าการที่รู้ว่าเธอกับกัญญพัชรเกิดวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน ต่างกันก็แค่พุทธศักราชเท่านั้นเอง!

เสียงเคาะประตูสามครั้งไม่ได้ทำให้ร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับ ‘ก้อนหิน’ หลายขนาดตรงหน้าให้ความสนใจ เขาไม่เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ แม้ว่าประตูจะเปิดออกแล้วมีร่างสันทัดของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

“ทางนั้นเขาโทร. มาแจ้งว่าคุณพัชออกจากโรงพยาบาลแล้ว” นาวา ชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเพื่อนและเลขาฯ ส่วนตัวของรวินทร์บอกคนที่กำลังหน้าดำคร่ำเคร่งกับการตรวจสอบคุณภาพของเพชรที่ได้มาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

มือของรวินทร์ชะงักไป พลางเหลือบมองคนพูดแล้วถามเสียงต่ำ

“เมื่อไร”

“ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” นาวาตอบสั้นๆ ขณะที่รวินทร์เบนสายตาไปมองนาฬิกาบนผนังพร้อมกับขมวดคิ้ว

ตอนนี้บ่ายสี่โมงเข้าไปแล้ว แต่จนกระทั่งบัดนี้ก็ยังไม่มีโทรศัพท์จากกัญญพัชรเข้าเครื่องของเขาแม้แต่สายเดียว ข้อความที่เคยส่งให้เขาวันละหลายครั้งก็หายเงียบไป ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องผิดปกติมาก เพราะหากหญิงสาวออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อวาน เธอจะต้องหมั่นโทร. หาเขาแล้วออดอ้อนหว่านล้อมให้เขาขึ้นไปเยี่ยมเธอที่กรุงเทพฯ เช่นทุกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่มี

“ไม่คิดจะโทร. หาน้องเขาหน่อยหรือเพื่อน ที่เขาไม่โทร. มาก็เพราะอาจจะรอให้นายโทร. ไปก็ได้” นาวาพูดเหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ จึงได้รับสายตาไม่สบอารมณ์จากผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนและเจ้านายทันที

“ไม่จำเป็น แบบนี้ก็ดีแล้ว ไม่ปวดหัว” รวินทร์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ

“เรื่องนั้นถึงไหนแล้ว” ชายหนุ่มต้องการเปลี่ยนเรื่องจึงเอ่ยปากถามคนที่กำลังมองมายิ้มๆ อย่างล้อเลียน

“ก็กำลังหาทางสืบอยู่ ตอนนี้ยังจับมือใครดมไม่ได้ เพราะอย่างที่รู้กันนั่นแหละว่าคนที่มีส่วนจับต้องเพชรดิบก็มีตั้งหลายคน ตั้งแต่คนตรวจสอบคุณภาพยันคนเจียระไน” นาวาเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องงาน

“อืม...ไม่เป็นไร เราเองก็ยังสืบอะไรไม่ได้เหมือนกัน” รวินทร์พูดแล้วถอนหายใจ เขาตรวจสอบแล้วพบว่ามีเพชรดิบที่ส่งมาจากแอฟริกาใต้หายไปจำนวนหนึ่ง ครั้นลองเอาเอกสารทั้งหมดมาตรวจเช็กย้อนหลังก็พบว่าเพชรดิบที่ได้มานั้นจะหายไปทุกครั้งที่มีการตรวจนับเพื่อเก็บบันทึก แม้แต่ละครั้งจะมีจำนวนไม่มาก แต่พอเอามารวมกันแล้วก็ถือว่าเสียหายหลายล้านบาท

ขนาดมีการลงบันทึกจำนวนที่ได้มาของก็ยังหาย แล้วจำนวนที่ไม่ได้ลงบันทึกไว้เล่า จะเสียหายไปเท่าไรแล้ว

และเพราะเขามัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับงานทางนี้ จึงไม่มีเวลาโผล่หน้าไปให้คุณหนูโลกสวยคนนั้นเห็นหรอก เขาอุตส่าห์ไม่ไปหา ไม่ไปเยี่ยม ไม่แสดงท่าทีอะไรด้วยทั้งนั้นเพราะอยากให้กัญญพัชรตัดใจจากเขาไป แต่ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาอึดอัดกับการเป็นคู่หมั้นของเธอมากแค่ไหน เพราะหญิงสาวยังคงตามตื๊อเขาอย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยน

การที่กัญญพัชรเงียบหายไป ไม่โทร. หาเขาและไม่ส่งข้อความมาเช่นเคย ไม่ต้องเดาก็รู้แล้วว่าเธอกำลังหาเรื่องเรียกร้องความสนใจ ทั้งที่เขาเองก็ไม่เคยไปง้อหรืออ่อนข้อโทร. หาก่อนสักครั้ง แต่เธอก็ยังใช้มุกเดิมตลอด นับวันเขาจึงยิ่งเบื่อ ยิ่งจะหมดความอดทนลงไปทุกที

เขาจะยอมทนเป็นคู่หมั้นให้กัญญพัชรถึงแค่สิ้นปีนี้เท่านั้น ซึ่งเหลือเวลาอีกแค่หกเดือน หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็จะถอนหมั้นและขออิสระคืนมาให้ได้

รวินทร์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองพื้นที่กว้างใหญ่เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย สมัยก่อนพื้นที่ของบรรพบุรุษเขาตรงนี้เคยเป็นเหมืองเรือขุด ซึ่งสมัยนั้นบิดาเล่าให้ฟังว่าการทำเหมืองแร่ในแถบนี้เป็นงานประจำของคนในท้องถิ่นเลยก็ว่าได้ ทว่าผ่านมายี่สิบกว่าปี แร่ที่ขุดได้ก็มีจำนวนลดน้อยลงจนทำให้ประสบภาวะขาดทุน หลังจากนั้นเหมืองก็ปิดตัวลง คุณปู่ของเขาจึงหันไปจับธุรกิจเกี่ยวกับเพชรพลอยแล้วปล่อยพื้นที่ตรงนี้ให้ว่างเปล่าโดยไม่ทำอะไร ด้วยต้องการฟื้นฟูสภาพหลังจากที่เสื่อมโทรมลงไปเพราะการทำเหมือง แต่คนท้องถิ่นแถวนี้ก็ยังมักเรียกที่นี่กันติดปากว่าเหมืองอยู่ แม้กระทั่งเขาเองก็ตาม

“ถามจริงนะวินทร์ แกสงสัยใครหรือมีตัวเลือกในใจบ้างรึเปล่า”

นาวาลองถามหยั่งเชิงดู ขณะที่คนถูกถามระบายลมหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้มพลางยกมือขึ้นกอดอก

“บอกไม่ถูกว่ะ ก็น่าสงสัยไปหมดนั่นแหละ ตั้งแต่ช่างทำทองยันช่างเจียระไนเพชรพลอย แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องลากตัวออกมาให้ได้ เพราะต่อให้เอาไปแค่สี่ห้าเม็ดก็ถือว่าเป็นขโมยอยู่ดี เอาไว้ไม่ได้ อีกอย่างเราก็ไม่รู้ด้วยว่าเพชรดิบที่หายไปจะมีมูลค่ามากแค่ไหนเวลาที่เจียระไนออกมา”

ถ้าเป็นทองเขาจะไม่เสียดายเท่านี้เลย เพราะเศษทองที่เหลือจากการทำทองรูปพรรณ ช่างทำทองมักจะเก็บไปด้วยอยู่แล้ว ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะถือเสียว่าเป็นค่าแรงพิเศษหรือโบนัส อีกทั้งหากเทียบเป็นเม็ดเงินแล้วก็แค่น้อยนิดเท่านั้น เขาจึงไม่ซีเรียสมาก แต่สำหรับเพชรดิบนั้นไม่ใช่ แต่ละเม็ดมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งกะรัต เขาจึงไม่สามารถวางเฉยทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้

“แปลว่านายสงสัยช่างเจียระไนละสิ” นาวาเดาใจเพื่อน เพราะบรรดาคนที่รู้ว่าเพชรดิบเม็ดไหนเจียระไนออกมาแล้วจะได้มูลค่าดี นอกจากรวินทร์กับเขาแล้วก็มีช่างเจียระไนเพชรที่สามารถมองออก

รวินทร์ไม่พูดอะไร แต่การปิดปากเงียบอย่างนี้ก็ไม่ต่างกับยอมรับ นาวาเห็นปฏิกิริยาเพื่อนจึงพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ได้เรื่องยังไงแล้วจะเอามาบอก” พูดจบนาวาก็หันกลับไปทางประตูห้องทำงาน แต่จู่ๆ เขาก็หยุดยืนอยู่ที่เดิมแล้วหันมาหาเพื่อนอีกครั้ง

“ลืมบอกไป คุณปานเขาให้มาถามว่าเย็นนี้นายจะว่างไปดินเนอร์กับเขาไหม โทร. ไปบอกเขาด้วยล่ะ”

รวินทร์หันมองแผ่นหลังของผู้พูดที่กำลังลับหายไปจากประตูห้องเมื่อได้ยินประโยคนั้น ชายหนุ่มครุ่นคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร. หาใครบางคน

“สวัสดีครับคุณปาน ผมจะโทร. มาบอกว่า...คืนนี้ผมว่างครับ”