ชีวิตใหม่ - 35%

รวินทร์สะพายเป้ใบย่อมเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่างพลางผิวปากฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เสร็จธุระเรื่องกัญญพัชรแล้วเขาจะได้กลับไปดูแลงานที่เหมืองต่อ เขาไม่ค่อยชอบขลุกอยู่ในกรุงเทพฯ เท่าไรนัก จะเข้ามาเมื่อจำเป็นจริงๆ เท่านั้น โดยเฉพาะการมาเยี่ยมบิดามารดาซึ่งพำนักอยู่ย่านชานเมือง

“แกควรจะไปเยี่ยมหนูพัชเขาบ้าง”

เสียงของบิดาดังขึ้นขัดเสียงฮัมเพลงของเขา แม้จะไม่กระโชกโฮกฮากหรือขึ้นเสียงใส่ แต่น้ำเสียงราบเรียบนั้นเขาก็พอฟังออกว่าแฝงความไม่พอใจอยู่ไม่น้อย

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นซึ่งบิดามารดากำลังนั่งพักผ่อนดูรายการทางโทรทัศน์กันอยู่ ทั้งสองหันมามองตั้งแต่ได้ยินเสียงเพลงของเขาแล้วก็ว่าได้ เขานั่งลงข้างมารดาด้วยท่าทีสบายๆ ดูไม่ทุกข์ร้อน จนท่านทั้งสองได้แต่ถอนหายใจด้วยความระอา

“ผมก็มีงานต้องทำเหมือนกันนะครับคุณพ่อ จะให้ผมไปนั่งเฝ้าคนป่วยที่ไม่รู้ว่าจะฟื้นวันไหนได้ยังไงกัน แล้วที่เหมืองใครจะดูแล”

รวินทร์รู้ดีว่าคำตอบของตัวเองค่อนข้างใจดำไปสักหน่อยสำหรับคนฟัง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไปเยี่ยมและสอบถามอาการของกัญญพัชรที่โรงพยาบาลทุกวันตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุ แต่เพราะเขาไม่ต้องการให้บิดามารดามีความหวังเรื่องเขากับกัญญพัชร จึงจำเป็นต้องปิดเรื่องนี้เอาไว้ หาไม่แล้วท่านต้องเอาไปบอกหญิงสาวแน่นอนว่าเขาไปเยี่ยมทุกวัน และกัญญพัชรก็จะตัดใจจากเขาไม่ได้สักที

“แต่ในฐานะคู่หมั้น เราก็ควรจะไปเยี่ยมน้องสักหน่อยนะตาวินทร์”

สรวงสุดาผู้เป็นมารดาบีบแขนเขาอย่างอ่อนโยน รวินทร์จึงล้มตัวลงนอนหนุนตักท่านอย่างเอาใจ

“คุณแม่ก็รู้ว่าผมไม่อยากหมั้นมาตั้งแต่แรก ยังไงผมก็ยังยืนยันว่าอยากถอนหมั้นอยู่ดี”

“หนูพัชเขาไม่ดีตรงไหน ทำไมแกถึงรักเขาไม่ได้” รวิศเริ่มพูดเสียงขุ่น การหมั้นหมายระหว่างบุตรชายของตนกับบุตรสาวของเพื่อนสนิทที่ทำธุรกิจอยู่ในแวดวงเดียวกันเป็นสิ่งที่เขาคิดว่าดีที่สุดแล้ว เรือล่มในหนอง ทองจะไปไหน เขาไม่อยากได้สะใภ้ที่มาจากครอบครัวอื่นเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะมาชุบมือเปิบ ฮุบธุรกิจเพชรที่บิดาของเขาเป็นคนบุกเบิกขึ้น

“พัชดีทุกอย่างครับคุณพ่อ สวย รวย เข้าสังคมเก่ง แต่ผมไม่ได้รู้สึกกับพัชแบบนั้น แต่ไหนแต่ไรมาผมมองพัชเป็นน้องสาวมาตลอด จู่ๆ จะให้มาเปลี่ยนความรู้สึกกันแบบนี้ ผมทำไม่ได้หรอก”

รวินทร์ไม่ได้เล่าให้พวกท่านฟังถึงความขี้หึงอย่างร้ายกาจของกัญญพัชร รวมไปถึงการที่เธอตามติดเขาแจจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร เพราะเหตุนี้เขาถึงไม่อยากมากรุงเทพฯ เท่าไรนัก เพราะทุกครั้งเขาต้องปวดเศียรเวียนเกล้ากับฤทธิ์เดชที่เธอไปแผลงใส่เพื่อนผู้หญิงของเขา หรือแม้กระทั่งลูกค้าที่เป็นผู้หญิงบางราย

“แต่งๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเองนั่นแหละลูก” สรวงสุดายังคงพยายามโน้มน้าวบุตรชาย แม้จะรู้ว่าไม่ได้ผล แต่เธอก็ยังอยากให้รวินทร์เปิดใจยอมรับกัญญพัชรบ้าง

“เฮ้อ...นี่มันสมัยไหนแล้วครับคุณแม่ ตามหลักแล้วไอ้เรื่องคลุมถุงชนอะไรนี่เขาไม่นิยมกันแล้วนะ แค่ผมยอมหมั้นก็ถือว่าดีมากแล้ว และตอนนี้ผมก็พยายามทำให้พัชเขาคิดเหมือนผม นั่นก็คือถอนหมั้นกันซะ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นบิดาทำท่าจะพูดอะไรต่อ ชายหนุ่มก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน

“ผมไปก่อนดีกว่า ขืนช้ากว่านี้เดี๋ยวไปถึงที่โน่นดึกพอดี”

รวินทร์ทำทีเป็นดูนาฬิกาข้อมือก่อนลุกขึ้นยืน เขายกมือไหว้บิดามารดา จากนั้นก็คว้ากระเป๋าเป้ที่บรรจุของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นขึ้นพาดไหล่แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เพราะหากอยู่นานกว่านี้เขาอาจทำให้บิดาความดันขึ้นเพราะความโมโหก็เป็นได้

เพชรไพลินนั่งมองหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ดวงตาทั้งสองข้างบวมแดงเล็กน้อยเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ทันทีที่รู้ว่าตัวเองตายแล้วเธอก็สลบไป ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ยังเห็นพี่เลี้ยงของเจ้าของร่างนี้นั่งเฝ้าอยู่บนโซฟาข้างเตียงเหมือนเดิม และนั่นก็ทำให้เธอปล่อยโฮออกมาทันที

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือความจริง ไม่ใช่ความฝัน เธอต้องติดอยู่ในร่างนี้ไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ

กัญญพัชร คือชื่อจริงของเจ้าของร่างนี้ ตอนที่เธอสลบไป ผู้หญิงที่ชื่อกัญญพัชรยังอุตส่าห์โผล่มาในความฝันของเธออีกแล้ว และฝันครั้งนี้ก็เหมือนเดิม นั่นคือเธอกำลังเดินตามกัญญพัชรไปทุกหนทุกแห่ง รับรู้เรื่องราวของหญิงสาวคนนี้เรื่องแล้วเรื่องเล่า แต่เรื่องที่เธอเห็นบ่อยที่สุดและรับรู้มากที่สุดเห็นจะมีแต่เรื่องของผู้ชายที่ชื่อรวินทร์

ผู้ชายแสนเย็นชาที่ไม่ว่ามองอย่างไรก็ไม่เห็นความรักอยู่ในตาคมดุคู่นั้นแม้แต่น้อย ผิดกับกัญญพัชรที่มองอีกฝ่ายราวกับเขาเป็นผู้สร้างโลก เธอเห็นแล้วขัดหูขัดตาเหลือเกิน ในฝันที่เธอได้รับการถ่ายทอดเรื่องราวในอดีตมาจากเจ้าของร่างนั้น ดูเหมือนว่ารวินทร์ต้องการถอนหมั้นกับกัญญพัชรมาก แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ทนทายาด อุตส่าห์ยืดเวลามาได้ตั้งหลายเดือนเพียงเพราะรักเขาอย่างโง่งมและไม่อยากปล่อยเขาไป

เอาเถอะ...ลองมาพูดเรื่องถอนหมั้นกับเธอสิ เธอจะรีบตกลงทันทีอย่างไม่ลังเลเลย

“คุณหนูปวดหัวรึเปล่าคะ อยากกินอะไรไหม น้ารวงจะไปซื้อมาให้” รวงทิพย์ถามอย่างเอาใจใส่ กัญญพัชรเป็นคนเรื่องมากเรื่องอาหารการกินมาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นอาหารในโรงพยาบาลจึงไม่มีทางถูกปากกัญญพัชรแน่นอน

“พัชกินอะไรไม่ลงหรอกค่ะ มันรู้สึกตื้อๆ ไปหมด”

ใครจะไปกินลง จู่ๆ ก็ต้องมารับรู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว แถมต้องมาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ โชคดีที่ร่างนี้หน้าตาสะสวย รูปร่างสะโอดสะอง ผิวพรรณก็ขาวนวลเนียนอย่างคนที่ได้รับการดูแลเรื่องนี้มาโดยเฉพาะ และแม้ว่าฐานะของกัญญพัชรจะเรียกได้ว่าเข้าขั้นเศรษฐีหรือผู้มีอันจะกินเพราะครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับร้านเพชรซึ่งมีสาขาในเฉพาะย่านธุรกิจที่คนมีกำลังซื้อสูง แต่สิ่งที่เธอกังวลก็คืออนาคตต่อจากนี้ต่างหาก ว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป

แล้วทางบ้านเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง เพชรแพรวาจะอยู่คนเดียวได้ไหม จะดูแลบริษัทคนเดียวไหวหรือเปล่า และหากเธอนำเรื่องที่ตัวเองมาเข้าร่างนี้ไปเล่าให้ภูมิบดินทร์ฟัง เขาจะเชื่อเธอหรือไม่ หรือเขาจะจับเธอส่งโรงพยาบาลบ้า

“คุณหนู ร้องไห้อีกแล้วหรือคะ ไม่เอาค่ะ อย่าร้อง น้าบอกแล้วไงคะว่ามันไม่ใช่ความผิดของเรา เอาอย่างนี้ไหมคะ ถ้าคุณหนูได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร คุณหนูก็ชวนคุณแม่ไปวัดเพื่อทำบุญให้ผู้หญิงคนนั้น ดีไหมคะ”

รวงทิพย์ได้แต่ลูบหลังลูบไหล่หญิงสาวอย่างปลอบประโลม ขณะที่เพชรไพลินนั้นน้ำท่วมปาก พูดออกไปไม่ได้ว่าความจริงแล้วคนที่ตายก็คือคุณหนูของรวงทิพย์เองต่างหาก ส่วนคู่กรณีอย่างเธอยังไม่ตาย เพียงแต่ย้ายมาอยู่ในร่างนี้แทน

“นั่นสินะคะ เราต้องทำบุญไปให้เธอสักหน่อย” ชวนบิดามารดาของกัญญพัชรไปทำบุญถือเป็นความคิดที่ไม่เลว เพราะเธอจะได้ถือโอกาสไปทำบุญให้เจ้าของร่างนี้ด้วย แต่ที่น่าสลดใจก็คือบิดามารดาของกัญญพัชรคงไม่รู้ตัวว่ากำลังทำบุญให้บุตรสาวของตัวเองอยู่

“น้ารวง...พัชมีอะไรจะบอกละ” เพชรไพลินหันไปหารวงทิพย์ เห็นอีกฝ่ายรอฟังอย่างใจจดใจจ่อจึงตัดสินใจพูดไปตรงๆ

“พัชรู้สึกว่าจำบางเรื่องไม่ค่อยได้ น่าจะเป็นผลจากอุบัติเหตุน่ะ ฉะนั้นหากมีเรื่องไหนที่พัชลืมๆ ไป น้ารวงต้องคอยเตือนคอยบอกพัชนะ”

เพราะเธอไม่ใช่กัญญพัชร เรื่องบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเจ้าของร่างนี้เธอจึงไม่รู้ ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นที่แตกตื่นจนเกินไปว่าเธอความจำเสื่อม จึงต้องโกหกบ้างเพื่อให้เวลาตัวเองได้ตั้งตัวรับมือกับชีวิตใหม่

จากนี้ไปเธอคงต้องใช้ชีวิตในนามของกัญญพัชรแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่เธอจะไม่ยอมเป็นเหมือนเจ้าของร่างนี้เด็ดขาดก็คือความเหลาะแหละไม่เอาไหนของผู้หญิงคนนี้ เธอจะสร้างกัญญพัชรคนใหม่ขึ้นมา ไม่ให้ใครนินทาลับหลังได้อีกว่ามีดีแค่สวยไปวันๆ แต่ข้างในกลวงโบ๋ไร้สมอง หยิบจับทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง...เธอจะทำให้คนพวกนั้นถอนคำพูดให้หมด จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ใหม่จากหญิงสาวอ่อนแอเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อให้เป็นดาวเจิดจรัสเลยทีเดียว

         และแน่นอนว่าสิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนนั่นก็คือถอนหมั้นกับผู้ชายขี้เก๊กคนนั้นซะ เพราะอยู่ไปก็รกหูรกตาเธอเปล่าๆ