อุบัติเหตุ - 100%

เพชรไพลินลูบหน้าตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา เธอกะพริบตาอยู่หลายครั้ง คิดว่าตัวเองน่าจะตาฝาดเนื่องจากใบหน้าที่สะท้อนออกมาจากกระจกเงานั้นคือผู้หญิงที่อยู่ในฝันอันยาวนานของเธอนั่นเอง

หญิงสาวยังคงไม่ถอดใจ เพราะเธอคิดว่าอาจเป็นผลมาจากการที่เธอฝันถึงผู้หญิงคนนั้นมากเกินไปภาพจึงยังติดตา คิดได้ดังนั้นจึงพยายามไม่มองกระจกแล้วจัดการแปรงฟันล้างหน้าให้เรียบร้อย เธอจงใจไม่หมุนก๊อกน้ำให้เป็นน้ำอุ่น เพราะตั้งใจจะอาศัยความเย็นของน้ำอุณหภูมิปกติทำให้ตาสว่าง

ทว่าพอลืมตาขึ้นมองเงาในกระจก ใบหน้าที่เห็นก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่อยู่ในความฝันคนนั้นอยู่ดี

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรนะ” เพชรไพลินพยายามทบทวนความจำ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อนึกชื่อนั้นออก

“จริงสิ พยาบาลก็เรียกเราว่า...คุณพัช...อย่าบอกนะว่าคู่กรณีอีกคันก็คือผู้หญิงคนนี้”

หญิงสาวแทบทรงตัวไม่อยู่เมื่อเจอเรื่องเหลือเชื่อพรรค์นี้ เธอเคยเห็นแต่ในละครเรื่องการสลับร่างหรือสลับวิญญาณ แต่ไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องแบบนั้นอยู่จริง หนำซ้ำยังเกิดขึ้นกับตัวเองอีกด้วย

“แล้วร่างของเราล่ะ ผู้หญิงคนนี้ไปอยู่ในร่างของเราหรือ”

เพชรไพลินหลับตาลงอย่างกลัดกลุ้ม ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับผู้หญิงที่ชื่อพัช หากอยากย้ายกลับไปอยู่ในร่างเดิมเล่า ต้องทำอย่างไร หรือว่าต้องให้รถชนกันอีกครั้ง

หญิงสาวค่อยๆ ก้าวออกจากห้องน้ำด้วยอาการเหม่อลอย พยาบาลสาวคนนั้นยังคงยืนรออยู่หน้าประตูเช่นเดิม เมื่อเห็นคนไข้เดินออกมาแล้วจึงเข้าไปเข็นเสาน้ำเกลือให้อย่างรู้หน้าที่

คราแรกเพชรไพลินอยากจะนั่งบนโซฟาหนานุ่มที่อยู่ข้างเตียง แต่นึกขึ้นได้ว่าร่างกายนี้ยังไม่ฟื้นตัวเท่าไรนัก หากพยาบาลเดินออกจากห้องไปแล้วเธอจะขึ้นเตียงเองได้อย่างไรหากไม่มีคนช่วยประคอง

หญิงสาวนั่งลงบนเตียงที่พยาบาลปรับระดับให้อยู่ต่ำกว่าสะโพกเพื่ออำนวยความสะดวกให้ ปรับหัวเตียงยกขึ้นทำมุมสี่สิบห้าองศาเพื่อให้คนไข้นั่งเอนหลัง จากนั้นก็หยิบเครื่องมือต่างๆ มาวัดค่าอะไรต่อมิอะไรในตัวคนไข้

“คุณพยาบาลคะ ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม” ตอนนี้เพชรไพลินไม่รู้ว่าคนที่นอนอยู่ในห้องสำหรับคนมาเฝ้าไข้นั้นเป็นใคร ดังนั้นจึงคิดจะถามเรื่องอุบัติเหตุกับคนตรงหน้าดู

“คือตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ฉันจำไม่ค่อยได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง คุณพอจะเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ”

พยาบาลสาวทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะทำหน้าขอลุแก่โทษ

“ดิฉันเองก็ไม่ค่อยทราบรายละเอียดนักค่ะ เพราะตอนที่คุณถูกส่งตัวเข้ามารักษาที่นี่ ดิฉันก็ทราบแต่เพียงว่าคุณเกิดอุบัติเหตุรถชนมา”

“แล้วคู่กรณีของฉันอีกคันล่ะคะ เขารักษาตัวที่นี่ด้วยรึเปล่า” เธอลองถามดู เพราะหากว่าร่างกายของเธออยู่ที่นี่จริงๆ บางทีตอนนี้ในห้องผู้ป่วยอาจมีเพชรแพรวา หรือป้านวล แม่บ้านที่คอยดูแลความเป็นอยู่ของเธอกับน้องสาวมานอนเฝ้าอยู่ก็เป็นได้

“เอ่อ...ไม่ได้อยู่ที่นี่ค่ะ”

เพชรไพลินสังเกตว่าพยาบาลมีสีหน้ากระอักกระอ่วนไม่น้อยเมื่อจะพูดถึงเรื่องอุบัติเหตุ เธอไม่รู้ว่าที่นี่มีกฎห้ามพยาบาลหรือเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลพูดคุยเกี่ยวกับคดีของผู้ป่วยหรือเปล่า จึงไม่คิดจะเซ้าซี้ต่อ

เมื่อพยาบาลออกไปแล้วหญิงสาวก็ได้แต่นั่งคิดอะไรเงียบๆ เพียงลำพัง ตอนนี้เธอมีห่วงสารพัด เพราะการที่จู่ๆ เธอตื่นมาโผล่อยู่ในร่างของคนอื่นนี่ก็ถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดมหัศจรรย์ที่สุดแล้ว หากเธอเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่น พวกเขาจะต้องคิดแน่ๆ ว่าสมองของเธอถูกกระทบกระเทือนอย่างหนักจนถึงขั้นพูดจาเพ้อเจ้อ

เธอเป็นห่วงงานที่บริษัท ป่านนี้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง การประชุมที่ต่างประเทศก็คงยกเลิกไป และไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้ติดต่อธุรกิจกันอีก ยิ่งเธอมาอยู่ในร่างนี้ ความเป็นไปได้ที่จะเข้าไปบริหารงานในบริษัทก็แทบเป็นศูนย์เพราะเธอไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า ถ้าให้เพชรแพรวาขึ้นแท่นบริหารด้วยตัวเองแทนที่เธอไปก่อนก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำได้ดีแค่ไหน เพราะแต่ไหนแต่ไรมาน้องสาวของเธอก็ไม่ค่อยทันเล่ห์เหลี่ยมในแวดวงธุรกิจนัก รวมถึงความละเอียดรอบคอบก็ยังมีไม่มากพออีกด้วย

“อ๊ะ จริงสิ ใช้วิธีนี้ก็ได้นี่นา” เพชรไพลินยิ้มกว้างเมื่อหาวิธีไปบริหารงานในบริษัทได้แล้ว แต่ก่อนอื่นเธอต้องรู้ให้ได้ว่าตอนนี้ร่างของเธออยู่ที่ไหน และหากวิญญาณของผู้หญิงที่ชื่อพัชไปอยู่ในร่างของเธอจริง เธอก็จะให้พัชเป็นหุ่นเชิดโดยทำทีเป็นเข้าไปในบริษัทตามปกติ แต่ความจริงแล้วทุกการตัดสินใจจะมีเธออยู่เบื้องหลังทั้งหมด

พอเคลียร์เรื่องงานเสร็จไปได้เปลาะหนึ่ง ปัญหาถัดไปก็ตามมาจ่อคิวรอทันที

“จริงสิ แล้วภูมิล่ะ” หญิงสาวนึกถึงคู่หมั้นหนุ่มขึ้นมาทันที เดือนหน้าต้องเข้าพิธีแต่งงานแล้ว แต่เธอยังติดอยู่ในร่างคนอื่นอยู่เลย...ไม่ได้การแล้ว ยังไงก็ต้องหาทางเข้าร่างเดิมให้ได้

เช้าวันต่อมาเพชรไพลินตื่นขึ้นแล้วก็ต้องเจอคนแปลกหน้าคนหนึ่งอยู่ในห้อง อีกฝ่ายมีท่าทีดีใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อในที่สุดเธอก็ฟื้นขึ้นมา น้ำหูน้ำตาไหลเปื้อนแก้ม สะอึกสะอื้นจนฟังแทบไม่เป็นประโยค

“คุณหนู...คุณหนูฟื้นแล้ว...น้ารวงเป็นห่วงแทบแย่เลยค่ะ เป็นยังไงบ้างคะ เจ็บตรงไหนปวดตรงไหนไหม” รวงทิพย์ พี่เลี้ยงของกัญญพัชรยิ้มกว้างด้วยความดีใจทั้งที่น้ำตายังคงอาบแก้มอยู่อย่างนั้น

“เอ่อ...ก็ปวดๆ ตึงๆ น่ะค่ะ ปวดหัวด้วย” หญิงสาวยกมือขึ้นกุมแผลที่ศีรษะ มันปวดตุบๆ จนเธออยากขอยาแก้ปวดจากพยาบาลมากินเพื่อให้อาการทุเลา

“ถ้างั้นเดี๋ยวน้าเรียกพยาบาลให้นะคะ” รวงทิพย์ทำท่าจะเดินไปทางประตู แต่เพชรไพลินเรียกเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยวค่ะ คือตอนนี้ฉัน เอ่อ พัชอยากเข้าห้องน้ำ ช่วยพัชก่อนได้ไหมคะ”

เธอเปลี่ยนคำเรียกขานตัวเองทันที เพราะตอนที่หลับไปเธอฝันเห็นหญิงสาวเจ้าของร่างนี้อีกครั้ง ซึ่งในฝันนั้นพัชเรียกชื่อตัวเองแทนตัวกับทุกคน แต่นับว่าการฝันทั้งสองครั้งเป็นความฝันที่แปลกประหลาด เพราะเหมือนเธอเดินตามผู้หญิงที่ชื่อพัชไปทั่วคฤหาสน์ จึงได้เห็นความสัมพันธ์ที่อีกฝ่ายมีต่อคนในบ้าน รวมถึงนิสัยใจคอของเจ้าของร่างนี้ด้วย

ราวกับผู้หญิงที่ชื่อพัชต้องการฝากฝังร่างนี้ให้เธอดูแลต่อไป จึงพยายามพาเธอไปเห็นชีวิตประจำวันของตัวเอง และต้องการให้เธอใช้ชีวิตที่เหลือในร่างนี้ไปตลอดกาล

หลังจากเข้าห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพชรไพลินก็ออกมานั่งบนโซฟาข้างเตียงแล้วลองเลียบเคียงถามถึงคู่กรณีอีกคันทันที เพราะตอนนี้เธออยากรู้จะแย่อยู่แล้วว่าร่างของเธอเป็นอย่างไรบ้าง

“น้ารวงคะ แล้วรถที่ชนกับพัชอีกคันล่ะคะ เขาไปรักษาตัวที่ไหนหรือ”

รวงทิพย์มีท่าทีอึดอัดอย่างเห็นได้ชัดราวกับไม่ต้องการพูดถึง แต่พอเห็นเธอมองตาไม่กะพริบเพื่อจะเอาคำตอบให้ได้ เจ้าตัวจึงเดินมานั่งข้างๆ แล้วเอื้อมมือมากุมมือของเธอไว้

“คุณหนู...ฟังแล้วต้องทำใจดีๆ ไว้นะคะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเรา เป็นความผิดของเขา เพราะผู้หญิงที่เป็นคนขับคันนั้นขับรถพุ่งข้ามเกาะกลางถนนมาชนเราเอง ผลการชันสูตรออกมาแล้วว่าคนขับน่าจะหลับในเพราะ...” รวงทิพย์พูดไม่ทันจบ เพชรไพลินก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“น้ารวงว่าไงนะ...ชันสูตร” หมายความว่าตายแล้วอย่างนั้นหรือ

เธอ-ตาย-แล้ว!

เพชรไพลินช็อกกับข้อมูลที่ได้รับ หลังจากนั้นคำบอกเล่าของรวงทิพย์ก็ไม่เข้าหัวเธอเลยสักนิด จะให้เธอทำใจได้อย่างไรเมื่อจู่ๆ ก็ต้องมารับรู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว

เมื่อถูกกระทบกระเทือนใจอย่างแรง ภาพตรงหน้าก็ค่อยๆ พร่าเลือนไปทีละนิด ก่อนจะดับวูบลงในที่สุด

ร่างสูงใหญ่ของรวินทร์เดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล จากนั้นก็ถามพยาบาลประจำห้องคนไข้ที่เพชรไพลินพักรักษาตัวอยู่ด้วยประโยคเดิมๆ เช่นทุกครั้งที่มา

“ไม่ทราบว่าคนไข้ที่ชื่อกัญญพัชรฟื้นรึยังครับ”

“ฟื้นแล้วค่ะ ฟื้นเมื่อคืนตอนประมาณตีสอง ตอนนี้อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง คุณหมอบอกว่าให้รอดูอาการอีกสักสองหรือสามวันถ้าไม่มีโรคแทรกซ้อน ติดเชื้อ หรือมีไข้ก็น่าจะกลับบ้านได้แล้ว”

“ขอบคุณมากครับ” รวินทร์พยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนเดินย้อนกลับไปทางเดิม ทำเอาพยาบาลสาวได้แต่สงสัยเพราะวันนี้ชายหนุ่มไม่ยอมเข้าไปในห้องทั้งที่คนไข้ก็ฟื้นแล้ว ทุกครั้งที่เขามา เขาจะถามแค่ว่าคนไข้ฟื้นหรือยัง ซึ่งตอนนั้นคนไข้ยังไม่ฟื้น แต่เขาก็ยังเข้าไปเยี่ยมถึงในห้อง พอคนไข้ฟื้นแล้วกลับไม่ยอมเข้าไป

รวินทร์เดินกลับมาที่รถของตัวเอง จากนั้นก็ขับออกจากโรงพยาบาลไปทันที กัญญพัชรฟื้นแล้วจึงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ถึงแม้เขาจะไม่ได้รักเธอในแบบคนรัก แต่เขาก็ถือว่ากัญญพัชรเป็นน้องสาวคนหนึ่ง จะให้ทำเป็นใจดำไม่ยอมมาดูอาการของเธอบ้างเขาก็ทำไม่ได้อยู่ดี จากนี้ไปก็คงรอให้อาการของเธอดีขึ้นกว่านี้แล้วค่อยคุยเรื่องถอนหมั้นกันอีกครั้ง