ถอนหมั้น - 70%

เพชรไพลินวุ่นวายอยู่กับกองหนังสือตรงหน้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะไม่เคยจับธุรกิจเกี่ยวกับเพชรพลอยและเครื่องประดับมาก่อน ดังนั้นสิ่งแรกที่จำเป็นต้องทำก็คือการทำความรู้จักกับเรื่องพวกนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

เรื่องการออกแบบนั้นเธอคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะอย่างไรเสียก็ต้องรับจิวเวลรี่ดีไซเนอร์คนใหม่เข้ามาทำหน้าที่นี้อยู่ดี ส่วนรูปแบบจะออกไปในทิศทางไหนเธอก็ไม่ห่วงเช่นกัน เพราะค่อนข้างมั่นใจในรสนิยมของตนว่าไม่มีทางทำให้เครื่องประดับเหล่านั้นดูเชยและเกร่ออย่างแน่นอน

เพราะเธอขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าแม่แห่งวงการเครื่องสำอางเชียวนะ!

ฉะนั้นเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมและรสนิยมในการแต่งตัวรวมถึงการเลือกเครื่องประดับ เพชรไพลินพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าเธอไม่ด้อยไปกว่าใคร และเธอก็มั่นใจว่างานนี้จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน

“คุณหนูคะ อีกหนึ่งชั่วโมงจะได้เวลานัดกับคุณวินทร์แล้วนะคะ”

รวงทิพย์เข้ามาเตือนคุณหนูของตนด้วยความเป็นห่วง เพราะตั้งแต่ตื่นมาตอนเช้า กัญญพัชรก็เอาแต่จมจ่อมอยู่กับการอ่านหนังสือเพื่อทำความเข้าใจกับธุรกิจของครอบครัวอย่างเอาจริงเอาจัง อาหารเช้าก็ให้ยกขึ้นมารับประทานบนห้องนอน มีลุกขึ้นจากโต๊ะก็ตอนเข้าห้องน้ำเท่านั้น

เพชรไพลินเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ เริ่มไม่อยากไปเจอรวินทร์เท่าไรแล้วเพราะกำลังติดพันกับงานตรงหน้า แต่จะไม่ไปก็ไม่ได้เพราะนัดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งวันนี้ก็ถือเป็นวันสำคัญที่เธอกับเขาจะปลดพันธะผูกพันกันและกันในฐานะคู่หมั้นด้วย

หญิงสาวระบายลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เสื้อผ้าของกัญญพัชรมีมากกว่าของเธอถึงสองหรือสามเท่าจึงดูละลานตาไปหมดจนไม่รู้ว่าจะเลือกหยิบตัวไหนมาสวม สุดท้ายเธอจึงเลือกกางเกงเข้ารูปสีดำกับเสื้อกล้ามสีเดียวกันแล้วคลุมทับด้วยเบลเซอร์สีเทาเข้ม ตบท้ายด้วยการหยิบกระเป๋าสะพายรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันราคาแพงระยับที่เคยอยากได้นักหนาแต่ไม่มีโอกาสได้เป็นเจ้าของออกมาเตรียมไว้

เธอส่องกระจกแบบเต็มตัวเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นผ้าปิดแผลที่ติดอยู่บนหน้าผาก รอยแผลตามแขนยังพอใช้เสื้อผ้าปกปิดได้ แต่แผลบนใบหน้านั้นคงต้องปล่อยไว้เพราะคงไม่สามารถเอาอะไรมาปิดได้ จากนั้นก็แต่งหน้าอ่อนๆ เพราะบนโต๊ะเครื่องแป้งของกัญญพัชรมีเครื่องสำอางน้อยชิ้นเหลือเกิน เห็นทีออกจากบ้านไปคราวนี้ต้องแวะชอปปิงที่ห้างสรรพสินค้าเสียหน่อย

และแน่นอนว่าเธอต้องแวะวัดที่กำลังจัดงานศพร่างของเธอด้วย

“ให้น้าบัติขับรถให้นะลูก” กัญญาบอกบุตรสาวที่เดินลงบันไดมาด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไรนักเพราะยังมีอาการเจ็บยอกที่หัวเข่าอยู่ ซึ่งหญิงสาวก็รีบพยักหน้ารับทันทีเพราะยอมรับว่าตอนนี้กลัวการขับรถไปเลยทีเดียว

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถได้ เพชรไพลินก็บอกความต้องการของตัวเองทันที

“น้าบัติคะ เสร็จจากกินข้าวกับคุณวินทร์แล้วน้าช่วยพาพัชไปที่วัดหน่อยได้ไหมคะ วัดที่...เอ่อ...ญาติคู่กรณีของพัชเขากำลังจัดงานศพน่ะค่ะ”

“มันจะดีหรือครับคุณหนู” สมบัติถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นคนผิดที่เป็นคนขับรถโดยประมาท แต่เขาก็ไม่อยากให้บุตรสาวของเจ้านายผู้มีจิตใจอ่อนไหวง่ายต้องไปพบปะกับญาติของคู่กรณีแบบซึ่งๆ หน้า

“ดีสิคะ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องมาพัชก็ไม่เคยไปเจอพวกเขาเลยสักครั้ง พัชอยากไปค่ะ”

สมบัติพยักหน้าช้าๆ ในเมื่อเป็นความต้องการของเจ้าตัวเขาก็คงไม่สามารถแย้งได้ ดังนั้นเขาจึงขับรถไปตามจุดนัดหมายที่กัญญพัชรบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้เงียบๆ โดยไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก

รวินทร์มองคู่หมั้นสาวที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยความฉงน ตามปกติแล้วทุกครั้งที่เจอหน้ากัน กัญญพัชรมักจะยิ้มแย้มและแสดงท่าทางดีอกดีใจเสมอ ทว่าครั้งนี้กลับมีบางอย่างแปลกออกไป เพราะดูเหมือนหญิงสาวมองเขาตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

“มาถึงนานรึยัง” เขาถามพลางดึงเก้าอี้ออกมาแล้วหันไปหาบริกรเพื่อขอเมนูอาหาร

เพชรไพลินมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังลากเก้าอี้แล้วหย่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างประเมิน ผู้ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลา คิ้วเข้มดกเรียงตัวสวยรับกันดีกับดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน แต่ริมฝีปากสีเข้มนั้นกลับบางเฉียบจนมองผิวเผินแล้วคล้ายคนต่างชาติ ไรเคราเขียวครึ้มที่ขึ้นตามแนวกรามส่งผลให้ใบหน้ายิ่งเฉียบคมดุดัน บุคลิกลักษณะแบบนี้นี่เอง เธอจึงไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขาถึงดูแลและบริหารเหมืองขนาดใหญ่แห่งนั้นได้

นี่น่ะหรือคู่หมั้นของเจ้าของร่างนี้

เธออยู่ในร่างของกัญญพัชรมาหลายวันแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเพิ่งได้เห็นรวินทร์ คู่หมั้นหนุ่มที่หลายคนพูดถึง แม้ตอนที่เธอนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ผู้ชายซึ่งรั้งตำแหน่งคู่หมั้นคนนี้ก็ไม่เคยโผล่หน้าไปให้เห็นแม้แต่วันเดียว

“วันนี้พี่วินทร์นึกยังไงคะ ถึงได้นัดพัชออกมากินมื้อเที่ยง”

เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เวลาที่กัญญพัชรพูดคุยกับรวินทร์จะแสดงสีหน้าแววตาอย่างไรบ้าง แต่จากความฝันที่ผุดขึ้นมาในช่วงเวลาที่เธอหลับก็พอรู้ได้ว่า เจ้าของร่างนี้รักใคร่หลงใหลผู้ชายตรงหน้ามากแค่ไหน...ทว่าเธอทำไม่ได้เพราะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

รวินทร์มองหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “กินข้าวกันให้เสร็จก่อนดีกว่า แล้วค่อยคุยธุระของเรา”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ คุยไปกินไปดีกว่า พัชไม่อยากเสียเวลา เพราะเดี๋ยวต้องรีบกลับไปทำงานของบริษัทต่อ” เพชรไพลินลอบถอนหายใจ นี่เขาคิดว่าเธอว่างมากหรืออย่างไรกัน

ชายหนุ่มมีสีหน้าอึ้งไป ก่อนจะตั้งสติได้แล้วพยักหน้าช้าๆ

“ก็ดีเหมือนกัน...พี่อยากคุยเรื่องถอนหมั้น”

เพชรไพลินเลิกคิ้วขึ้นพลางมองหน้าเขานิ่ง จากเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดมาในความฝัน เธอก็พอเดาออกว่ารวินทร์ไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวกัญญพัชรสักนิด มีแต่กัญญพัชรที่รักเขาข้างเดียวจนแทบหูหนวกตาบอด

“เหตุผลล่ะคะ” เธออยากรู้ว่าเขาจะใช้เหตุผลอะไรมาบอกถอนหมั้นกับเธอ เขามีความเป็นลูกผู้ชายพอที่จะพูดความจริงหรือไม่ และเขาก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง

“ก็อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าเราสองคนต้องหมั้นกันเพราะผู้ใหญ่เห็นชอบ แต่พี่ไม่ได้รักพัช เพราะพี่มีผู้หญิงที่รักอยู่แล้ว”

“อ้อ...มีแฟนแล้วว่างั้น” หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ ทำท่าเหมือนเข้าใจเขาเสียเต็มประดา ก่อนจะลองพูดแหย่เขาดู

“แต่พี่ก็รู้ว่าพัชรักพี่มาตลอด” เธอแสร้งตีหน้าเศร้า แต่เขากลับกลอกตามองไปทางอื่นราวกับทนมองไม่ได้

“พัช...พี่ไม่เคยคิดเกินเลยกับพัชมากไปกว่าน้องสาวคนหนึ่ง ข้อนี้พัชก็รู้ดี...”

“โอเคค่ะ ถอนก็ถอน แล้วนี่เราต้องทำอะไรบ้างคะ พัชต้องคืนของหมั้นใช่ไหม อ๊ะ! จริงสิ คืนแหวนก่อน” หญิงสาวพูดพลางถอดแหวนหมั้นส่งคืนให้ด้วยการวางไว้ตรงหน้าเขา

รวินทร์อึ้งไปอีกครั้ง เพราะคาดไม่ถึงว่าเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ทั้งที่เขาเตรียมใจมาเป็นอย่างดีว่ากัญญพัชรจะต้องร้องไห้โวยวายจนอับอายผู้คนไปทั่ว ฉะนั้นเขาจึงได้เลือกร้านอาหารที่มีมุมส่วนตัวและค่อนข้างห่างจากโต๊ะอื่นๆ

“อ้าว ตกลงว่ายังไงคะ เอาอย่างนี้ก็แล้วกันค่ะ พัชจะให้คนเอาของหมั้นไปคืนให้ที่บ้านดีกว่า เพราะพัชเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรบ้าง คงต้องกลับไปถามคุณพ่อคุณแม่แล้วละ” เธอเห็นเขายังคงอึ้งไม่หายจึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเอามาคืนหรอก เพราะพี่เป็นฝ่ายขอถอนหมั้น...” เขายังพูดไม่ทันจบ หญิงสาวก็โพล่งขัดขึ้นเสียก่อน

“ไม่ได้หรอกค่ะ พัชเองก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม ไม่ใช่ของของพัชสักหน่อย...ทำไมพี่วินทร์มองพัชอย่างนั้นล่ะคะ”

“พี่คิดว่าพัชจะ...” เขาไม่ได้พูดต่อ กระนั้นเพชรไพลินก็รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร

“พี่วินทร์คิดว่าพัชจะร้องไห้ฟูมฟายหรือคะ โอ๊ย! ไม่หรอกค่ะ พัชน่ะชิลๆ ถอนหมั้นไปก็ดีค่ะ เราจะได้มีอิสระ จากนี้เราก็ติดต่อกันเฉพาะเรื่องงานอย่างเดียวก็พอ ดีไหมคะ” เธอเห็นเขามองเธอเหมือนมองคนแปลกหน้าก็อดขำไม่ได้

“พัชน่ะเหมือนคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็เลยรู้สึกว่าชีวิตนี้มีอะไรให้น่าค้นหา น่าลงมือทำอีกตั้งเยอะแยะ ดีกว่ามาคอยวิ่งตามผู้ชายที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย อีกอย่างนะคะ พี่วินทร์คลุกคลีอยู่กับเพชรกับพลอยก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือคะว่า หากเพชรหรือพลอยชิ้นไหนที่มันไม่ได้คุณภาพหรือด้อยราคา เราก็ควรจะคัดแยกมันออกไป...พัชก็เหมือนกันค่ะ อะไรที่ไม่ดีหรือไม่ก่อให้เกิดประโยชน์กับชีวิต พัชก็ควรจะตัดมันทิ้งไปเหมือนกัน”

เพชรไพลินคลี่ยิ้มหวานหยด ขณะที่คนฟังอย่างรวินทร์ถึงกับขบกรามกรอดด้วยความไม่พอใจ

นี่เธอหาว่าเขาเป็นสิ่งไร้ประโยชน์จนต้องกำจัดทิ้งเชียวหรือ!

“อ้าว พี่วินทร์จะไปไหนล่ะคะ ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันหรือ” เธอรีบถามเมื่อเห็นเขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และหยิบแหวนหมั้นบนโต๊ะไปกำไว้แน่น

“พี่มีธุระด่วนต้องรีบไปจัดการ ขอบคุณสำหรับเรื่องถอนหมั้น” น้ำเสียงแข็งกระด้างของเขาทำเอาหญิงสาวเกือบกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

            “ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องแค่นี้เอง พัชยินดีและเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง เดินดีๆ นะคะ พัชเป็นห่วง”

            รวินทร์จ้ำพรวดๆ ไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ขณะที่เพชรไพลินหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวบนโต๊ะ

“เฮ้อ...เธอนี่ช่างตาต่ำจริงๆ เลยนะกัญญพัชร ที่ไปหลงใหลได้ปลื้มผู้ชายคนนี้เสียได้” แค่ได้คุยกันไม่กี่ประโยคเธอก็รู้สึกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่คู่ควร