ถอนหมั้น - 100%

คิ้วของรวินทร์ขมวดมุ่นอย่างใช้ความคิด ผู้หญิงคนที่เขาเจอเมื่อครู่ราวกับไม่ใช่กัญญพัชรตัวจริงอย่างไรอย่างนั้น แม้ว่ารูปร่างหน้าตาและน้ำเสียงยังคงเดิม แต่บุคลิกและลักษณะการพูดจากลับแตกต่างออกไปเหมือนเป็นคนละคน

ท่าทางมาดมั่นไม่แยแสใคร อีกทั้งสายตาที่มองเขาเหมือนคนแปลกหน้าและดูแคลนอยู่ในทีนั้นทำให้เขาทั้งหงุดหงิดและสงสัยในคราวเดียวกัน

‘อะไรที่ไม่ดีหรือไม่ก่อให้เกิดประโยชน์กับชีวิต พัชก็ควรจะตัดมันทิ้งไปเหมือนกัน’

ประโยคที่ทำให้เขาอารมณ์ขึ้นก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยเห็นกัญญพัชรปากคอเราะรายขนาดนี้มาก่อน แม้หญิงสาวจะค่อนข้างเอาแต่ใจและเจ้าอารมณ์ในบางครั้ง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะพูดจาแดกดันเขาหรือคนอื่นสักครั้ง เพราะความจริงแล้วเธอไม่ใช่คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรเลย คิดอย่างไรรู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาให้รับรู้จนหมด เขาจึงไม่ค่อยชอบคนที่มีวุฒิภาวะต่ำอย่างเธอแม้ว่าจะสวยแค่ไหนก็ตาม

แล้วทำไมกัญญพัชรถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เมื่อวานเธอวางสายใส่เขาทั้งที่เขายังพูดไม่จบ วันนี้ก็ยอมถอนหมั้นแต่โดยดี หนำซ้ำยังเล่นงานเขาด้วยคำพูดอีกด้วย...น่าแปลกเกินไปแล้ว

หรือเพราะประสบการณ์เฉียดตายทำให้หญิงสาวคิดอะไรได้มากขึ้น รวมถึงการเลิกแยแสเลิกตอแยเขาไปด้วย

“หรือจะเรียกร้องความสนใจ” รวินทร์พึมพำเบาๆ หลังพวงมาลัย เขาจะรอดูพรุ่งนี้อีกวันว่ากัญญพัชรจะโทร. หาเขาหรือเปล่า แต่ไหนแต่ไรมาเธอมักเป็นฝ่ายง้อเขาก่อนเสมอ ครั้งนี้เขาจะดูซิว่าเธอจะอดทนได้นานแค่ไหน

มุมปากชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนยิ้มเยาะ หากเธอคิดจะใช้วิธีนี้เรียกร้องความสนใจจากเขาแล้วละก็ เขายอมรับว่าเธอทำสำเร็จ เพราะตอนนี้เขาสนใจขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว

รถที่เพชรไพลินนั่งมาเคลื่อนเข้าไปในอาณาเขตของวัดแห่งหนึ่งย่านชานเมือง หญิงสาวเหลียวมองไปรอบๆ ด้วยความคุ้นเคยเนื่องจากวัดนี้เป็นวัดที่เธอกับเพชรแพรวามาทำบุญให้บิดามารดาอยู่บ่อยๆ อีกทั้งที่นี่ยังเป็นสถานที่เก็บอัฐิของท่านทั้งสองด้วย

“น้าบัติรอแถวนี้นะคะ พัชไปไม่นานค่ะ แค่อยากไปดูเฉยๆ”

โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธ เพชรไพลินก็ก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปยังศาลาที่กำลังมีพิธีอยู่อย่างเชื่องช้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติให้มั่น เพราะการที่เธอมาเพียงลำพังอย่างนี้ย่อมไม่เป็นการดีเท่าไร อีกทั้งยังไม่รู้ว่าทางฝ่ายเพชรแพรวา น้องสาวของเธอจะเห็นคู่กรณีอย่างกัญญพัชรเป็นศัตรูหรือเปล่า

นางสาวเพชรไพลิน อัศวะโยธิน...

ขาทั้งสองข้างหยุดเดินโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นชื่อและนามสกุลที่ปรากฏเด่นหราอยู่บนกระดาน ด้านล่างของชื่อเป็นวันที่สวดพระอภิธรรม และรายชื่อของเจ้าภาพในแต่ละวัน เพชรไพลินไล่อ่านรายชื่อเหล่านั้นด้วยความเศร้าหมอง มีทั้งน้องสาวของเธอเอง ญาติสนิทฝั่งบิดามารดา เพื่อนสนิทที่เป็นกลุ่มก๊วนเดียวกัน คู่หมั้นหนุ่มอย่างภูมิบดินทร์และครอบครัว รวมไปถึงบริษัทคู่ค้าที่ติดต่อประสานงานกันมาร่วมเป็นเจ้าภาพให้ ครั้นแอบมองเข้าไปด้านใน ภาพตรงหน้าก็พร่าเบลอไปเพราะน้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาคลอหน่วย

คนสนิทคนคุ้นเคยหลายคนนั่งรวมกันอยู่ในนั้น เธออยากเดินเข้าไปหาพวกเขาแล้วกอดแน่นๆ อยากบอกพวกเขาว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้ ยังไม่ได้ตายจากทุกคนไป แต่ไม่สามารถทำได้เพราะความจริงที่ว่าเธออยู่ในร่างของคู่กรณีอย่างกัญญพัชรนั้นคงไม่มีใครเชื่อลง

“ยายวา...ภูมิ...ลินอยู่นี่” เธอได้แต่พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำตานองหน้า ยิ่งเห็นคู่หมั้นหนุ่มนั่งก้มหน้าฟังพระสวดก็ยิ่งอยากโผเข้าไปซบลงบนอกเขา

เพชรไพลินค่อยๆ ผินหน้ากลับมาช้าๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ พลันสายตาก็สะดุดอยู่ที่กระดานกำหนดการอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อได้อ่านบรรทัดสุดท้าย

วันที่ 24 มกราคม 2560 ประชุมเพลิง

“วันที่ยี่สิบสี่...ก็วันพรุ่งนี้น่ะสิ!” หญิงสาวยกมือขึ้นกุมอกเมื่อรู้สึกว่าลมหายใจเริ่มติดขัด กระบอกตาร้อนผ่าวขึ้นจนปวดไปทั้งดวงตาเมื่อความจริงตรงหน้ากระแทกเข้ามาในหัวอย่างจัง...ร่างของเธอตายไปแล้ว

“คุณครับ เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงทุ้มแสนคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังเธออย่างแผ่วเบา แผ่นหลังของเพชรไพลินเกร็งขึ้นมาทันที เพราะไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเจ้าของเสียงคือใคร

“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ” แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่กระนั้นเวลาที่เสียงผ่านออกไปจากลำคอก็ยังฟังสั่นพร่าอยู่ดี เธอไม่กล้าหันไปมองหน้าเขาตรงๆ เพราะไม่มั่นใจว่าจะควบคุมตัวเองไม่ให้โผเข้ากอดเขาได้ไหม

“คุณคือคุณกัญญพัชรใช่ไหมครับ” แม้เสียงของเขาจะแผ่วเบาราวกับกลัวใครจะได้ยิน แต่เพชรไพลินก็สัมผัสได้ว่าไม่มีความโกรธหรือความไม่พอใจปนอยู่ในน้ำเสียงนั้น

หญิงสาวตัดสินใจหันหน้าไปมองเขาให้เต็มตา ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในห้วงความคิดถึงของเธอมาตลอดหลายวันขณะนี้กำลังปรากฏอยู่เบื้องหน้า เธออยากจับมือเขา อยากกอดเขาให้สมกับความคิดถึง แต่ทำไม่ได้เพราะตอนนี้เธอคือกัญญพัชร ไม่ใช่เพชรไพลิน

“ใช่ค่ะ ฉันคือกัญญพัชร”

ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ ก่อนแนะนำตัวเองบ้าง “ผมภูมิบดินทร์ครับ เป็นคู่หมั้นของลินเขา เอ่อ...ผู้ตายน่ะครับ”

เห็นแววตาเศร้าสร้อยของเขาแล้วหญิงสาวก็ยิ่งปวดแปลบในอก เดือนหน้าเขากับเธอจะแต่งงานกันอยู่แล้ว กำลังจะได้ใช้ชีวิตและสร้างอนาคตร่วมกัน แต่ทุกอย่างกลับต้องมาพังลงเพราะเธอคนเดียว

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้” ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ ถ้าเธอไม่นอนดึกเพราะเอาแต่บ้างานก็คงไม่หลับในจนเกิดอุบัติเหตุขึ้น

“ไม่ใช่ความผิดของคุณเลยครับ มันคืออุบัติเหตุ จากคลิปเหตุการณ์ที่มีคนถ่ายเอาไว้ได้ก็บอกไว้ชัดเจนแล้วว่าทางฝ่ายคุณไม่ใช่คนผิด อย่าเอาแต่โทษตัวเองเลยครับ” เขาพูดปลอบทั้งที่รอยยิ้มก็ฝืดเฝื่อนเต็มทน

หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยความอาวรณ์ ในใจร่ำร่ำอยากบอกความจริงให้เขาฟังว่าเธอคือเพชรไพลิน คู่หมั้นของเขา

“ฉันอดรู้สึกผิดไม่ได้หรอกค่ะ เพราะฉันรู้มาว่าเดือนหน้าคุณสองคนกำลังจะแต่งงานกัน” ท้ายประโยคเสียงของเธอแทบหายลงไปในคอเพราะมีก้อนสะอื้นเข้ามาแทนที่

ภูมิบดินทร์พยักหน้าช้าๆ พลางมองเลยไปยังศาลาตรงที่มีรูปของเพชรไพลินวางตั้งอยู่ นัยน์ตาไหววูบและสีหน้าที่ดูย่ำแย่ของเขาบ่งบอกให้รู้ว่ากำลังโศกเศร้าแค่ไหน

“ใช่ครับ เดือนหน้า แต่คงเป็นไปไม่ได้แล้ว”

สิ้นประโยคของเขา น้ำตาของหญิงสาวก็ไหลอาบแก้ม เพชรไพลินรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ พลางหลุบตาลงมองพื้น เพราะไม่อยากให้เขาเห็นแววตาของเธอ

“พรุ่งนี้ฉันขอมางานเผาศพคุณ...คุณเพชรไพลินด้วยได้ไหมคะ” เธอเห็นเขานิ่งไปครู่หนึ่งจึงคิดว่าเขาคงไม่อนุญาต

“ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็แค่อยากทำอะไรบ้าง”

“ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้ไม่พอใจอะไรคุณ ผมแค่คาดไม่ถึงว่าคุณจะมาพรุ่งนี้ด้วย” ชายหนุ่มรีบพูดเพื่อไขความเข้าใจผิด ก่อนพูดต่อ

“ถ้าอยากมาก็มาเถอะครับ ทางนี้ไม่มีใครไม่พอใจคุณหรอก ทุกคนเข้าใจดีครับว่านี่คืออุบัติเหตุ ความจริงแล้วทางเราค่อนข้างเกรงใจฝ่ายคุณอยู่มากทีเดียว เพราะอย่างที่บอกไปตั้งแต่ทีแรกแล้วว่าลินเป็นคนผิดที่ขับรถโดยประมาท หากจะพูดกันตรงๆ แล้วทางผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ”

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะมาค่ะ ขอบคุณนะคะ...คุณภูมิ”

เธอยิ้มให้เขาก่อนขอตัวเดินออกมาเพื่อกลับไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง เพราะกลัวว่าเขาจะเห็นสายตาห่วงหาของเธอแล้วจะพานสงสัยเอาได้