ศัตรูในที่ลับ - 35%

รวินทร์เดินไปที่โต๊ะของปานฤทัยเพียงแค่ไม่กี่นาทีเขาก็เดินกลับมานั่งโต๊ะเดิม เพชรไพลินขมวดคิ้ว ในใจเริ่มสงสัยแล้วว่าปานฤทัยเป็นคนรักของเขาแน่หรือ เพราะถ้ามองไม่ผิดเธอไม่เห็นแววรักใคร่อ่อนโยนในตาของชายหนุ่มแม้แต่น้อย อีกทั้งยังดูเกรงอกเกรงใจและให้เกียรติผู้หญิงคนนั้นอยู่มากราวกับไม่ใช่คู่รักกัน ตรงกันข้ามกับปานฤทัยที่พยายามแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าเขาเป็นคนสำคัญของหล่อน

“อ้าว รีบกลับมาทำไมล่ะคะ พวกเราอยู่กันได้ค่ะ พี่ไปอยู่กับแฟนเถอะ เอาไว้ถึงตอนจ่ายค่าอาหารเมื่อไรแล้วพัชจะให้เด็กไปเรียกที่โต๊ะ”

เท่าที่จำได้จากความฝัน รวินทร์จะเทกแคร์กัญญพัชรตามหน้าที่เท่านั้น แม้จะไม่เคยทิ้งขว้างให้ต้องอยู่ตามลำพัง แต่ก็ไม่ได้ทำตัวสนิทสนมด้วยเท่าที่ควร

“ไม่เป็นไรหรอก เธออยู่กับเพื่อน” ชายหนุ่มตอบแค่นั้นโดยไม่ได้ขยายความต่อว่าเพื่อนที่นั่งอยู่กับปานฤทัยมีแค่คนเดียว และดูเหมือนเพิ่งมาถึงด้วยซ้ำ ราวกับว่าถูกปานฤทัยตามตัวให้มาที่ร้านนี้โดยด่วน ไม่ต้องให้เดาก็พอรู้ว่าเจ้าหล่อนแอบติดตามเขากับกัญญพัชรตั้งแต่ออกจากโรงแรมแล้วแน่นอน

พนักงานเริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟบนโต๊ะ ตักข้าวให้ทุกคนเสร็จเรียบร้อยก็ถอยออกไปยืนห่างๆ จังหวะนั้นเองรวินทร์ก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างได้จึงหันไปบอกพนักงานคนเดิม

“พี่ขอน้ำมะพร้าวเป็นวุ้นเย็นๆ สักแก้วนะ...มีใครจะเอาน้ำมะพร้าวด้วยไหมครับ” เขาหันมาถามทุกคนบนโต๊ะ เมื่อไม่มีคนต้องการเพิ่มเขาจึงสั่งมาแค่แก้วเดียว

“พี่ชอบน้ำมะพร้าวด้วยหรือคะ” จะเอามาล้างหน้าหรือไง...ประโยคหลังเธอได้แต่ถามในใจ เพราะก่อนหน้านี้เห็นเขาสั่งเบียร์กับน้ำอัดลมให้เธอแล้ว จึงไม่เข้าใจว่าเขาจะสั่งน้ำมะพร้าวมาทำไมอีก

รวินทร์มองหน้าคนถามนิ่ง ประกายความสงสัยวาบผ่านตาของเขา ก่อนจะพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ

“พี่ก็สั่งมาไว้ให้เราไง ทุกครั้งเวลากินอาหารเผ็ดๆ เราก็มักจะสั่งน้ำมะพร้าวเย็นเป็นวุ้นมาเตรียมไว้กลั้วปากแก้เผ็ดไม่ใช่หรือ คราวนี้ลืมละสิ”

เขาลอบสังเกตสีหน้าของหญิงสาวจึงทันได้เห็นความงุนงงสงสัยฉายชัด ก่อนที่เจ้าตัวจะพยายามกลบเกลื่อนด้วยการยิ้มแล้วยอมรับแต่โดยดี

“นั่นสิเนอะ ลืมจริงๆ ด้วยแหละ” แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจกลับลอบบ่นหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร่าง เพราะในความฝันทั้งหมดที่จำได้ไม่มีเรื่องนี้อยู่เลย

เพชรไพลินกินอาหารไปคุยกับทีมงานไปอย่างเป็นกันเอง มีบางคราวที่หันไปขอความเห็นจากรวินทร์บ้างเป็นระยะ จนกระทั่งเธอเริ่มทนความเผ็ดร้อนของอาหารไม่ไหวจึงต้องอมน้ำมะพร้าวไว้เพื่อแก้เผ็ด ขณะที่รวินทร์ลุกเดินออกไปจากโต๊ะ ซึ่งเธอคิดว่าเขาคงไปหาปานฤทัยที่นั่งอยู่อีกด้าน

‘เพิ่งกินไปไม่ถึงครึ่งจานเลย...’ หญิงสาวได้แต่โอดครวญในใจพลางมองกับข้าวตาปรอย หากเป็นเมื่อก่อนเธอกินอาหารเผ็ดๆ ได้อย่างสบายๆ เพราะเป็นคนชอบอาหารรสจัดอยู่แล้ว แต่พอมาอยู่ในร่างของกัญญพัชรซึ่งไม่คุ้นชินกับอาหารรสจัดจึงทำให้แสบปากแสบท้องไปหมด...แม่กัญญพัชรนี่คุณหนูชะมัดเลย

สักพักชายหนุ่มก็เดินกลับมาพร้อมกับถือจานมาด้วยหนึ่งใบ พอเขาวางจานใบนั้นลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ เพชรไพลินจึงเห็นว่าในจานคือไข่เจียวกุ้งสับ เธอช้อนตามองเขาเป็นเชิงถามเพราะในปากอมน้ำมะพร้าวอยู่

“กินแต่ใบเหลียงผัดไข่กับไข่เจียวนี่ละกัน ไม่งั้นเดี๋ยวได้ปวดท้องทั้งคืนอีกหรอกเราน่ะ”

เสียงทุ้มของเขากับประโยคที่ดูเหมือนตำหนิเธอเพราะกินอย่างไม่บันยะบันยังจนเป็นแบบนี้ไม่ได้ทำให้เพชรไพลินโกรธแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกดีต่อเขาขึ้นมานิดๆ เพราะอย่างน้อยรวินทร์ก็ยังมีความเป็นห่วงเป็นใยกัญญพัชรอยู่ อุตส่าห์เดินไปสั่งไข่เจียวแล้วยกมาให้ด้วยตัวเอง หรือไม่ก็เขาอาจจะสั่งแล้วยืนรอเอามาเลยถึงได้เสร็จรวดเร็วทันใจอย่างนี้

ชายหนุ่มเลื่อนจานอาหารรสจัดไปทางฝั่งของช่างกล้องและช่างภาพ ตรงหน้าเพชรไพลินจึงมีแต่ไข่เจียวกุ้งสับและใบเหลียงผัดไข่ ราวกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่าเขาอนุญาตให้เธอกินได้แค่สองอย่างเท่านั้น

เพชรไพลินมองการกระทำของเขาแล้วได้แต่ลอบยิ้ม แม้เขาจะขี้เก๊กไปสักนิด ใจร้ายไปสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็นับว่ามีความดีอยู่บ้าง พลันนั้นเธอนึกถึงตอนที่เขามาพูดเรื่องถอนหมั้น เขาบอกว่าคิดกับกัญญพัชรแค่น้องสาว ไม่เคยคิดเป็นอื่น ฉะนั้นความรู้สึกที่เขามีต่อเจ้าของร่างนี้ก็คงเป็นความห่วงใยตามประสาพี่ชายที่มีต่อน้องสาวจริงๆ กระมัง

คนทั้งหมดนั่งดื่มและฟังเพลงไปจนถึงสามทุ่ม รวินทร์จึงเรียกเก็บเงิน จากนั้นก็ขับรถพาทุกคนกลับไปพักยังโรงแรม แต่จู่ๆ ระหว่างที่รถใกล้ถึงที่พัก หญิงสาวที่นั่งข้างคนขับก็รื้อค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายจนดูวุ่นวาย

“มีอะไรรึเปล่า” รวินทร์ถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นกัญญพัชรทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“พัชหากระเป๋าตังค์ไม่เจอ ไม่แน่ใจว่าอยู่บนห้องพักรึเปล่า จำไม่ได้ด้วยสิว่าได้หยิบออกมาไหม”

เธอตอบพลางทำหน้าครุ่นคิด แต่เธอจำได้ว่าไม่เคยเอาออกจากกระเป๋าสักครั้ง อีกทั้งกระเป๋าใบนี้ก็อยู่ติดตัวตลอดเวลาด้วย

“ถึงที่พักก็ลองขึ้นไปดูว่าอยู่ไหม ถ้าไม่อยู่ก็น่าจะหล่นหายรึเปล่า”

ชายหนุ่มนึกสถานที่ที่วันนี้พากัญญพัชรไป นอกจากร้านอาหารที่ภูเก็ตแล้วก็มีเหมืองฤทธิเทพแค่นั้น

“ถ้าไม่อยู่บนห้อง บางทีอาจจะหล่นอยู่ที่เหมืองก็ได้นะคะน้องพัช” สุวารีออกความเห็น ซึ่งเพชรไพลินก็เห็นด้วย

พอถึงโรงแรมหญิงสาวจึงรีบขึ้นไปที่ห้องพักของตัวเองเพื่อค้นหากระเป๋าสตางค์ โดยที่รวินทร์นั่งรออยู่ที่ล็อบบีด้านล่าง เผื่อว่าในห้องพักไม่มีเขาจะได้ไปดูให้ที่เหมือง

สิบห้านาทีผ่านไปหญิงสาวก็ออกจากลิฟต์แล้วตรงมาหาชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ เขาเห็นเธอสะพายกระเป๋าใบเดิมลงมาก็พอรู้แล้วว่ากระเป๋าสตางค์ไม่ได้อยู่ด้านบน

“ในห้องไม่มีค่ะ พัชว่ามันน่าจะตกอยู่ที่เหมืองแน่ๆ” ตอนแรกเธอคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยเข้าไปค้นหาดูทีเดียวก็ได้ แต่พอคิดอีกที ที่นั่นมีคนเข้าออกเยอะ หากมีคนเก็บได้แล้วไม่เอามาคืนเธอไม่แย่หรอกหรือ ดังนั้นจึงคิดว่าไปคืนนี้เลยดีกว่า

“เดี๋ยวพี่ไปดูให้ก็ได้ เราอยู่ที่นี่แหละ” รวินทร์อาสาเพราะเห็นว่าดึกแล้ว แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าหวือ

“พัชไปด้วยดีกว่า เพราะพี่คงไม่รู้ว่ากระเป๋าสตางค์พัชเป็นแบบไหน” ในนั้นมีเงินเป็นปึกๆ เนื่องจากบัตรเอทีเอ็มของกัญญพัชรนั้นเธอใช้ไม่ได้สักใบเพราะไม่รู้รหัส หากกระเป๋าสตางค์หายไปเธอต้องแย่แน่

“งั้นก็ตามใจ” เขาพยักหน้าให้เธอเดินตามไปที่ลานจอดรถ ใช้เวลาไม่นานนักก็พาหญิงสาวมาถึงเหมืองฤทธิเทพ

หน้าเหมืองมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่สองคน เมื่อเห็นผู้เป็นนายจะขับรถเข้าไปข้างในจึงรีบเปิดประตูให้แต่โดยดี รวินทร์ขับรถมาจอดหน้าอาคารที่พาทีมงานของกัญญพัชรมาเมื่อช่วงบ่าย ด้านหน้าเปิดไฟไว้จึงทำให้ทางเข้าอาคารสว่างจ้า ดูไม่น่ากลัวเหมือนพื้นที่ตรงลานด้านข้างที่ขับผ่านมา ซึ่งมืดมิดจนมองเห็นได้เพียงรางๆ

ชายหนุ่มหยิบกุญแจจากลิ้นชักหน้ารถแล้วลงไปไขประตูทางเข้าด้านหน้า โดยมีหญิงสาวยืนเยื้องไปทางด้านหลัง แต่กลับสอดส่ายสายตาไปทั่วบริเวณ

“พื้นที่โล่งๆ แถวนั้นน่ากลัวจัง พี่ไม่กลัวว่าจะมีคนแอบเข้ามาขโมยของในอาคารบ้างหรือคะ” เธออดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

เขาเคยบอกว่ารั้วกั้นพื้นที่ของเหมืองกับที่ดินผืนข้างๆ เป็นแค่รั้วลวดหนามธรรมดา ดังนั้นหากคนคิดจะเข้ามาขโมยเพชรพลอยย่อมไม่ยากเกินความสามารถ

“ถึงจะเข้ามาได้ แต่ก็เอาอะไรไปไม่ได้อยู่ดี เพราะทุกอย่างพี่จะเก็บไว้ในห้องนั้นหมด คนที่เข้าไปในนั้นได้ก็มีเพียงพี่คนเดียวเท่านั้น”

รวินทร์ตอบคำถามพลางเปิดประตูออกกว้างแล้วเดินเข้าไปก่อน เพราะข้างในมืดสนิท ไม่ได้เปิดไฟทิ้งไว้เหมือนด้านนอกอาคาร

“แล้วเวลาที่เอาเพชรดิบให้ช่างเจียระไน เคยมีช่างแอบขโมยกลับบ้านบ้างรึเปล่าคะ แบบว่าจิ๊กไปนิดๆ หน่อยๆ อะไรแบบนั้นน่ะ”

มนุษย์ทุกคนมีความโลภอยู่ในตัว อยู่ที่ว่าจะแสดงออกมาในรูปแบบไหน บางคนโลภแต่ไม่คิดอยากได้ ขณะที่บางคนโลภแล้วต้องหาทางเอามาเป็นของตัวเอง

“มันก็มีบ้าง แต่ไม่บ่อยหรอก ส่วนใหญ่เป็นแค่เม็ดเล็กๆ น่ะ ราคาไม่เท่าไร อีกอย่างช่างที่ทำงานที่นี่ก็ไว้ใจได้ทุกคน”

รวินทร์เอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟข้างผนัง แต่ปรากฏว่าไม่ติด หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดมุ่นทันทีเพราะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล เขารีบหันหน้าไปทางหญิงสาวแล้วเอานิ้วทาบริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงให้เงียบเสียง ซึ่งเพชรไพลินก็หุบปากฉับแล้วมีท่าทีระแวดระวังขึ้นมาทันที