ตำให้นัวรัวให้ลึก

ตำให้นัวรัวให้ลึก

last updateHuling Na-update : 2026-02-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
43Mga Kabanata
1.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อ 'เชฟเล้ง' เชฟชื่อดังฝีมือดี หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ที่ได้รับคัดเลือกเข้าแข่งขันในรายการเชฟกระทะทองคำ ประเทศไทย ซีซัน 2 เขาดีใจได้ไม่ถึงนาทีก็ต้องเครียด เพราะปัญหาดันอยู่ที่โจทย์ของสัปดาห์ที่สาม...อาหารอีสาน แม้จะเป็นอาหารบ้านเกิด แต่เขารู้ตัวดีว่าฝีมือไม่ถึง ทำแล้วรสชาติไม่เด็ด ไม่เผ็ด ไม่นัว เดือดร้อนไปถึง 'เจ๊แตงหวาน' แม่ค้าส้มตำสาวทรงแตงโม ที่มีลูกค้าต่อคิวยาวเหยียดตั้งแต่ต้นตลาดยันท้ายตลาด ฝีมือการตำของเธอหาใครเทียบได้ยาก ทั้งแซ่บ ทั้งนัว อร่อยครบรส จนเขาต้องตามตื๊อขอให้เธอช่วยสอน แต่ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว เธอจะยอมสอนไหม และทั้งสองจะได้ ลองตำกันกี่ยก เอ๊ยยย! ทำส้มตำกันกี่ครก ไปติดตามกันต่อในเล่มเลยค่าาา :)

view more

Kabanata 1

Chapter 1 - อยากกินเล้ง 1/2

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
43 Kabanata
Chapter 1 - อยากกินเล้ง 1/2
“หา...เชี่ยไรวะเนี่ย!”เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังติ๊ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสบถเต็มเหนี่ยวจากเจ้าของมือถือที่ดังลั่นประหนึ่งหม้อแกงระเบิดกลางครัว ดังจนลูกมือสองสามคนที่กำลังหั่นผัก แกะกุ้ง และเคี่ยวซุปอยู่ถึงกับชะงักมือ หันมามองต้นเสียงเป็นตาเดียว สีหน้าประหวั่นพรั่นพรึงกลัวว่า คนสบถจะเขวี้ยงตะหลิวหรือทัพพีตามมาด้วยหรือไม่ต้นเหตุของความหัวร้อนมาจากรายการแข่งทำอาหารชื่อดังอย่าง The Golden Chef Thailand หรือที่เรียกกันติดปากว่า รายการเชฟกระทะทองคำ ที่เคยเป็นไวรัลในซีซั่นแรก ได้เปิดรับสมัครผู้เข้าร่วมรายการในซีซั่นที่สอง เตรียมความพร้อมให้คนทั้งประเทศตั้งตารอดูความดุเด็ดเผ็ดมันของเหล่าเชฟที่จะมาประชันฝีมือแน่นอนว่า เชฟเล้ง เชฟสุดหล่อคนดังในโลกโซเชียลฯ ที่ดังจากแฮชแท็ก #อยากกินเล้ง หัวหน้าเชฟวัยสามสิบต้นๆ ประจำภัตตาคารหรูของโรงแรมระดับห้าดาว เดอะ แกรนด์ คริสตัล ฮาบิเทล ก็เพิ่งได้รับข้อความยืนยันว่าเขาได้เข้ารอบ สิบคนสุดท้ายจากผู้สมัครหลายร้อยคนดีใจไหม? ไม่ต้องถามเลย วินาทีแรกที่เห็นอีเมล เขายิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู แต่ในขณะที่กำลังจะกระโดดโลดเต้นอยู่นั้น ความดีใจก็สะดุดกึกเมื่อเลื่อนสายตาไ
Magbasa pa
Chapter 1 - อยากกินเล้ง 2/2
เล้งถอนหายใจออกมายาวเหยียด จนเหมือนจะถอนเอาทุกความกลุ้มในชีวิตออกมาพร้อมกัน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือของตนให้บอยดูด้วยสีหน้าเซ็งจัดแบบไม่ต้องบรรยาย เสียงบ่นตามมาทันทีแบบไม่มีจังหวะให้หายใจ รัวเร็วเหมือนน้ำแกงเดือดปุดๆ ในหม้อต้มซุป บ่นไปก็กุมขมับไป“มึงดูโจทย์ที่กูต้องแข่งดิ ข้อสามแม่งอาหารอีสานงี้ กูจะไม่รอดก็ตรงนี้แหละ มึงก็รู้ว่ากูทำอาหารอีสานได้ห่วยแตกขนาดไหน ส้มตำของกูรสชาติอย่างกับน้ำล้างครก ต้มแซ่บก็ไม่รู้จะแซ่บกี่โมง ลาบนี่ไม่ต้องพูดถึง เค็มก็เค็มเกิน เปรี้ยวก็เปรี้ยวไป ไหนจะหวานที่แถมมาแบบงงๆ อาหารไทย จีน ฝรั่งกูทำได้หมดนะ แต่พอเจออาหารบ้านเกิดตัวเองเท่านั้นแหละ...ตายสนิท!”“ให้ผมสอนไหมเฮีย ฝีมือทำส้มตำผมไม่ใช่ขี้ๆ นะคร้าบ... ที่บ้านนี่ถึงขั้นตั้งฉายาว่า บอยครกแตก ตำทีเดียวมีสะเทือนทั้งซอย!” บอยยักคิ้วส่งมุกแบบมั่นหน้าสุดขีด เสียงของเขาลากยาวเหมือนจะขายฝีมือเต็มเหนี่ยว“วันนั้นที่มึงตำกินกับเด็กในครัว กูกินไปคำนึงแล้วน้ำตาจะไหล”“อร่อยมากใช่ไหมเฮีย”“ส้มตำมึงน่ะ ไม่รู้ว่าตำอร่อยจนครกแตก หรือคนแดกจะขี้แตกก่อนกันแน่ รสชาตินี่เกินจะรับไหว กูกับไอ้เด็กพวกนั้นกินไปไม่ถึงห้านาที แม่ง
Magbasa pa
Chapter 2 - เจ๊แตงหวาน 1/3
กระทั่งตะวันคล้อยหลังล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น เล้งกับบอยออกเดินทางทำภารกิจพิชิตความแซ่บ เล้งแวะเอารถยนต์ไปจอดที่บ้านของบอยก่อน เพราะบอยบอกว่าตลาดนี้คนเยอะแต่ที่จอดน้อย กลัวว่าต้องวนนานกว่าจะได้ที่จอดรถ จากนั้นทั้งคู่ก็เปลี่ยนยานพาหนะจากรถยนต์คันหรูมาเป็นมอเตอร์ไซค์ฮ้างคันเก่าของพ่อบอย ที่เสียงเครื่องดังครืดๆ คล้ายอะไหล่จะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ ทุกครั้งที่เร่งเครื่องพวกเขามุ่งหน้าสู่ตลาดสดแม่ลี ตลาดขนาดย่อมที่ตั้งอยู่ในย่านชุมชนแถบชานเมือง แม้ตลาดแห่งนี้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ชนิดที่แทบจะเบียดไหล่ขี่คอ อาจเพราะนี่เป็นช่วงเย็นที่บรรดาพ่อบ้านแม่บ้านต่างพากันออกมาจับจ่ายซื้อหาวัตถุดิบ เตรียมทำกับข้าวมื้อเย็นด้วยส่วนหนึ่งเมื่อหาที่จอดได้ บอยพาเล้งเดินเข้ามาด้านใน แผงขายของเรียงรายซ้อนกันแน่นหนาเหมือนแข่งกันแย่งพื้นที่หายใจ กลิ่นอาหารหลากหลายลอยเตะจมูก คละคลุ้งฟุ้งกระจายปะปนกับเสียงแม่ค้าและลูกค้า ที่โหวกเหวกจ้าละหวั่นจนแทบแยกไม่ออกว่าใครพูดอะไรบอยพาเล้งเดินเลาะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงโซนขายอาหาร เสียงตะโกนเรียกคิวดังเป็นระยะ พร้อมกลิ่นเนื้อย่างลอยคลุ้
Magbasa pa
Chapter 2 - เจ๊แตงหวาน 2/3
“คิวที่แปดสิบเก้าจ้า คิวที่แปดสิบเก้าอยู่ไหมจ๊ะ” น้ำเสียงสดใสลอยเข้าหูเขาเต็มๆ และนั่นแหละ...มันย้ำชัดให้รู้ว่าระยะทางกว่าจะถึงคิว 109 นั้นยังอีกไกลโพ้นแน่นอนว่าเล้งหน้าเบ้ทันควันแบบไม่ต้องสงวนท่าที ความรู้สึกท้อแล่นวูบขึ้นมาในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรอขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินตอนชั่วโมงเร่งด่วน แต่แถวยังยาวเฟื้อยไม่มีทางลัดคิวได้เลย“ไอ้บอย เราต้องรอนานขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เขากระซิบลูกน้อง บ่นอุบเพราะอากาศที่อบอ้าว “กูว่ารอคิวกินเครปป้าเฉื่อย มาม่าเจ๊โอว หรือแม้แต่สุกี้ตี๋น้อยยังเร็วกว่านี้ปะวะ”“เอาหน่าเฮีย ยืนรอคิวไป มองหน้า มองนมแม่ค้าไปก็เพลินดีเหมือนกันนะ”เล้งลังเล เขายืนทำอาหารทั้งวันแล้ว ยังต้องมายืนรอส้มตำแม่ค้าทรงโตนี่อีกเหรอ แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจว่าจะรอหรือกลับ ฟ้าก็ส่งเสียงคำราม ก่อนฝนเม็ดใหญ่เทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตกแรงเสียจนเสียงฝนกระทบหลังคาเมทัลชีตดังลั่นไปทั่วตลาด ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับใครมาจุดประทัดแก้บนไอ้ไข่ก็ไม่ปานสุดท้ายเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยืนรอหน้าร้านด้วยสภาวะจำยอม ความตั้งใจที่เคยมีว่าจะถอดใจจากคิวยาวเหยียด กลับต้องพับเก็บลงอย่างสิ้นท่า เมื่อพาย
Magbasa pa
Chapter 2 - เจ๊แตงหวาน 3/3
กระทั่งกลับมาถึงบ้านบอย แกะถุงอาหารเทใส่จาน กลิ่นหอมของส้มตำ ปลาร้า และสมุนไพรอีสานก็ลอยเตะจมูกจนเล้งต้องรีบจ้วงเข้าปากแน่นอนว่าคำแรกที่กินเข้าไป เขาถึงกับเผลอร้อง ‘โอ้โห’ ออกมาทั้งน้ำเสียงและสีหน้า รสชาติเปรี้ยวนำ หวานตาม เค็มนิดๆ เผ็ดแซ่บกำลังดี และกลิ่นปลาร้าที่นัวได้ที่ ไม่ได้เหม็นขึ้นจมูก หรือคาวจนกินไม่ได้ แต่กลับกลมกล่อมแบบที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบได้ขนาดนี้“เป็นไงล่ะเฮีย อร่อยใช่ปะ ผมบอกแล้ว!” บอยหัวเราะร่า พลางส่งคอหมูย่างตามมาให้อีกชิ้น“กูไม่ใช่สายปลาร้านะ แต่นี่มันโคตรอร่อย อร่อยแบบแสงออกปากเลยจริงๆ” เล้งพยักหน้าอย่างยอมรับ ก่อนจะลองตักตำซั่วและลาบอีสานตามไปอีกอย่างละคำ ทั้งสองเมนูรสจัดจ้านถึงใจ ตำซั่วเส้นมะละกอกรุบกรอบ น้ำปลาร้าเคี่ยวจนหอมกำลังดี คลุกเคล้าเข้ากับเส้นขนมจีนที่นัวแทบละลายในปาก ส่วนลาบอีสานนั้นใส่ข้าวคั่วหอมๆ เครื่องลาบแน่นๆ ไม่หวง ไม่กั๊ก เนื้อหมูก็สุกกำลังดี แทรกมันหน่อยๆ ไม่กระด้างจนเกินไปหลังจากกลืนคำก่อนหน้าลงไป เล้งลองคีบเนื้อย่างติดมันเข้าปาก เนื้อนุ่ม มีมันแทรกนิดๆ ย่างจนหอม แค่กัดก็รู้แล้วว่าใช้เนื้อดี ไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด จิ้มกับน้ำจิ้มแจ่
Magbasa pa
Chapter 3 - กลับไปเถอะค่ะ 1/3
“ฉันชื่อแตงหวาน ไม่ใช่แตงโมค่ะคุณ!”เธอว่าพลางช้อนตามองหน้าเขานิ่งๆ ก่อนจะก้มลงมองหน้าอกตัวเอง สลับกันอยู่อย่างนั้นหลายที ทำเอาลูกค้าใหม่ยิ้มเจื่อนๆ ราวกับเด็กนักเรียนถูกครูจับได้ว่าลอกการบ้าน มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาท้ายทอยเป็นเชิงประหม่า สายตาเลื่อนหลบไปทางซ้ายทีขวาที หลีกเลี่ยงการสบตากับเจ้าของเสียงหวานที่เพิ่งแก้ชื่อให้“ครับ ขอโทษครับ คุณแตงหวาน”เมียว ออง และ หยู ลูกน้องชาวพม่าที่กำลังล้างถาดล้างครกอยู่ด้านหลัง พอได้ยินเสียงเจ๊แตงหวานแก้ชื่อให้หนุ่มหล่อปริศนา พวกเธอก็พร้อมใจกันชะโงกหน้า ชะเง้อคอยาวยืดเป็นยีราฟอย่างสนอกสนใจ สบตากันแล้วหลุดหัวเราะคิกคัก กลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว ก่อนกระซิบกระซาบคุยกันเป็นภาษาบ้านเกิด“นี่แหละพี่หล่อที่ฉันเล่าให้พวกแกฟังไง”“หูย...หล่อจริงๆ ด้วย”“เขาติดใจอาหารร้านเรา หรือติดใจเจ๊กันแน่น้า คิกๆๆ”เสียงเมาท์มอยดังพอให้เจ้าตัวได้ยินลางๆ จนแตงหวานที่พอจะฟังภาษาพม่าเข้าใจต้องหันไปกระแอมหนึ่งทีเป็นเชิงส่งสัญญาณ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็พอจะบอกเป็นนัยๆ ให้สาวพม่าหยุดเมาท์กันเสียที...ถ้ายังไม่หยุด แม่อาจจะงัดสากกะเบือฟาดหน้าไม่รู้ตัว!“ร้านปิดแล้วค่ะคุณ ถ้าจะซื้อส้มต
Magbasa pa
Chapter 3 - กลับไปเถอะค่ะ 2/3
“ถ้าดังจริง พวกเราคงรู้จักไปแล้วละค่ะ” แตงหวานหันกลับมามองเขา เอ่ยเสียงเรียบที่ฟังดูไม่แยแสสักนิดแน่นอนว่าเขาถูกช็อตฟีล คำพูดนั้นเหมือนสาดน้ำเย็นจัดลงกลางอก ทำเอาชายหนุ่มที่มั่นอกมั่นใจในเสน่ห์ตัวเองถึงกับชะงักค้าง รอยยิ้มผยองบนใบหน้าหยุดอยู่กลางทาง ราวกับถูกดึงเบรกกระทันหัน เหลือเพียงรอยยิ้มฝืดเฝื่อนติดอยู่บนมุมปากแต่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินปนเสียหน้า เล้งรีบเปลี่ยนเรื่องทันที“คือ...ผมจะบอกว่าอาหารอีสานร้านคุณแตงหวานอร่อยมาก อร่อยแบบ...” เขาชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำมันค้างอยู่ที่ปลายลิ้น จะพูดว่าอร่อยก็เหมือนพูดน้อยไป จะอวยก็กลัวโดนหาว่ามาหลอกจีบ สุดท้ายเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วเกาหัวเก้อๆ อยู่ตรงนั้น “เอาจริงๆ ผมยังหาจุดที่จะติยังไม่ได้เลย”แตงหวานเชิดคางขึ้นนิด ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางราวกับกำลังชั่งใจ หรี่ตามองเขาเหมือนจะชั่งน้ำหนักว่าคำชมเมื่อครู่จริงใจแค่ไหน ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ในแววตากลับซ่อนความพอใจเอาไว้แนบเนียน“แน่นอนสิคะ อร่อยอยู่แล้ว ถ้าไม่อร่อย คิวจะยาวเหยียดแบบนี้ทุกวันเหรอ”น้ำเสียงของเธอมั่นใจนัก ราวกับกำลังประกาศเกียรติคุณของตัวเอง เล้งเมื่อได้ยินก็ไม่คิดอ้อมค
Magbasa pa
Chapter 3 - กลับไปเถอะค่ะ 3/3
“ขอโทษนะคะ ฉันยังไม่อยากขายสูตร ไม่อยากสอน แล้วก็ยังไม่ไว้ใจใครขนาดนั้น คุณกลับไปเถอะค่ะ”ถ้อยคำของเธอเปรียบเสมือนมือที่ค่อยๆ ปิดบานประตูแห่งความหวังลงอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับแน่นหนาจนไร้ช่องให้เล็ดลอด และเขารู้สึกเหมือนถูกกันออกจากแสงริบหรี่ที่เพิ่งเริ่มมองเห็นในปลายอุโมงค์ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มก้าวเท้าเข้าไปด้วยซ้ำแต่ดูเหมือนว่าไฟในใจของเชฟหนุ่มจะยังไม่มอดดับง่ายๆ เป็นเวลาเกือบเดือนเต็มที่เขายังคงมาปรากฏตัวหน้าร้านของเธอในช่วงเวลาประจำ สองทุ่มตรงแทบไม่เคยคลาดเคลื่อน พร้อมกับของฝากติดไม้ติดมือเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาหารระดับภัตตาคาร ขนมเบเกอรีจากร้านดัง บางวันก็เป็นผลไม้สดนำเข้า อันที่จริงเธอไม่ค่อยเต็มใจจะรับนัก ส่วนมากมักเอาให้ลูกน้องเอาไปกิน บางอย่างก็วางแช่ไว้ในตู้เย็นปล่อยให้เน่าเสียแต่ถึงอย่างนั้น เล้งก็ยังคงแวะเวียนมาหาเธอไม่เคยขาด แม้จะรู้ว่าทุกครั้งที่โผล่มา คำตอบจากแตงหวานจะเป็นเพียงการปฏิเสธเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าเขาจะลงทุนหิ้วของฝากติดมือมาด้วยกี่ครั้ง หรือจะเอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงจริงใจเพียงใด แต่คำตอบที่ได้รับ…ก็ยังคงเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ที่ตัดโอกาสเขาทุกครั้งอย่างไม่ปร
Magbasa pa
Chapter 4 - พ่อน้องออนิว 1/3
เล้งขับรถมาถึงตลาดเหมือนทุกวัน จอดรถเยื้องกับหน้าร้านเหมือนทุกครั้ง มือเขายังจับพวงมาลัยไว้แน่น สายตาก็พลันสะดุดกับเหตุการณ์ที่ดูไม่ปกติ เมื่อเห็นกระบะออนิวแต่งซิ่งคันหนึ่งเบิ้ลเครื่องพ่นควันดำ ขับฉวัดเฉวียนมาจอดเทียบหน้าร้าน ก่อนเบรกดังเอี๊ยดจนฝุ่นคลุ้ง ราวกับตั้งใจโชว์ล้อแม็กเงาวับกับเสียงท่อที่ดังกระหึ่มคนขับเปิดประตูลงมาพร้อมออร่าทรงพ่อน้องออนิวแบบจัดเต็ม เสื้อยืดรัดแขนลายแบรนด์ดัง กางเกงยีนแต่งขาด ห้อยสร้อยทองเส้นเท่าโซ่รถจักรยาน หน้าตาหล่อแบบนักเลงคารมจัด คิ้วเข้ม ตาขวาง ดูดุราวกับจะแทงใครให้พรุนด้วยแววตาชายคนนั้นปรี่เข้าไปหาแตงหวานที่ยืนกวาดหน้าร้านอยู่ ริมฝีปากของเขาขยับพูดอะไรบางอย่าง แม้จับความชัดไม่ได้ทุกคำ แต่น้ำเสียงที่ดังแว่วมานั้นคล้ายคนกำลังโต้เถียงอย่างมีอารมณ์เธอยืนเท้าสะเอวเถียงกลับฉอดๆ อย่างไม่เกรงกลัว แต่ก็ไม่ทันไร เธอก็ถูกอีกฝ่ายคว้าแขน ฉุดรั้งให้ไปด้วยกัน จนลูกน้องชาวพม่าสามคนวิ่งกรูเข้ามาห้าม แต่ก็โดนปัดออกง่ายๆ และแม้เธอจะยันเท้าต้านไว้เต็มแรง มืออีกข้างเกาะขอบโต๊ะอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ก็ดูเหมือนจะถูกฉุดให้ไปกับเขาให้ได้“เชี่ยอะไรของมันวะ! มาเก็บหนี้นอกระบบหรื
Magbasa pa
Chapter 4 - พ่อน้องออนิว 2/3
เล้งไม่รอช้า วิ่งพรวดเข้ามาด้วยแรงที่มีทั้งหมด ดึงแขนแตงหวานออกจากมือของชายคนนั้นก่อนที่อีกฝ่ายจะเหวี่ยงเธอเข้าไปในรถกระบะแต่งซิ่ง แต่เพราะแรงกระชากและแรงดึงรั้งจากทั้งสองฝ่าย ทำให้ร่างของแตงหวานเสียหลักล้มลง ลำตัวข้างหนึ่งไถลครูดไปกับพื้นซีเมนต์“โอ๊ย!” เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ แต่ก็ยังรวบรวมสติ ตะโกนสุดเสียงด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวปนความกราดเกรี้ยว “นัท แกเลิกตามรังควานฉันซะทีได้ไหม ให้เรื่องของเรามันจบๆ ไปซะทีเถอะ!”“แล้วหนี้ของกูล่ะ มึงลืมไปแล้วเหรอว่ามึงสัญญาจะช่วยกูใช้หนี้ให้เฮียอ่ำ” เสียงชายคนนั้นยังคงกราดเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์จ้องมาอย่างไม่ลดละ ราวกับจะจับผิดทุกการกระทำของแตงหวาน“กลับไปก่อนเถอะ” แตงหวานถอนหายใจเฮือกใหญ่ แม้จะพยายามสงบนิ่งแต่แววตาก็สั่นไหวชัดเจน “ตอนนี้แกกำลังหัวร้อน คุยไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก เดี๋ยวฉันจะโทรไปคุยกับเฮียอ่ำเอง โอเคไหม?”เธอกล่าวอย่างหนักแน่น แต่แฝงความอ่อนล้าไว้ในน้ำเสียง ราวกับต้องคอยดับไฟที่ไม่รู้จะลุกโชนขึ้นมาอีกเมื่อไรนัท เจ้าของกระบะแต่งซิ่งที่ใครเห็นก็ต้องเรียกว่านี่คือพ่อน้องออนิว เขาขมวดคิ้วแน่น พ่นคำถามเสียงเข้มออกมาไม่หยุด“แล้วไอ้นี่มันเป็
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status