รถไฟสองขบวน - 100%

เมื่อถึงเวลานัดหมาย เพชรไพลินออกจากห้องพักลงลิฟต์มาที่ล็อบบีของโรงแรม เธอเห็นร่างสูงใหญ่ของรวินทร์นั่งก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ จึงเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

รวินทร์เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ เห็นร่างสะโอดสะองของกัญญพัชรในชุดจัมป์สูทขาสี่ส่วนสีแดงเลือดหมู มีเสื้อแขนยาวสีชมพูอ่อนคลุมทับไว้ และสวมรองเท้าผ้าใบคู่เดิม เขาอดยิ้มไม่ได้ ลุคใหม่ของเธอดูทะมัดทะแมงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แม้จะเป็นเสื้อผ้าที่ไม่หวือหวาฉูดฉาด แต่พออยู่บนร่างของกัญญพัชรกลับดูดีจนแทบละสายตาไม่ได้

“ขอโทษนะคะ ดิฉันรู้ตัวดีค่ะว่าตัวเองน่ะสวย แต่มามองนานๆ แบบนี้ก็ไม่ไหวนะคุณ เพราะมันรู้สึกหลอนมากกว่ารู้สึกดี”

หญิงสาวพูดยิ้มๆ พลางเอานิ้วม้วนปอยผมของตัวเองเล่น ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มบางเบา ริมฝีปากเคลือบลิปกลอสสีเชอร์รีสุกยิ่งส่งให้ดูอวบอิ่มจนน่าสัมผัส

“ถึงกับหลอนเลยเหรอ” รวินทร์หัวเราะเบาๆ ยิ่งเห็นหญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดีก็ยิ่งคันยุบยิบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ขณะเดียวกันเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงให้ความสนใจอดีตคู่หมั้นของตัวเองมากขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้าเขาคิดว่าจะไม่ยุ่งกับเธอเท่าที่จำเป็นแล้วแท้ๆ

หรือเพราะบุคลิกที่แตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน ตอนเป็นคู่หมั้นเธอเป็นผู้หญิงนุ่มนิ่มอ่อนหวาน หัวอ่อนเป็นบางครั้งจนดูเหมือนไร้สมอง ทว่าหลังจากถอนหมั้นเธอกลับกลายเป็นผู้หญิงปราดเปรียวคล่องแคล่ว ฝีปากกล้า อีกทั้งยังมีความมั่นใจสูง และดูฉลาดเฉลียวจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือกัญญพัชรที่เอะอะก็บีบน้ำตาร้องไห้คนนั้น

“แล้ววันนี้จะพาพวกพัชไปกินอะไรกันคะนายหัว”

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าล่ะ อาหารท้องถิ่นไหม มาภาคใต้นอกจากอาหารทะเลแล้วก็อาหารใต้นี่แหละที่ไม่ควรพลาด”

รวินทร์ลองเสนอไปเพราะจะได้คิดออกว่าจะพาทีมงานของกัญญพัชรไปไหน แม้ในหัวจะมีคำตอบเอาไว้แล้ว แต่ก็ยังอยากได้ยินความต้องการจากปากของเจ้าตัวก่อน

“อาหารใต้หรือคะ พัชก็กินได้นะ แต่คนอื่นไม่รู้ว่าจะสนใจรึเปล่า...อ้าว นั่นไงลงมากันพอดีเลย” เพชรไพลินมองทีมงานอีกสามคนที่กำลังเดินเข้ามาหาแล้วลองถามความสมัครใจของทุกคน

“อยากกินอาหารใต้ไหมคะ เจ้ามือเขาแนะนำมา” เธอบุ้ยใบ้ไปทางชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเจ้ามือ

“ก็ดีนะครับ ผมชอบกินอาหารใต้” ผู้ทำหน้าที่เป็นช่างภาพพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเพื่อนร่วมงานที่มาด้วยกัน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับ เพชรไพลินจึงหันไปบอกคนที่มีหน้าที่จ่ายเงิน “ตกลงค่ะ” พูดจบก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับรวินทร์

จากนั้นทุกคนก็พากันเดินตามชายหนุ่มไปที่ลานจอดรถเพื่อไปรับประทานอาหารค่ำ

ระหว่างทางมีบางช่วงที่เป็นถนนเลียบชายทะเล เพชรไพลินมองทะเลยามค่ำคืนแล้วอดคิดถึงภูมิบดินทร์ไม่ได้ จำได้ว่าเธอกับเขาเคยคุยกันเอาไว้ว่าหลังจากแต่งงานแล้วจะเดินทางท่องเที่ยวกันสองคนสักหนึ่งเดือนเต็ม ซึ่งหนึ่งในสถานที่ที่เธออยากมามากที่สุดนั่นก็คือเกาะสุรินทร์ จังหวัดพังงานี่เอง...เธออยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่

จู่ๆ ก็รู้สึกว่ากระบอกตาร้อนผ่าวจนปวดหนึบ เพชรไพลินรีบหลับตาลงเพราะกลัวว่าน้ำตาจะไหลออกมาแล้วอาจทำให้คนสงสัยเอาได้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่แอบสังเกตเธอมาพักใหญ่แล้ว

รวินทร์พาทุกคนมาร้านอาหารสไตล์เพื่อชีวิต เป็นบ้านไม้สองชั้นและมีพื้นที่รอบบ้านเป็นสนามหญ้าซึ่งมีการตกแต่งสวนในแต่ละมุมได้อย่างสวยงามลงตัว บริเวณลานหน้าบ้านมีนักร้องคนหนึ่งกำลังเล่นกีตาร์และร้องเพลงอยู่ เพชรไพลินมองไปรอบร้านด้วยความสนใจเพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้เข้าร้านอาหารแบบนี้

คนพามาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดี เพราะทันทีที่พาพวกเธอมานั่งที่โต๊ะได้แล้ว เขาก็ปลีกตัวออกไปคุยกับเจ้าของร้านที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ซึ่งอยู่ในตัวบ้าน

“บรรยากาศดีมากเลยนะคะน้องพัช พี่ไม่ได้มานั่งร้านเพื่อชีวิตแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่แต่งงานน่ะค่ะ”

สุวารีดูผ่อนคลายกว่าเดิมมาก เนื่องจากตั้งแต่รับหน้าที่มาทำงานร่วมกับบุตรสาวของเจ้านายทำให้เครียดไม่น้อย นั่นก็เพราะเท่าที่รู้จักกัญญพัชรมา หญิงสาวเป็นคนที่ค่อนข้างเอาแต่ใจพอสมควร ถึงแม้จะไม่ใช่คนโวยวายหรือเหวี่ยงวีนใส่คนอื่น แต่เวลาไม่พอใจหรือต้องการสิ่งใดมักจะดื้อเงียบ และไม่ยอมทำอะไรจนกว่าจะได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ ทว่าหลังจากที่ได้มาเห็นอีกมุมหนึ่ง สุวารีพบว่ากัญญพัชรเปลี่ยนไปไม่น้อย ดูมีเหตุผลขึ้นมาก จึงทำให้ไม่กดดันเท่าที่ควร

“สั่งอาหารกันเลยดีกว่าค่ะ ไหนดูซิ มีอะไรน่าอร่อยบ้าง” เพชรไพลินดูรายการอาหาร ยังไม่ทันได้สั่งอะไร เสียงทุ้มของรวินทร์ก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ

“แนะนำคั่วกลิ้งปลากรายกับแกงส้มสับปะรดกุ้ง” ชายหนุ่มนั่งลงที่หัวโต๊ะซึ่งเป็นด้านซ้ายมือของเพชรไพลิน

หญิงสาวเงยหน้ามองเขาแล้วพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกให้เขาสั่งตามนั้นได้เลย ก่อนจะเอ่ยปากถาม

“ใบเหลียงเป็นยังไง ขมไหมคะ” เธอเกลียดอาหารรสขม ไม่ว่าจะเป็นมะระหรือผักอะไรก็ตามที่มีรสขม เธอจะไม่แตะต้องเด็ดขาด รวมถึงอาหารที่มีกลิ่นแรงด้วย

“ไม่ขมหรอก ลองสั่งใบเหลียงผัดไข่มากินก็ได้” รวินทร์ตอบแล้วกวักมือเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร

หลังจากสั่งกันตามต้องการแล้ว รวินทร์ก็เสนอว่าจะเลี้ยงเบียร์ทุกคนด้วย แต่เขากลับสั่งน้ำอัดลมมาให้หญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดในโต๊ะ ทำเอาเพชรไพลินนั่งหน้าตูมอย่างไม่สบอารมณ์

“พัชดื่มเบียร์เป็นนะ ทำไมต้องสั่งโค้กมาให้ด้วย”

“เป็นเด็กเป็นเล็กไปหัดดื่มมาจากไหนกัน ดื่มโค้กไปนั่นแหละดีแล้ว”

เท่าที่จำได้เขาไม่เคยเห็นกัญญพัชรดื่มแอลกอฮอล์สักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงอะไรก็ตาม เธอจะดื่มแต่น้ำผลไม้หรือไม่ก็น้ำอัดลม

เพชรไพลินกำลังจะอ้าปากเถียง แต่เสียงหวานของใครบางคนก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

“วินทร์คะ!”

ทุกคนหันมองตามเสียงทันที เห็นร่างระหงของปานฤทัยกำลังเดินมาทางโต๊ะที่พวกตนนั่งอยู่

“แหม...บังเอิญจังเลยค่ะที่เจอวินทร์ที่นี่ ปานก็นัดเพื่อนมานั่งกินข้าวที่นี่เหมือนกันค่ะ” คนพูดเดินมายืนข้างรวินทร์พลางวางมือลงบนไหล่เขาอย่างสนิทสนม

ชายหนุ่มอดเหลือบมองไปทางกัญญพัชรไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ปัดมือของปานฤทัยออก

เพชรไพลินเห็นแล้วก็คันปากขึ้นมาทันที เธอก็ไม่คิดจะเกรงใจอีกฝ่ายอยู่แล้ว จึงโพล่งขึ้นอย่างอดไม่อยู่

“โถ...คุณปานขา คราวหน้าคราวหลังอย่าใช้มุกนี้นะคะ ไอ้มุกบังเอิญมาเจออะไรพวกนี้เนี่ย มันเอาต์ไปแล้วละค่ะ ไม่มีใครเขาใช้กันแล้ว อ้อ...ถ้าเดาไม่ผิดเดี๋ยวก็อาจจะมีมุกมึนหัวมากเพราะดื่มเยอะจนขับรถกลับบ้านไม่ไหว แล้วก็ให้คุณวินทร์ขาไปส่งที่บ้านหน่อย...อะไรแบบนี้รึเปล่าเอ่ย ไม่เอานะคะ อย่าใช้เด็ดขาดเชียว เชยมากเลยค่ะ”

เพชรไพลินแสร้งทำสีหน้าจริงจัง แต่การทำมือทำไม้ประกอบนั้นดูแล้วทั้งน่ารักและน่าหมั่นไส้ในคราวเดียวกัน

ส่วนปานฤทัยโกรธจนหน้าตาแดงก่ำ “นี่เธอหมายความว่ายังไง!”

“คุณปานนั่งโต๊ะไหนหรือครับ แล้วมากับเพื่อนคนไหนหรือ ใช่คุณเจนรึเปล่า” รวินทร์รีบขัดขึ้นก่อนที่จะมีสงครามกลางโต๊ะอาหาร มือของเขาจิกหน้าขาของตัวเองเอาไว้อย่างแรงเพื่อสะกดกลั้นอาการอยากหัวเราะเพราะความขบขันอย่างสุดความสามารถ แต่แม้ว่าจะพยายามมากแค่ไหน แววตาของเขาที่แสดงออกไปก็ไม่สามารถปิดบังได้ทั้งหมด

“โต๊ะนั้นค่ะ คุณวินทร์มากับปานหน่อยสิคะ ไปทักทายเพื่อนของปานหน่อย” ไม่พูดเปล่า แต่เธอดึงแขนของเขาขึ้นมาด้วย รวินทร์จึงต้องลุกขึ้นยืนอย่างเสียไม่ได้

“จะไปนานแค่ไหนก็ได้ ไม่มีใครว่าหรอกนะคะพี่วินทร์ ขออย่างเดียวอย่าลืมมาจ่ายเงินค่าอาหารก็แล้วกัน” เพชรไพลินโบกมือบ๊ายบายให้เขาพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันไปพูดกับปานฤทัยบ้าง

“อย่าลืมที่เตือนนะคะคุณปาน หามุกใหม่ๆ มาใช้บ้าง อัปเลเวลให้ตัวเองหน่อย”

“นี่เธอ!”

“ไปกันเถอะครับ” รวินทร์รีบเดินนำออกไปพร้อมกับผินหน้าไปทางอื่นเพื่อลอบยิ้ม ทั้งที่ความจริงอยากหัวเราะออกมาให้เต็มเสียง เขาชักอยากรู้แล้วว่าวันพรุ่งนี้และวันต่อไป กัญญพัชรจะหาเรื่องบันเทิงใจให้เขาอย่างไรอีกบ้าง