บทที่ 9 เกมลวง

ผู้หญิงที่เข้าถึงยาก ต่อให้สวยแค่ไหน เขาก็ไม่อยากครอบครอง

“รอนานไหม” เขาถามเสียงเรียบ แล้วช้อนสายตามอง

ใบหน้าของคนตรงข้าม ทำเอาไม่อาจละสายตา กระนั้นหัวใจของธัชพล ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อเธอคนนี้

“ไม่นานหรอกค่ะ เหลือเวลาอีกยี่สิบห้านาที มีอะไรก็พูดมาเลย”

“หักเวลากันแล้วงั้นเหรอ” เขาแสร้งเย้า

“เหลืออีกยี่สิบสามนาที”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว แล้วระบายลมหายใจ

“พ่อของผมต้องการไปสู่ขอคุณกับอาพิชัย!” ชายหนุ่มโพลงออกมา

คิ้วบางขมวดเงยหน้าสบตา แววตาสงบนิ่ง

“แล้วยังไงคะ?”

“ช่วยปฏิเสธหน่อยได้ไหม”

“ไม่ต้องห่วงฉันปฏิเสธแน่นอน!” เธอสวนกลับมาทันที

ธัชพลชะงักขบกรามแน่น นิสัยพิมพ์จันทร์ไม่ถูกจริงคนอย่างเขาจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ผมจะได้ไม่ต้องห่วง ผมกลัวเรศจะเสียใจ”

มือถือแก้วกาแฟชะงัก ริมฝีปากเม้มสนิท เอนกายพิงพนักเก้าอี้แล้วระบายลมหายใจ

“มีอะไรอีกไหม ฉันจะได้กลับไปทำงาน”

ธัชพลขบกราม “คุณนี่ช่าง... เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย”

หญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปาก “คุณก็เหมือนกัน เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน”

พอเห็นท่าทางแบบนี้ ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด ทำไมนิสัยถึงไม่เหมือนพี่สาวเลยสักนิด ทุกอากัปกิริยาของพิมพ์จันทร์ทำให้ช่วงชวนให้โมโหไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

“เรานี่ไม่เคยเข้ากันได้เลยจริงๆ” ชายหนุ่มพึมพำ

เธอสบตา ทำเอาชายหนุ่มชะงัก

“เปล่าเลย เพราะฉันไม่ต้องการเข้ากับคุณต่างหาก” เธอสวน

เจอคำตอบแบบนี้ ยิ่งทำให้พูดไม่ออก เขาลุกยืนขบกรามแน่น

“ขอตัวก่อน ขอบคุณที่สละเวลา” พูดจบ สาวเท้าออกนอกร้านในทันที

พิมพ์จันทร์เหลือบมองแล้วหยิบกระเป๋าสะพายบ่า ออกจากร้านข้ามถนนเพื่อกลับมาทำงาน ในหัวกลับครุ่นคิดบางอย่าง ทำไมอาธเนศต้องเลือกเธอให้กับลูกชายของเขาด้วย ทั้งๆ ที่ธัชพลรักอยู่กับพี่สาวเธอแท้ๆ

ประตูห้องเปิดออก ร่างบางเดินกลับเข้าด้านในอีกครั้ง แล้พวหย่อนกายลงบนเตียง ระบายลมหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะอาการแพ้ ทำให้เธออาเจียนตลอดวัน กินอะไรไม่ได้นอกจากอาหารอ่อนๆ

“มีอะไรหรือเปล่าคะพ่อ” เธอถามเสียงเบา แล้วหยิบยาดมมาสูด

“พรุ่งนี้ลูกมีคิวถ่ายละครหรือเปล่า”

คนถูกถามเหลือบมอง “ไม่มีค่ะ”

สีหน้าคนเป็นพ่อเคร่งเครียด เขาไม่อยากให้ลูกสาวรู้เรื่องในวันพรุ่งนี้ แต่มันคงปิดอะไรไม่ได้

“พรุ่งนี้อาธเนศจะมาน่ะ”

พรรณเรศตาโตจ้องมองบิดาแล้วยิ้มกว้าง

“เขามาทำอะไรคะพ่อ!” หญิงสาวร้องถามสีหน้ายินดี

“เอ่อ... มาพูดเรื่องสู่ขอ”

ว่าที่คุณแม่ไม่รอช้า ตรงเข้าโอบกอดบิดาไว้แนบแน่นในทันที ทำเอาพิชัยน้ำท่วมปากไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมา หรือต้องรอให้ทุกอย่างมันเป็นไป เขาไม่กล้าหักหาญน้ำใจลูกในตอนนี้

“เรศดีใจจริงๆ ค่ะพ่อ เรศไม่คิดว่าพ่อจะคุยกับอาธเนศได้”

“เรศพ่อ...”

“ขอบคุณนะคะพ่อ!” เธอบอกแล้วดันกายออกห่างน้ำตาคลอ “ขอบคุณที่ช่วยเรศ”

คนเป็นพ่อพูดไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าหากเรศรู้เรื่อง ต้องเสียใจมากแน่นอน

“ไม่เป็นไรลูก ถ้ายังไงพรุ่งนี้เรศพักผ่อนในห้อง ไม่ต้องลงไปข้างล่างหรอกนะ พ่อจัดการธุระให้เรศเอง”

“เรศต้องอยู่ด้วยสิคะ เรศอยากเจอธัช อยากคุยเรื่องการจัดงาน”

เขายิ้มแห้ง แววตาหม่นเศร้า “ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนมากๆ นะ”

“ค่ะพ่อ”

พิชัยลุกยืนแล้วเดินออกมาถึงประตูห้อง หันมองลูกสาวที่กำลังเอนกายลงนอน แล้วระบายลมหายใจ คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา

เสียงรถยนต์จอดเทียบ พิชัยลงจากชั้นบน ลูกสาวคนเล็กสาวเท้ามาถึง เขาสบตาแล้วยิ้มอ่อนโยน

“พิมพ์พ่อมีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะลูก”

พิมพ์จันทร์นิ่งไป แล้วถอนหายใจออกมา

“ค่ะพ่อ” เธอรับคำแล้วเดินตามบิดา หย่อนกายลงตรงข้าม

พิชัยมีสีหน้าไม่สบายใจเท่าใดนัก และเธอค่อนข้างมั่นใจว่ามันเกี่ยวกับเรื่องที่ธัชพลนัดพบก่อนหน้า

“มีเรื่องอะไรคะพ่อ” หญิงสาวถาม

“พรุ่งนี้อาธเนศจะมาที่บ้านเรา”

หญิงสาวทอดสายตามองของว่างตรงหน้า แล้วช้อนสายตามองบิดา

“มาทำไมคะ”

“อาธเนศจะมาขอพิมพ์ให้กับลูกชาย!”

เธอเงียบแล้วหลับตาลง ก่อนเปิดเปลือกตา ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย ชวนให้หงุดหงิดเสียเหลือเกิน เธอแค่อยากทำงานอยู่อย่างสงบ ไม่มีเพศตรงข้ามมายุ่งเกี่ยวยิ่งดี

“พิมพ์ไม่ตกลง พ่อตอบอาธเนศไปได้เลยนะคะ!”

สีหน้าคนเป็นพ่อไม่สู้ดีนัก เขาไม่อยากบังคับลูก แต่ถ้าพิมพ์ไม่ยอมรับปาก ลูกสาวคนโตต้องแย่แน่ เพราะทางนั้นคงทำให้เรศต้องเสียชื่อเสียง นิสัยธเนศเขารู้ดี หมอนั่นทำได้ทุกอย่าง

“พิมพ์พ่อขอร้องลูกเถอะนะ พิมพ์ยอมรับไม่ได้เหรอ”

คิ้วบางขมวด สีหน้าสับสน

“ทำไมพ่อพูดแบบนี้ล่ะคะ ทั้งพ่อทั้งพิมพ์ เราต่างก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่าพี่เรศคบกับนายธัชพลนั่นอยู่ พ่อจะให้พิมพ์ไปแย่งมาได้ยังไงกัน!” พิมพ์จันทร์อธิบายน้ำเสียงไม่พอใจ

“พ่อมีเหตุผล ที่อยากให้พิมพ์แต่งกับธัช พี่เรากับธัชคงไม่มีวาสนาต่อกัน”

หญิงสาวกัดฟันระบายลมหายใจ เธอรู้ดีแก่ใจ หมอนั่นไม่ชอบหน้าเธอสักเท่าไหร่ พูดคุยกันแทบนับคำได้ เขาทำเหมือนเธอเป็นอากาศไม่มีตัวตน ซึ่งเธอก็พอใจที่ธัชพลทำเช่นนั้น เพราะตนเองก็ไม่ได้ชอบหน้าหมอนั่นเหมือนกัน

“อย่าพูดเรื่องวาสนากับพิมพ์เลยค่ะ เพราะยังไงพิมพ์ก็ไม่มีวันยอมแต่งงานกับสามีพี่สาวหรอก!”

“พ่อจำเป็นต้องให้พิมพ์ช่วย พ่อรู้ว่าเรศกับธัชพลรักกัน แต่พ่อไม่มีทางเลือกอื่น พ่อต้องให้พิมพ์แต่งกับเขา!” คนเป็นพ่อเสียงสั่นเครือ พยายามโน้มน้าว เพราะไม่มีทางเลือกอื่น เขาเองก็ไม่อยากให้มันออกมาเป็นแบบนี้เหมือนกัน

คนตัวเล็กลุกยืนแววตาขุ่นเคือง ให้แต่งงานเธอยอมหนีไปบวชเสียดีกว่า

“พิมพ์ไม่แต่งค่ะพ่อ ไม่ต้องขอร้องอะไรพิมพ์อีกนะคะ!” เธอตัดบทแล้วเดินหนีจากตรงนั้นทันที

ชายชรายกมือกุมขมับสีหน้าเครียด ภาพพวกนั้นหากถูกปล่อยเมื่อไหร่ ชีวิตเรศต้องจบแห่แน่ เขายอมไม่ได้ คงเหลือหนทางสุดท้ายแล้ว ที่จะทำให้พิมพ์ยอมรับปากแต่งงาน ซึ่งเป็นสิ่งที่ตนไม่อยากทำเลย