บทที่ 10 เกมลวง

พิมพ์จันทร์เปิดประตูออกจากห้องนอน จังหวะเดียวกับที่อีกห้องกำลังอ้าออก สองคนเผชิญหน้ากัน หญิงสาวชะงักก่อนยิ้มบางๆ ไม่คิดว่าจะเจอหน้ากันในตอนนี้

“จะไปทำงานเหรอ?” พรรณเรศทักน้องสาว วันนี้มีเรื่องดีๆ เลยทำให้เธอรู้สึกอยากพูดดีกับน้องบ้าง

“ค่ะ”

“เดินทางดีๆ ล่ะ”

พิมพ์จันทร์แปลกใจ แต่กลับรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก ที่พี่สาวยอมพูดดีด้วย

“ขอบคุณค่ะ พิมพ์ไปก่อนนะคะ”

ร่างบางสาวเท้าลงบันได เห็นบิดายืนรออยู่ วันนี้เธอจะอยู่ทำงานที่บริษัทจนมืดค่ำเพราะไม่ต้องการพบหน้าใคร

“วันนี้หยุดงานไม่ได้เลยเหรอ พิมพ์ควรอยู่ที่บ้านนะ” คนเป็นพ่อพยายามเกลี่ยกล่อม

“เรื่องนี้พิมพ์ไม่ขอยุ่งค่ะ อีกอย่างพี่เรศเองก็คาดหวังเรื่องที่แขกจะมาในวันนี้ พิมพ์เห็นพี่ตื่นแต่เช้าเลยล่ะค่ะพ่อ”

สีหน้าพิชัยไม่สู้ดีนัก “พิมพ์... พ่อจำเป็นนะลูก พิมพ์ต้องเข้าใจพ่อนะ”

“พิมพ์เข้าใจพ่อค่ะ แต่พิมพ์ทำตามความต้องการของพ่อไม่ได้ พ่อเองก็ควรเข้าใจพิมพ์ด้วยนะคะ พิมพ์ขอตัวไปทำงานก่อน” พิมพ์จันทร์ตัดบท แล้วเดินออกมานอกบ้าน สตาร์ทรถขับออกไปทันที

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอด ทำเอาพิชัยแทบตั้งตัวไม่ติด รีบต้อนรับแขกแล้วพาเดินเข้าด้านใน พรรณเรศยิ้มกว้างทันทีที่สบตากับคนรัก ธัชพลตรงเข้าไปหาแล้วกุมมือบางไว้แน่น

“ทำไมหนีหายไปแบบนั้น ผมเป็นห่วงมากรู้ไหม!” เขาตัดพ้อ

“เรศขอโทษค่ะ เรศแค่เสียใจ”

“ไม่เป็นไร แต่ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ”

“ค่ะ เรศจะไม่ทำอีก”

สองร่างเดินเคียงกันมายังห้องรับแขก ธเนศทรุดกายลงตรงข้าม พรรณเรศยกมือกระพุ่มไหว้ เขายอมรับไหว้เพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียน้ำใจ สองคนนั่งลงข้างกันแล้วกุมมือไม่ห่าง ภาพนั้นยิ่งทำให้พิชัยเจ็บปวด

“ฉันจะพูดเข้าเรื่องเลยนะ ฉันไม่อยากให้มันเสียเวลาไปมากกว่านี้”

พิชัยหลับตา น้ำตาตกใน อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

“วันนี้ฉันจะมาสู่ขอลูกสาวนาย” พูดจบชายชรากวาดตามองรอบๆ “หนูพิมพ์ไม่อยู่เหรอ”

พรรณเรศยิ้มกว้างแล้วหุบลงฉันพลัน เมื่ออีกฝ่ายถามถึงน้องสาว

“พิมพ์ไปทำงานแล้วน่ะ”

“อะไรกันวันนี้วันสำคัญแท้ๆ ทำไมถึงยังไปทำงานอีก” ธเนศบ่น

หญิงสาวเหลือบมองคนรักสีหน้ากังวล มือบางถูกบีบแน่น ยิ่งทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ คิ้วบางขมวดเข้าหากัน ความหวาดหวั่นฉายชัดในดวงตา ธัชพลขบกรามแน่น หากวันนี้พ่อทำอย่างที่พูด เขาตั้งใจพาคนรักหนีให้ไกล ให้พ้นจากความวุ่นวายนี่เสียที พิมพ์เองแทนที่จะช่วยพูดกลับหนีหายไปเสียอย่างนั้น ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตาเลยหรือไง ช่างแล้งน้ำใจเสียจริง

“ยัยพิมพ์ชอบทำงานมากกว่าอยู่บ้านน่ะ” คนเป็นพ่อแก้ตัวแทน

ทว่าธเนศกลับยิ้มกว้างด้วยความยินดี

“แบบนี้ฉันชอบ ผู้หญิงทำงานเก่ง มีฝีมือแบบหนูพิมพ์!” เขาประกาศกร้าว

มือบางกำแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน น้ำตาเอ่อคลอ คนเป็นพ่อเห็นบุตรสาวแล้วสงสาร

“เรศขึ้นไปพักข้างบนก่อนเถอะลูก”

พรรณเรศกัดฟันแน่น “ไม่ค่ะพ่อ เรศอยากอยู่กับธัช เราสองคนไม่ได้เจอหน้ากันเกือบอาทิตย์แล้ว เรศไม่อยากแยกจากธัชค่ะ”

คนเป็นพ่อกัดฟันกรอด ที่พูดก็เพื่อช่วย แต่ลูกสาวกลับอยากรับรู้ความจริง เขาไม่อยากให้พรรณเรศต้องเจ็บปวด

“เธออยู่ก็ดีนะพรรณเรศ จะได้รู้เรื่องที่ฉันจะประกาศไปพร้อมกัน”

“พ่อครับ ผมขอร้อง!” ธัชพลร้องบอกสีหน้ากังวล

“ผมมาสู่ขอพิมพ์ให้กับธัชน่ะพิชัย” เขาโพลงออกมาในทันที ไม่ฟังคำทัดท้านของใคร

หญิงสาวชะงักชาไปทั้งร่าง น้ำตาไหลอาบแก้ม ช้อนสายตามองคนรักแววตาตัดพ้อ มือบางกำแน่นกัดฟันจนเลือดไหลซึมออกมา หัวใจแทบแหลกสลาย ลุกยืนใช้มือปิดหู แล้วกรีดร้อง

“ไม่ ไม่จริง! เรศไม่ยอม! ธัชเป็นของเรศ!”

“หยุดนะยัยเรศ!” คนเป็นพ่อรีบปราม

ธัชพลรีบโอบกอดร่างบางไว้ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รับฟังใครนอกจากกรีดร้อง

“เรศฟังผมก่อน ผมไม่มีวันแต่งงานกับใครนอกจากคุณ!” เขาประกาศกร้าว ทำให้คนเสียใจชะงักหันมอง

“จริงนะคะธัช คุณจะไม่แต่งกับใครใช่ไหม”

“จริง ผมจะแต่งกับคุณคนเดียว” เขายืนยันหนักแน่น

หญิงสาวโผเข้ากอดเขาไว้แน่น ชายหนุ่มเหลือบมองบิดาที่นั่งนิ่ง ไม่ได้สนใจกับท่าทีของเขาและคนรัก พิชัยนิ่งเงียบไม่กล้าปฏิเสธหรือรับปากในเรื่องนี้ เขาผละห่างจากคนรักแล้วหันมาทางบิดา

“เรากลับกันก่อนเถอะครับพ่อ ผมกับพ่อเรามีเรื่องต้องคุยกัน” คราวนี้เขาจะไม่มีวันยอมอีก ต่อให้ต้องหนีไปเขาก็จำต้องทำ ถึงอย่างไรก็ไม่มีวันทิ้งลูกเมียเด็ดขาด

“ได้สิ เรากลับกันก่อน ฉันเองก็มีเรื่องต้องเคลียร์กับแกเหมือนกัน”

เขาหันมาหาคนรักอีกครั้ง “ผมกลับก่อนนะเรศ รอผมนะ ผมจะกลับมา”

“คุณต้องกลับมาหาเรศนะคะธัช”

“ผมจะกลับมาหาคุณพร้อมกับข่าวดีนะครับ”

“ค่ะ”

ธเนศลุกยืน เจ้าของบ้านเดินออกมาส่งแขกตรงหน้าบ้าน สีหน้าพิชัยไม่สู้ดีนัก เขาไม่อยากทำร้ายจิตใจลูกสาว แต่ทางธเนศคงไม่ยินยอมแน่นอน

“เรื่องที่ฉันขอหนูพิมพ์เป็นอันตกลงตามนี้ก็แล้วกัน”

“แต่ธัชไม่ยอมแต่ง นายไม่เห็นเหรอ”

“ไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะลูกชายฉันมันยังไม่รู้เรื่องของพรรณเรศน่ะสิ”

“นายอย่าทำร้ายจิตใจลูกสาวฉันไปมากกว่านี้เลย!”

“เรื่องนี้จะมีไม่กี่คนที่รู้ ฉันจำเป็นต้องให้ธัชรู้ นายคงเข้าใจนะพิชัย” เขาอธิบาย

พิชัยเงียบไม่ตอบ เพราะเป็นห่วงความรู้สึกบุตรสาวมากกว่าสิ่งใด ธเนศก้าวลงบันได้แล้วเปิดประตูขึ้นนั่ง โดยมีบุตรชายอยู่เบาะหลังก่อนหน้าแล้ว รถเคลื่อนออกจากตัวบ้าน

ธัชพลลงจากรถเดินนำบิดาไปยังห้องทำงาน สองคนเผชิญหน้ากัน ทว่าท่าทางของผู้เป็นบิดาไม่ได้รู้ร้อนหนาว ชายหนุ่มขบกรามชักสีหน้าไม่พอใจ กับสิ่งที่พ่อทำกับเขาในวันนี้

“พ่อทำแบบนี้ทำไม ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมไม่แต่งงานกับพิมพ์!” เขาถามเสียงกร้าว

เขาดึงลิ้นชัก หยิบซองสีน้ำตาลออกมาแล้วโยนลงตรงหน้าบุตรชาย

“อยากรู้ว่าทำไมก็ดูซะ!”

ธัชพลชะงัก หยิบซองสีน้ำตาลแล้วเปิดออก หยิบเอกสารด้านในออก ในนั้นมีรูปภาพมากมายพร้อมแฟลตไดรฟ์ ดวงตาจ้องมองเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ ส่ายศีรษะอย่างไม่เชื่อสายตา นี่มันหมายความว่ายังไงกัน

“ถ้าแกยังอยากดูให้แน่ใจ ก็เปิดดูภาพในแฟลตไดรฟ์นั่นเพื่อพิสูจน์ก็ได้”

มือเขาเริ่มสั่น เหงื่อผุดซึม สิ่งที่วาดฝันมาตลอดแทบพังทลาย ไม่จริงใช่ไหม เขาฝันไปหรือเปล่า

“พ่อโกหก!”

ชายชรากระตุกยิ้มมุมปาก

“ถ้าแกคิดว่าฉันโกหกลองไปถามดาราที่นอนกับเมียแกดูไหมล่ะ หน้าชัดขนาดนี้คงรู้ใช่ไหมว่าหมอนั่นเป็นใคร”

ร่างกายแทบทรงไว้ไม่ไหว เรื่องจริงงั้นเหรอ แล้ว... เด็กในท้องเล่า ลูกใคร เขาจะทำยังไงดี

“แกคงคิดสินะว่าพ่อใจร้ายกับแก ฉันเองเป็นคนมีเหตุผลมากพอ พรรณเรศไมได้มีแกแค่คนเดียว แล้วเด็กในท้องใช่ลูกของแกหรือเปล่า!”

“ผมจะถามเรศให้รู้เรื่อง!”

“ก็ไปถามดูสิ”

ชายหนุ่มขบกรามแน่น “และต่อให้เรศจะมีคนอื่นจริง ผมก็ไม่มีวันแต่งงานกับพิมพ์เด็ดขาด!”

คนเป็นพ่อตวัดสายต่อมอง

“แกอย่าทำให้ฉันเหลืออดดีกว่า”

“ที่พ่อบอกทุกอย่างกับผม ผมรู้ว่าเพราะอะไร พ่อแค่ต้องการให้ผมเลิกยุ่งกับเรศ แล้วยอมแต่งงานตามที่พ่อต้องการ!”

ชายชราขบกรามแน่น แล้วทอดสายตามองบุตรชาย แววตาเยือกเย็น

“ถ้าแกไม่แต่ง ฉันจะปล่อยภาพพวกนี้ลงในอินเตอร์เน็ต ให้ผู้หญิงที่แกรักอับอายไม่มีหน้าออกไปไหนอีก!”

“พ่อ!” เขาตะโกนลั่น น้ำตาคลอ

“ฉันจะให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย ถ้าแกไม่แต่งกับพิมพ์ ฉันจะทำให้ผู้หญิงที่แกรักไม่มีที่ยืนคอยดู!”

ร่างสูงสั่นเทา แทบไร้เรี่ยวแรงทรงอยู่ ทำไมเรศต้องทรยศเขาด้วย ทำไมเขาต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ไม่มีทางเลือกไหนเลยนอกจากต้องยินยอม อย่างไรเขาก็ไม่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักต้องเจอกับชะตากรรมอันเลวร้ายกับสังคม

“ทำไมพ่อทำร้ายผมแบบนี้” เขาตัดพ้อ

“ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับแกแล้ว!”

คนเป็นลูกกล้ำกลืนน้ำตาไว้ในอก แล้วเดินออกมาราวกับคนไร้เรี่ยวแรง