تسجيل الدخولمشاركة
ถอนของ1
تاريخ النشر:
2025-04-23 22:41:36และใช้เวลาเพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น...
แล้วมันก็ค่อย ๆ เปลี่ยนรูปร่าง เหมือนที่พี่ชายของเธอต้องการจะให้มันเป็น...
“เฮ้ย!!”
สองพี่น้องอุทานออกมาพร้อมกันเสียงหลง มองหน้ากันแบบงงๆ...วันนี้พวกเขา เฮ้ย! ไปกี่ทีแล้ววะเนี่ย
วาสุกรียืนทื่อ..ก่อนยกมือขึ้นตบข้างแก้มตัวเองเพื่อให้รู้ว่าเขาไม่ได้ฝัน..
เพราะว่าไอ้ที่อยู่ในอุ้งมือของน้องชายนั่นมันคือหลักฐานให้เห็นกันชัดๆ ด้วยตาเนื้อ
รึเปล่า!...
มันใช่นะ!..
ใช่ไหมวะ...
เออ...สมองของเขากำลัง ERROR รวนไปแล้ว...ต้องรีเซตระบบใหม่ทั้งหมดก็คราวนี้แหละมั้ง...
หนุมานอยากให้พี่ชายตบกบาลเขาบ้างแต่ไม่กล้า เพราะกลัวว่า ฝ่ามือของพี่ชายอาจทำให้สมองของเขาเตลิดออกไปแล้วหาทางกลับไม่เจอนี่นะสิ..มันจะยุ่งกันใหญ่
“วันนี้ผมไม่ไปกองถ่ายแล้วนะพี่งู ผมจะอยู่กับลูกกวางให้น้องมันสอนวิชาให้ดีกว่า ผมว่านะ...อยู่กับหลวงตาน้องต้องมีอะไรดีมากกว่านี้แน่เลย พี่ว่าไหม”
“จะว่าห่าอะไรละ...คิดเหมือนแกแหละ วันนี้พี่ไม่เข้าบริษัทแล้วว่ะ... ช่างแม่ง! ป่ะ เราตามลูกกวางไปดีกว่า...เดินออกจากห้องไปแล้วนั่น เดี๋ยวไม่ทัน...”
สองพี่น้องเดินตามกรรวีออกไปโดยไม่สนใจอีกคน ที่ทำหน้าเหรอหราอยู่บนเตียงคนเดียว
“ไอ้พวกบ้าเอ้ย..เด็กนั่นเล่นกลให้ดูก็เชื่อ...ควายเรียกพี่ทั้งคู่..โง่แม่ง!สัด! ”
มนต์พยัคฆ์ก่นด่าตามหลัง ก่อนลงจากเตียงตามไปด้วยอีกคน…
ห้องพระภายในบ้านของมนต์สิงหา ดูแคบไปถนัดตา เมื่อมีร่างใหญ่ของลูกชาย เข้ามาอยู่รวมกันทั้งสามคน
กรรวีจึงเอ่ยถามเมื่อเห็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องเดินตามเข้ามาด้วย
“สองคนพี่น้องนี่จะเข้ามาทำไมกันคะพี่งูพี่ลิง”
“มาดู...ตาที่สามของลูกกวางนั่นแหละ” หนุมานเป็นตัวแทนเอ่ยบอกน้องสาว ส่งสายตา แกมขอร้องมาให้ เหมือนจะบอกว่า ขออยู่ตรงนี้ด้วยคนนะ
“พวกพี่เชื่อกันด้วยเหรอคะ”
“เชื่อครับ!”สองพี่น้องเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน
ลองบอกว่าไม่เชื่อก็ไม่ได้ดูของดีวันนี้น่ะสิ..
"เชื่อหรือไม่ กวางอยากให้พวกพี่ใช้วิจารณญาณนะคะ...."
“ว่าแต่พี่ขอถาม..”
“อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลยค่ะพี่ลิง...ใกล้ถึงเวลาแล้ว..ปิดประตู แล้วเปิดหน้าต่างให้ทีนะคะพี่ลิง... คุณเสือนอนลงค่ะ...หันเท้าออกทางหน้าต่างนะคะ”
กรรวีเอ่ยแทรกขึ้นมาตัดบท...ประโยคหลังหญิงสาวจึงหันไปสั่งทั้งหนุมาน และคนตัวโตที่ยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่นั่น ดูจากสีหน้า ผลไม้ทิพย์เสกของหลวงตาที่เธอให้เขากลืนลงไป อาจกำลังต้านทางนั้นไม่อยู่แล้ว หากช้ากว่านี้ มนต์พยัคฆ์อาจมีอาการอย่างอื่นแทรกซ้อนขึ้นมาได้...
ถึงแม้ว่า มนต์พยัคฆ์จะถูกมนต์ดำขั้นพื้นฐานเล่นงาน เหมือนจะแค่ลองวิชาที่ตัวเองมี...แต่ถ้าร่างกายของคนที่โดนเข้าไปสู้ไม่ไหว ก็ทำให้เสียชีวิตได้เช่นกัน
มนต์พยัคฆ์เม้มปากเมื่อได้ยินกรรวีออกคำสั่ง แต่ก็ยังยอมทำตามโดยไม่ได้พูดอะไร เพราะเวลานี้ ภายในร่างกายมันกำลังรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกหน...พลางนึกโมโหน้องชายของเขาทั้งสองคนขึ้นมา ที่มัวแต่ดึงเวลาถามยายเด็กนั่นจนลืมพี่ชายอย่างเขาไปเลย
“พี่ลิงกับพี่งูมานั่งทางขวากับแม่ค่ะ”
“อ๊ะ!ทำ...”
“อย่างเพิ่งถามนะคะ...ทำตามที่บอกก่อนเดี๋ยวไม่ทันค่ะ”
คำถามของวาสุกรีไม่สมบูรณ์ ...เพราะกรรวีชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาก่อน…. ก็แบบนี้ทุกทีเหอะ!
มนต์พยัคฆ์ทอดตัวนอนขนานไปกับหิ้งพระ โดยมีกรรวีนั่งอยู่เคียงข้าง....เขาจึงมองเห็นร่างบางได้ถนัดตา...
คิดถึงเรื่องที่เคยทำกับเธอไว้ มันแว้บเข้ามาในสมองของเขาเองโดยไม่รู้ตัว...
เจอหน้ากันทีไร...ไม่ถูกด่าก็ถูกเขาเอ่ยปากไล่...แต่เธอกลับไม่เคยโกรธ...
หรือโกรธแต่ไม่แสดงออกกันวะ.. อาจจะแอบด่าเขาลับหลังไหม…แล้วจะมาคิดบ้าอะไรตอนนี้กันนะ...จะเกลียดเธออย่างไรคงไม่ใช่เวลานี้แล้ว
เขาสังเกตุเด็กสาวในชุดขาวทั้งตัว..ผมยาวสลวยสีน้ำตาลถูกขมวดเป็นปมจุกมัดไว้กลางศีรษะแบบลวกๆ...ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางใดๆ ให้เห็น มันเนียนใสผุดผ่องมีออร่า แตกต่างจากเด็กสาวในวัยเดียวกันจริง ๆ ด้วยนะเขาว่า
เธอแต่งกายเหมือนคนถือศีลที่เขาเคยเห็นทั่วไปตามวัดที่ปฏิบัติธรรม...ในเวลานี้กลับกลายเป็นอาจารย์ปราบผีไปเสียแล้ว...เพียงแต่ว่า เธอไม่มีปะคำลูกโต ๆ สวมคอเหมือนหมอผีที่เขาเคยเห็นในละครหลังข่าวเท่านั้นแหละ…
แต่ถ้าดูเธอด้วยสายตาของเขาในเวลานี้นะ..เขากำลังมองว่า.. เธอบริสุทธิ์...สว่าง...และอบอุ่น...เหมือนชื่อของเธอ
กรรวี ที่แปลว่ารัศมีแห่งพระอาทิตย์ สาวน้อยวัยสิบแปดแต่คำพูดและการกระทำนำหน้าอายุเธอไปหลายปีเลยทีเดียว
ทุกคนในห้องพระพร้อมใจกันเงียบเสียงลง...สายตาทุกคู่ไปกองรวมกันอยู่ที่กรรวีเพียงคนเดียว...
ดูทุกเม็ด เก็บทุกช็อตโดยไม่ให้คลาดสายตาเลยสักวินาทีเดียว…
และไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสาวน้อยตรงหน้า ไปฝึกวิชาแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...
“ถ้าเห็น หรือได้ยินเสียงอะไรกวางอยากให้ทุกคนตั้งสติ อย่าตกใจนะคะ..ทำได้ไหม”
กรรวีเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองตามทุกคนในห้อง เพื่อรอเอาคำตอบจากคำถามของเธอเมื่อครู่…เมื่อทุกคนพยักหน้ารับรู้เธอจึงเริ่มจุดธูปเทียนบูชาพระ ตามที่หลวงตาได้สั่งมาทางจิตซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน
ใช่! กรรวีสามารถสื่อสารกับหลวงตาได้...และผลไม้ทิพย์ลงคาถา ก็มาจากหลวงตาด้วยเช่นกัน...ของจากป่าหิมพานต์..ระดับเธอคงยังไปไม่ถึงหรอก...แต่ก็อยากไปบ้างสักครั้งเหมือนกันนะ
“คุณเสือต้องอดทนหน่อยนะคะ อาจทรมานมากกว่าเดิมถึงสองเท่า...เอ๊ะ!.ค่ะ” กรรวีชะงักคำพูด และเหมือนจะรอฟังอะไรสักอย่าง จากใครสักคน ซึ่งมนต์พยัคฆ์จับสังเกตุได้...
แล้วอยู่ ๆ ก็ปรากฏลูกกลมๆ ดำๆ เหมือนที่เคยยัดใส่ปากเขาเมื่อเช้านี้ อยู่กลางฝ่ามือเล็กๆ ของเธอในจังหวะนั้นพอดี
เฮ้ย!...เขาไม่ได้ตาฝาด...เธอเสกมันขึ้นมาได้จริงเว้ยเฮ้ย...แม่มดหรือเปล่าวะเนี่ย...จะกลัวหรือเกลียดดี เวลานี้เริ่มแยกไม่ออกแล้ว
ไม่กล้าแม้จะขยับตัวเลยด้วยซ้ำ...เหมือนถูกสะกดให้หยุดนิ่งอยู่กับที่....ด้วยประกายตาวาวหวานจากดวงตาคู่นั้นของเธอ…
أحدث فصل
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 ถึงเวลาของเรา (จบ)
23.50 น.“พี่เสือ...” เสียงหวานเรียกหาเขาดังแว่วมาแต่ไกล...“หืม...เธอมาหาพี่อีกเหรอ?”มนต์พยัคฆ์ขานรับกับเอ่ยถามกลับแบบกึ่งหลับกึ่งตื่น“มารับลูกกวางสิคะ...ใกล้ถึงเวลาของเราแล้วค่ะ”“ที่ไหน...จะให้พี่ไปรับเธอได้ที่ไหน?”“พี่เสือรู้ว่าลูกกวางอยู่ที่ไหน?”สิ้นเสียงของกรรวี มนต์พยัคฆ์ก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ด้านหน้าของต้นสาละ ที่ด้านบนของต้นมีดอกของมันดอกหนึ่ง กำลังมีแสงสีทองเปล่งประกายระยิบระยับสว่างวาบ ๆ และกำลังจะผละจากกิ่งลอยลงมาอย่างช้า ๆ ก่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่ม...เขารู้สึกตื่นเต้น ระคนประหลาดใจ แล้วก็อยากจะร้องไห้ เมื่อดอกไม้ดอกนั้นหายไป แล้วกลายเป็นหญิงสาวที่เขาโหยหามาแสนนาน..และไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้เธอคืนกลับมาอีกครั้ง“ลูกกวาง!”กรรวีโผเข้ากอดร่างสูงที่มัวแต่ยืนอึ้ง แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะกอดร่างเล็กของเธอเอาไว้อย่างแนบแน่นด้วยเช่นกันกอดกันอยู่อย่างนั้น...โดยไม่รู้ว่ามีสายตาอีกสองคู่แอบมองอยู่อย่างตกใจ...จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนรัก ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เพราะทนแอบดูอยู่ต่อไปไม่ไหว...“ไอ้เสือ!...มึงถูกผีต้นไม้นี่หลอกเอาแล้วนะ มันไม่ไช่ลูกกวางของมึงหรอก...”ชนธั
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 ดอกไม้ที่หวนคืน
มนต์พยัคฆ์ยืนกอดอก ขณะแหงนคอมองต้นสาละที่มีความสูงราวยี่สิบเมตร ลำต้นที่มีดอกของมันทั้งตูมและผลิบานประดับอยู่ล้อมรอบจนถึงโคนต้น ส่งกลิ่นหอมละมุนชวนหลงไหล..คล้ายกับเชิญชวนให้เดินเข้าไปใกล้“ถ้ามึงคิดจะโค่นทิ้ง งั้นกูขอ”มนต์พยัคฆ์เอี้ยวคอหันมาพูดกับชนธัญ...ที่ยืนมองเขาอยู่ข้างหลัง...ก่อนจะหันกลับไปมองดอกสาละดอกหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนกับดอกนั้นที่มันหายไปมนต์พยัคฆ์กำลังจะเอื้อมมือขึ้นไปจับ แต่กิ่งของดอกไม้กลับโน้มลงมาหาเขาซะเอง“เฮ้ย!เล่นกูซะกลางวันเลย สัสเอ้ย!” ชนธัญสบถใส่ ในจังหวะที่ก้าวถอยหลังมาสองสามก้าว เพราะรู้สึกไม่ค่อยจะไว้ใจกับต้นไม้ต้นนี้ที่เขาคิดว่ามันมีผีสิง…ยิ่งเขาต่อต้านมันเท่าไหร่ ดูเหมือนกับต้นไม้ต้นนี้จะรู้ และพยายามโต้กลับมาทุกครั้ง แล้วก็ชอบทำให้เขาเห็นอะไรแปลก ๆ แบบนี้ทุกที“แต่กูชอบ..ไหนมึงบอกจะเล่า..กูรอฟังอยู่...”เมื่อถูกมนต์พยัคฆ์ทวงถาม ชนธัญจึงเริ่มเล่าให้เพื่อนฟังต่อจากนั้นว่า“เมื่อสักสองเดือนก่อน..อยู่ ๆ มันก็โผล่ขึ้นมาเอง โดยใช้ระยะเวลาเจ็ดวันในการเจริญเติบโตเป็นต้นเท่านี้ได้...ขนกูลุกไปยันขนตูด..มึงเชื่อกูมั๊ย!”มนต์พยัคฆ์เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นรับ อีกคนจึ
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 เวลาที่รู้สึกกลัวก็เดินทางมาถึง
ต่อให้เกลียดแค่ไหน...ยังไงก็ต้องรัก...สุดท้ายก็ต้องจาก...ในที่สุดเวลาที่มนต์พยัคฆ์รู้สึกกลัวก็เดินทางมาถึง…ชายหนุ่มนั่งกุมมือของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ไม่จากไปไหนเลยนานเป็นเวลาหลายชั่วโมง รวมไปถึงทุกคนที่พร้อมใจมารวมตัวกันอยู่ภายในห้องของกรรวี ที่ตอนนี้ดูแคบไปถนัดหญิงสาวนอนเหยียดยาวอยู่บนที่นอนนุ่ม สีหน้าดูดีขึ้นหลังจากที่พูดคุยเข้าใจกันดีแล้วทุกอย่าง รวมไปถึงการจากไปของเธอที่ใกล้จะถึงเวลาอีกในไม่กี่นาทีข้างหน้า...การจุติเป็นมนุษย์ของกรรวีไม่ได้ผ่านครรภ์ของมารดา แต่เกิดจากการสร้างกายหยาบของมนุษย์ขึ้นมา ด้วยมนตราชั้นสูงของผู้ที่มีฤทธิ์มาก...แล้วฝังดวงจิตของเธอเข้าไปไว้ในนั้น...เธอจึงไม่มีพ่อแม่...และไม่เคยถูกใครนำมาทิ้ง…มันเป็นความตั้งใจของเธอเองทั้งสิ้น...การจากไปก็เช่นกัน...มนต์พยัคฆ์ฟุบหน้าลงร้องไห้กับที่นอน เมื่อร่างบางที่เขากำลังกุมมืออยู่เริ่มสลายหายไปจนหมด และตรงตามเวลาที่เธอได้บอกเอาไว้ เหลือเพียงดอกไม้ดอกเดียวที่เธอให้เขาได้เก็บไว้เป็นที่ระลึก ดอกไม้ประจำตัวของเธอ ที่มีสีชมพูอมเหลืองหรือแดง ด้านในสีม่วงอ่อนอมชมพู มีกลิ่นหอมมาก...หอมอบอวลไปทั่วห้อง ดอกไม้ที่มีเขาเป็นเจ
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 ยังไม่ถึงเวลาของเรา
วาสุกรีเข้าไปรับร่างบางทันที ที่เห็นเธอก้าวเท้าออกมาจากห้องพระ ในสภาพอ่อนแรง ใบหน้าน่ารักปราศจากสีเลือด หน้าผากมนเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ บ่งบอกว่าหญิงสาวเหมือนจะไม่ไหวแต่ก็ยังฝืนใจเอ่ยกับพี่ชายทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงพร่าเครือ“คนพวกนั้นคงไม่มารบกวนครอบครัวของเราแล้วนะคะ”“ลูกกวางไม่ต้องพูดอะไรแล้วนะ พี่จะเราไปพัก”หนุมานเอ่ยออกมาอย่างตะหนก เพราะเคยเห็นอาการของน้องสาวมีสภาพเดียวกันกับที่เขาเคยเห็นเธอที่บ้านโบราณในคืนนั้น…“ลูกกวางอยากไปหาพี่เสือ...พาลูกกวางไปหาพี่เสือนะคะ”วาสุกรีมองสบตากับหนุมาน ก่อนเลื่อนสายตามามองหน้าน้องสาว ที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว“ไอ้เสือมันสั่งไว้ว่าไม่อยากจะเจอเรา มันจะไม่ออกมาจากห้องถ้าลูกกวางยังอยู่ ”คำพูดตรง ๆ ที่ออกมาจากปากของวาสุกรีทำร้ายจิตใจกรรวีอย่างที่สุด...มนต์พยัคฆ์ไม่อยากเห็นหน้าเธอ ถึงแม้จะรู้ว่า...นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายระหว่างเขาและเธออย่างงั้นเหรอ?แรงสั่นไหวของน้องสาวในอ้อมแขน...บอกเขาได้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ มันทำให้คนเป็นพี่ชายรู้สึกปวดหัวใจแทน แอบไปรักกันลึกซึ้งขนาดนี้โดยที่ไม่มีใครรู้ แล้วจู่ ๆ ก็มารับรู้เรื่องราวของทั้งคู่เอาตอนที่ต้อง
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 เราควรจะกอดกัน ก่อนจะไม่มีเวลาให้กอด
ความเงียบถูกปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณอย่าว่าแต่มนต์พยัคฆ์ตัวชาเลย วาสุกรีกับหนุมานก็รู้สึกไม่ต่างกัน...อยากจะเดินหนีแล้วหายตัวเข้าห้องตัวเองเหมือนกับที่พี่ชายทำ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เมื่อน้องสาวยืนร้องไห้จนตัวโยน ก่อนร่างเล็กจะทรุดตัวลงนั่งยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้อยู่คนเดียววาสุกรีหันมามองหน้าน้องชายพยักหน้าให้กันอย่างทำใจ ก่อนจะพากันเดินเขาไปนั่งข้างกันกับน้องสาว เขายกมือหนาขึ้นลูบผมเธออย่างแผ่วเบา พยายามบังคับตัวเองไม่ให้อ่อนไหวมากไปกว่านี้ แล้วเอ่ยกับน้องสาวที่น่ารักเพียงคนเดียวของบ้านคนนี้ว่า“เสือมันคงยังทำใจไม่ได้ เดี๋ยวพ่อกับแม่คงไปคุยกับมันเองนั่นแหละ ว่าแต่เราเถอะ ไม่ร้องไห้แล้วได้มั๊ย?...ไหน ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะไปแล้ว ”ถึงตรงนี้เสียงของวาสุกรีเริ่มสั่น...เขาหยุดพูดกับกระพริบตาถี่..เพื่อไล่รื้นน้ำตาให้ออกไป แล้วจึงเค้นสียงพูดให้เป็นคำต่อจากนั้นว่า...“เราควรจะกอดกัน ก่อนที่จะไม่มีเวลาให้กอด...เราควรจะ....”หยุด...เพื่อบังคับน้ำตาตัวเองด้วยการเงยหน้าขึ้น ให้มันไหลกลับเข้าไปในอก แล้วจึงเค้นสียงพูดให้เป็นคำต่อจนจบประโยคว่า“...เราควรจะบอกรักกัน...ก่อนจะไม่ได้พบกันอีกแล้วว่า
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 เวลาที่เหลืออยู่
ธรากรทำทุกอย่างตามที่บุตรสาวแนะนำอย่างเร่งด่วน ถึงแม้จะกะทันหัน แต่พนักทุกคนต่างก็ช่วยกันอย่างเต็มที่ ถึงแม้จะฉุกละหุกไปสักหน่อย แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรู้เหตุผลว่าทำไม? ย่างเข้าวันที่สาม สาขาในเครือของธรากรกรุ๊ปทุกที่ทั่วประเทศได้ทำบุญใหญ่เสร็จสิ้นไปแล้วทุกคนต่างเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกดีใจที่ทำทุกอย่างให้แล้วเสร็จได้ทันตามเวลา และกลับมารวมตัวกันที่บ้านเหมือนเคยโดยที่ยังไม่มีใครได้รู้ว่าเหลือเวลาอีกเพียงสองวันเท่านั้น สองวันสุดท้ายที่น้องน้อยของบ้านต้องจากไปอย่างที่ไม่มีวันกลับมาวาสุกรีไม่ได้ไปกองถ่าย เขาช่วยงานบุญที่บริษัทร่วมกับพี่ ๆ อย่างเต็มที่จนสุดกำลังความสามารถมนต์พยัคฆ์แทบไม่มีเวลาได้พูดหรือคุยกับกรรวีเลยทั้ง ๆ ที่อยู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ได้แต่มองตากันอย่างเข้าใจ เพราะต้องคอยหลีกเลี่ยงเพื่อไม่ให้ใครรู้หรือจับได้สิ่งที่มนุษย์ทุกคนไม่สามารถหยุดได้..นั่นก็คือเวลา...เวลาที่ต้องพลัดพรากจากกันมันใกล้เข้ามาทุกที...สีหน้าที่ดูเศร้าหมองของกรรวี ทำให้มนต์พยัคฆ์จับสังเกตุได้ เขาอยากจะถามว่าเธอกำลังทุกข์อะไร ในเมื่อสามวันที่แล้วเขายังเห็นเธอยิ้มได้อยู่เลยชายหนุ่มได้จังหวะในตอนที่เธอข
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 อยากให้เป็นเพียงความฝัน
กรรวีชะงักร่าง พลางเลื่อนนัยน์ตาขึ้นมองหน้าเขา ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมกับเอ่ยกับเขาว่า“ไม่ได้ค่ะ! พี่เสือต้องอยู่แต่ในรถนะคะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...พี่เสือห้ามออกมาเด็ดขาด!”เสียงหวานแต่เฉียบขาดเชิงสั่ง ก่อนจะเปิดประตูออกไปโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของอีกคน ที่ทำท่าจะตามออกไปด้วย“ไอ้เสือ..นั่งเฉย ๆ เลยมึ
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 มิตรภาพ
ชนธัญชวนเพื่อนทั้งสองคนออกมานั่งกินเหล้า บริเวณสวนหย่อมข้างบ้านใหญ่ ที่ด้านข้างมีธารน้ำใสเล็ก ๆ ไหลผ่าน มาจากบ้านของตัวเองที่ปลูกอยู่ทางด้านหลัง ซึ่งอยู่ห่างจากตัวบ้านใหญ่ออกไปประมาณสองร้อยเมตรเควินคุยกับเพื่อนอย่างออกรส เพราะมีแอลกอฮอร์ไหลเวียนในร่างกายอย่างต่อเนื่อง กับอีกคนที่คอยเหลือบสายตาห
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 เพื่อนใหม่
มนต์พยัคฆ์และกรรวี ออกเดินทางกันด้วยรถยนต์ส่วนตัวของเควิน ที่มีคนขับรถของเควินเป็นคนขับให้เหตุผลนั่นก็เนื่องจากว่า...ไม่อยากขับรถมากันเอง...เพราะต้องการท่องเที่ยวและพักผ่อนสมองกันได้อย่างเต็มที่ และไม่เหนื่อยจากการเดินทางมากเกินไปเควินขอมาในสถานะคนโสดโดยที่ไม่ยอมพกสาว ๆ หนีบข้างกายมาด้วย ชายหน
ต้องมนต์พยัคฆ์ NC18+ SET ต้องมนต์1 หล่อกว่านิดหนึ่ง
หลังจากที่มนต์พยัคฆ์เคลียร์งานที่ตัวเองรับผิดชอบทั้งหมดให้จบลงได้ในช่วงก่อนปีใหม่ เขาคิดว่าอยากจะพาหญิงสาวไปพักผ่อนสมองบ้าง แต่นั่นมันก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละในขณะที่ทั้งคู่นั่งดูหนังผีอยู่ข้างกันในช่วงวันหยุด มนต์พยัคฆ์จึงตั้งใจจะเอ่ยปากชวนคนตัวเล็ก ที่เวลานี้กำลังตั้งอกตั้งใจดูหนังเป็นอย่างม
قد تعجبك أيضًا
พันธะการรัก
แว่นมอลต์16.7K وجهات النظرพิษคู่หมั้น | เซ็ต FIERCE MAFIA
ซากิระ16.4K وجهات النظرหลุมพรางเสน่หา
ชะนีติดมันส์8.8K وجهات النظرเสพติดหัวใจมาเฟีย
มดตัวจี๊ด12.3K وجهات النظرBAD GUY พลาดรักคนเลว
ไอส์'ลิต325 وجهات النظرเมียเด็กคนโปรดของเจ้าพ่อมาเฟีย
Mayji Mirin2.7K وجهات النظرเมียเก่าเจ้าพ่อ...ใครก็ห้ามแตะ!
หนูแดงตัวน้อย124 وجهات النظرรักลนไฟ
นามปากกา โฉมงามสุดสวย646 وجهات النظر
