บทที่ ๑ อย่าเศร้าไปไอ้หนุ่ม

เสียงเดินของนางฟ้าชุดขาวพาดผ่านบทสนทนาระหว่างคนไข้และเหล่าญาติ เจ้าของผมสั้นสลวยพยักหน้ารับคนไข้ตัวน้อยบนรถเข็นซึ่งมาเข้ารับรักษาอย่างเป็นมิตร แล้วจึงย่างก้าวตรงไปยังโต๊ะจำแนกเอกสารหน้าศูนย์ผิวหนัง ทักทายเหล่าพี่พยาบาลซึ่งมาเปลี่ยนกะด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขุม ทว่ากลับมีสิ่งแปลกปลอมพร้อมด้วยหูหางสีขาวดำฟูฟ่องแฝงตัวมาในหมู่ชนด้วยหนึ่งอัตรา นั่นจึงทำเอาบุรุษพยาบาลเหนื่อยใจอยู่ภายใน

‘กุมภ์ คนไข้คนนั้นเขามาหาอีกแล้วนะ’

‘อือ รู้แล้ว ปล่อยเขาไปก่อน’

เจ้าของชื่อกระซิบตอบพลางวางมือจากเอกสารในตะกร้า ผินใบหน้าลงมามองเพื่อนในแผนกอย่างรู้กัน เพราะหลังจากที่เจ้าตัวมาเข้ารับการรักษา เพียงไม่นานก็กลับมาพร้อมกับดอกไม้ช่อโตอยู่เสมอ แม้เคยโดนเขาตำหนิไปรอบหนึ่งว่ามันเป็นพฤติกรรมอันรบกวนการทำงานของเจ้าหน้าที่ แต่ก็เหมือนฟังหูซ้ายทะลุหูขวาและเลือกกะเกณฑ์มาในเวลาที่คนไข้น้อยราวกับรู้ล่วงหน้า ทั้งที่โรงพยาบาลเป็นที่ที่เอาแน่เอานอนเรื่องเวลาไม่ได้

‘แต่ถ้าปล่อยแล้วเขายังไม่ไปไหน เดี๋ยวจะโดนหัวหน้าดุเอานะ’

‘เอมบอกเขาไปก็ได้ว่าเป็นเพราะฉัน เอมจะได้ไม่โดนดุไปด้วย’

‘โถ่ ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย แต่ถ้ากุมภ์โดนเรียกไปคุย แล้วใครจะมากินข้าวเย็นกับเอมล่ะ’

สองเพื่อนซี้พูดคุยปรึกษากัน ส่วนตัวของเอมซึ่งอยู่ในฐานะสุคนธ์คนสนิทก็ได้แต่มองเพื่อนหน้านิ่งตาละห้อย อ้อนให้เพื่อนไปไล่คนไข้สายพันธุ์เสือดาวหิมะคนนั้นด้วยกัน เพราะเขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับคนที่มีรอยสักเต็มตัวเพียงคนเดียวหรอก

---

สุคนธ์ พิโดร รดา สามเพศรองในโลกที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้นเพื่อให้เหล่าสิ่งมีชีวิตดำรงเผ่าพันธุ์ไปได้ยาวนานมากยิ่งขึ้น

‘สุคนธ์’ มนุษย์ฐานพีระมิดนับเป็นเพศซึ่งมีอำนาจต่อรองน้อยที่สุดในบรรดาเพศทั้งหมด ด้วยรูปลักษณ์ที่ในสายตาใครก็ถูกมองว่าอ่อนแอ ตั้งแต่เกิดส่วนใหญ่จึงล้วนถูกประคบประหงมดูแลประหนึ่งไข่ในหิน ส่งกลิ่นหอมกำจายเมื่อเข้า ‘ฤดูพิสมัย’ ชักจูงพิโดรที่อยู่ใกล้ให้เข้ามามีสัมพันธ์ทางกายเพื่อก่อเกิดทายาท

‘พิโดร’ มนุษย์ยอดพีระมิด มีรูปร่างสูงใหญ่เป็นที่น่าเกรงขาม มิหนำซ้ำส่วนใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์และอำนาจต่อรองสูงที่สุดในบรรดาเพศทั้งหมด สามารถขับกลิ่นข่มเพศอื่นได้โดยเฉพาะสุคนธ์ ในทางตรงกันข้ามกลับถูกดึงดูดด้วยกลิ่นหอมของสุคนธ์ได้ง่ายในบางรายอาจคลุ้มคลั่งไม่อาจควบคุมสติสัมปชัญญะได้เลยเชียว

‘รดา’ เพศที่มีจำนวนมากที่สุดในสังคม เป็นคนธรรมดาดาษดื่นไม่สามารถรับรู้กลิ่นพิสมัยของสุคนธ์ได้กระนั้นในบางครั้งก็สามารถได้กลิ่นข่มจากพิโดรได้เช่นกัน

---

‘เอมใจจริงอยากจะไปบอกเขาเอง แต่มันกลัวน่ะสิ’

‘กลัวอะไร เขาก็คนเหมือน ๆ กัน ทีเลือดน่ะไม่กลัวนะ’

‘ก็มันคนละกรณีกัน ปะ! ไปบอกเขาด้วยกันนะ’

เอมกอดแขนเจ้าเพื่อนแน่นไม่ให้ไปไหนเพราะนี่อยู่ในเวลาเลิกงานของพวกเขาแล้ว ต่อให้เอมจะเป็นสายพันธุ์แมวเหมือนกัน แต่ไอ้เขามันก็แมวบ้าน สู้แมวป่าไม่ได้ ต้องให้สายเลือดจระเข้เย็นเฉียบไปเป็นคนปราบ และที่สำคัญเป็นเจ้าตัวที่กำลังถูกตามจีบอยู่ไปจัดการคงจะมีประสิทธิภาพมากกว่า

“ไว้เราขอเก็บของใส่กระเป๋าก่อนนะ”

“เย่! กุมภ์เท่ที่สุด!”

เพื่อนแมวสามสียิ้มดีใจส่ายหางกอดเพื่อนต่างสายพันธุ์อย่างเริงร่า ในขณะที่กุมภ์ได้แต่ยิ้ม ๆ เหลือบมองไปยังคนใส่เสื้อแขนยาวซึ่งมาพร้อมกับดอกไม้ช่อโต ทว่ายังเห็นรอยสักโผล่ออกมาตามหลังฝ่ามือ

จากข่าวลือได้ยินมาว่าเป็นพวกเล่นคุณไสย กระนั้นในสายตาเขามันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด กลับกันแล้ว...

“แล้วเย็นนี้เราจะกินอะไรดี?”

“ที่ถนนข้าง ๆ มีร้านมาเปิดใหม่ด้วย ไปลองกันไหม มีขนมที่กุมภ์ชอบด้วยนะ”

กุมภ์ส่งยิ้มไปตามจังหวะบทสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อไม่ให้ความคิดในหัวฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

---

‘สังคมมนุษย์สัตว์’ คือนิยามของโลกนี้ ทุกผู้ทุกคนมีวิวัฒนาการมาจากสัตว์ประเภทใดประเภทหนึ่งโดยมีพื้นฐานคล้ายคลึงกับมนุษย์ พัฒนาสังคมระหว่างสัตว์กินพืชและสัตว์กินเนื้อมาจนเข้าสู่ยุคสมัยสุขสงบซึ่งสิ่งประดิษฐ์เดินหน้าไกลขึ้นจากประวัติศาสตร์ ผู้คนเริ่มตั้งหมู่บ้านเวลาผ่านไปกลายเป็นพระนครอันใหญ่โต ก่อเกิดเศรษฐกิจการเมืองโดยมีคนตัวเล็กตัวน้อยเป็นฟันเฟืองช่วยกันขับเคลื่อน และนั่นคือสังคมมนุษย์สัตว์

---

เป็นระยะเวลากว่า ๑ ปีที่พ่อหมอคนนี้พยายามตามจีบน้องจระเข้น้อย บุรุษพยาบาลคนสวยประจำแผนกผิวหนัง อีก ๑ ปีสำหรับการคบหาดูใจ อีก ๒ ปีสำหรับการหมั้นเพื่อให้น้องเจ้าประกอบอาชีพตามความฝัน ในที่สุดไอ้สินธุ เหมบำรุงก็จะได้แต่งเมียเสียที!

เจ้าของสายเลือดเสือดาวหิมะที่เมื่อคืนก่อนวันแต่งงานแทบนอนไม่หลับ เช้านี้จึงกำพานแน่นระบายความกริ่งเกรงอยู่หน้าขบวนขันหมากจนเหล่าพี่น้องฝาแฝดอดแซวไม่ได้

“นึกว่าฉันที่เป็นพี่ใหญ่จะได้แต่งคนแรกซะอีก น่าอิจฉาว่ะ”

ภูวธรรศกล่าวอย่างหมั่นไส้ที่ไอ้น้องรองมันได้นอนกกเมียเป็นคนแรก ทั้งที่เขารู้คู่ชะตาที่ถูกกำหนดมาก่อนใครเพื่อนแท้ ๆ

“พ่อหมอเขาคงทำของใส่ละมั้ง น้องกุมภ์เขาถึงยอมทำงานแค่สองปีแล้วออกมาแต่งกับมึง”

มารุตน้องเล็กกระดกแว่นตาดำเหลือบมองเบะปากใส่พี่ที่อายุห่างกันเพียงหลักวินาที เพราะเจ้าตัวมีอีกชื่อคือ ‘พ่อครูสินแห่งตำหนักหิรัญ’ อยากได้ อยากทำอะไรก็เสกได้ดังใจนึกเพียงท่องบทสวด คงจะเป่าคาถาใส่น้องกุมภ์ที่รักในการทำงานมาหลงตัวเองแทนกระมัง

ในใจของสินตอนนี้แม้จะเดือดดาลจนอยากจับพานพุ่มทุ่มหน้าพี่น้องเท่าไร ทว่าต้องกล้ำกลืนมันไปเพราะวันนี้ถือเป็นพิธีมงคล จะให้มีข่าวว่าเจ้าบ่าวกระทืบคนในงานไม่ได้อย่างเด็ดขาด

เมื่อถึงฤกษ์งามยามดีสินถึงพยักหน้าส่งสัญญาณกับคนในแถว เสียงกู่ร้องเอาชัยเริ่มต้นขึ้นไต่ระดับตามด้วยเสียงตอบรับจากผู้คนในขบวนขันหมาก เครื่องดนตรีพื้นบ้านถูกบรรเลงตามจังหวะเดินของรูปขบวนมุ่งตรงไปยังเรือนไม้หลังโตซึ่งปลูกขึ้นใหม่ไว้เป็นเรือนหอข้างตำหนักโดยเฉพาะ

เขาถูกเลือกให้สืบทอดวิชาคุณไสยประจำตระกูล ทราบตั้งแต่ยังเล็กแล้วถึงคู่ชะตาที่ต้องมาใช้ชีวิตร่วมกัน ดังนั้นตลอดระยะเวลาที่ใช้ชีวิตมาจึงไม่ได้ปันใจไปให้ใครนอกเสียจากคนในคำทำนาย โดยทีแรกนึกว่าเจ้าตัวจะมีบุคลิกร่าเริงสดใส หรือไม่ก็เป็นแม่บ้านแม่เรือนเหมาะกับวิถีชีวิตพ่อหมอที่ไม่ค่อยมีเวลาดูแลเรื่องในครัวเรือนมากนัก ทว่าน้องกุมภ์คนสวยกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขุม ฝักใฝ่มุ่งมั่นในสัมมาอาชีพ ทว่านั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลยสักนิด กลับกันน้องกุมภ์ที่เป็นแบบนี้ดูมีเสน่ห์มากกว่าคนในจินตนาการเสียอีก

ญาติสนิทมิตรสหายซึ่งมาเข้าร่วมงานต่างส่งเสียงให้กำลังใจเมื่อเจ้าบ่าวย่างเดินมายังประตูเงินประตูทอง โดยนอกจากเงินทองที่มอบใส่ซองมาแล้วเขายังต้องอวดพละกำลังที่มีเพื่อเป็นเครื่องหมายยืนยันว่าจะสามารถปกป้องภรรยาได้ผ่านการดันพื้น ๕๐ ครั้งถ้วน นี่เขาคอยช่วยเหลือไปรับไปส่งแบกข้าวของเครื่องใช้ตอนไปซื้อของมาตุนให้น้องยังไม่พออีกหรือไร

เจ้าบ่าวในชุดไทยนุ่งโจงกระเบนถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางพานในมือลง จัดท่าจัดทางให้เข้าที่แล้วจึงทำตามมารดาเจ้าของประตูบอก นี่ขนาดเป็นแม่แท้ ๆ ของเขาน่ะนี่ หากเป็นไอ้พี่น้องสองตัวนั่นมาไม่รู้จะโดนกี่ร้อยครั้ง

เสือดาวหิมะหนุ่มเดินหอบแฮกขึ้นมาบนเรือน ขนหูขนหางเปียกซกไปด้วยเหงื่อไคลตามอุณหภูมิหน้าร้อนของสยามประเทศ ทำไมฤกษ์ที่ดูไว้มันต้องมาอยู่ในกลางเดือนเมษายนด้วยวะ!

ยังดีที่ประตูสุดท้ายเป็นการทายใจง่าย ๆ ว่าน้องกุมภ์ชอบสีอะไร แม้ไม่รู้เหตุผลทว่าคำตอบที่ถูกต้องคือสีแดง ท้ายที่สุดตัวเขาก็ได้เข้าไปมอบพานมอบแหวนแก่คนรักที่นั่งรออยู่บนเรือนในชุดลูกไม้แนบเนื้อสีขาวฝังมุกพร้อมด้วยผ้าเนื้อดีถักท้อให้เข้ารูปร่างเพรียวบาง

รอยยิ้มเล็ก ๆ บริเวณมุมปากของน้องเจ้า อาจดูน้อยไปในสายตาแขกเหรื่อ แต่สำหรับเขาที่คบหาดูใจมาร่วมหลายปี นี่ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุขของพวกเราแล้ว

เมื่อตกกลางคืนหลังงานเลี้ยงโต๊ะจีนในตอนเย็น พวกเขาสองสามีภรรยาจะได้ใช้เวลาร่วมกันเสียที เพราะผ่านมาหลังกลายเป็นคู่หมั้น น้องกุมภ์เพียงมาร่วมอาศัยชายคาเดียวกัน ช่วยเหลืองานบ้านงานเรือน และกลับเข้านอนในห้องพักท้ายเรือนของตนเอง ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งไปมากกว่านั้น คืนนี้จึงเป็นค่ำคืนแรกที่พวกเขาจะได้นอนร่วมเตียง

กลอนประตูห้องน้ำถูกไขออก ชวนให้หางฟูฟ่องสะบัดส่ายไปมาด้วยความตื่นเต้น ไม่ต่างจากใบหูซึ่งตั้งขึ้นเอนไปยังต้นเสียง ไม่กี่อึดใจ ภรรยาคนสวยในชุดนอนขาสั้นลายตารางสีอ่อน เผยเนื้อต้นขาและเรียวแขนเรียบเนียนสะท้อนแสงจันทร์ผุดผ่องก็เดินออกมา หรือเขาที่อยู่กับไสยเวทนานจะมีนางฟ้ามาชำระบาปเอาวันนี้

“คุณสิน ให้ฉันนอนฝั่งไหนเหรอจ๊ะ?”

“เรียกพี่ได้แล้ว”

ไม่ว่าเมื่อไรที่สนทนากัน คนเด็กกว่ามักใช้คำสุภาพอยู่เสมอไม่ต่างอะไรกับเมื่อตอนที่เขาเคยเป็นคนไข้ในการดูแล ต่อให้อยู่ด้วยกัน ต่อให้เขาบอกปากเปียกปากเฉะ น้องเจ้าก็ไม่ยอมเปลี่ยนมาใช้สรรพนามอย่างเป็นกันเองเสียที

“ให้ฉันนอนฝั่งไหนดีจ๊ะ”

“เรียกพี่ก่อนแล้วเดี๋ยวจะตอบ”

น้องกุมภ์มีต้นตระกูลเป็นจระเข้น้ำจืด ซึ่งเป็นสัตว์เลือดเย็น ทำอะไรก็มักจะหน้านิ่งอยู่เสมอ ทว่าจะกล่าวหาสายเลือดอย่างเดียวเห็นทีจะไม่ได้เพราะพ่อตาแม่ยายต่างเป็นคนเปิดเผย แปลกก็เพียงภรรยาของเขาคนนี้ที่แสดงความรู้สึกไม่เก่ง

“ทำไม คิดข้ออ้างอยู่เหรอ?”

สินกล่าวทวงคำเรียกร้องอีกครั้ง พลางเอื้อมมือไปจับอวัยวะเดียวกันของเด็กปลายเตียง เจ้าตัวเป็นคนดื้อเงียบมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าทำไมกับแค่เรียกกันอย่างสนิทสนมให้สมกับเป็นคู่สามีภรรยาจึงบ่ายเบี่ยงมานานขนาดนี้

“ฉันยังไม่ชินน่ะจ้ะ”

“เขินเหรอ?”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้...จ้ะ”

คำตอบนั้นค่อนข้างฟังดูย้อนแย้งไปสักหน่อย เพราะตอนนี้จระเข้น้อยถูกเขาโอบเอวมานั่งอยู่ในอ้อมแขนเป็นที่เรียบร้อย

“ตัวเรา...เย็นมากเลย”

“คงเพราะพึ่งอาบน้ำเสร็จ”

เจ้าของเสียงทุ้มหวานกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ ตอบสามีที่กกกอดซุกไซ้ศีรษะไปกับลาดไหล่จนใบหูฟูฟ่องทั้งสองลู่ไปตามสันกรามมน ต่อด้วยฝ่ามือซึ่งลูบไปยังแผ่นหลังก่อนจะลามลงไปยังหางเคลือบเกล็ดแข็งซึ่งพาดนิ่งอยู่ขอบเตียงไม่ขยับเขยื้อน

“หอมด้วย...”

“แต่เราใช้สบู่ตัวเดียวกันนี่จ๊ะ”

“พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

ประโยคอันเปี่ยมไปด้วยความหมายแฝงนั้นถูกกล่าวออกมาพร้อมแววตาซึ่งเต็มไปด้วยแรงปรารถนา คมเขี้ยวที่เก็บซ่อนมานานเริ่มขบเม้มเส้นสายของเชือกถักที่ผูกรัดอาภรณ์ส่วนบนเอาไว้ และด้วยแรงดึงเพียงเล็กน้อยเสื้อตัวเล็กก็พลันหลวมโคร่งหย่อนคล้อย เปิดผิวอกเนียนละเอียดสู่สายตาผู้ล่า

“เมื่อกี้เราถามว่าจะนอนฝั่งไหนใช่ไหม”

“จ้ะ”

ฝ่ามือสีซีดที่พาดบนบ่าเริ่มเกร็งอย่างเป็นไปเอง ทว่าสายตากลมยังคงหรี่มองสามีโดยไร้ซึ่งอารมณ์ใดเจือปน

“พี่เองก็ไม่แน่ใจ เพราะเราคงได้เปลี่ยนท่านอนกันนับครั้งไม่ถ้วนเลยล่ะ”

เนื้อเสียงทุ้มบอกเป็นนัยถึงกิจกรรมฉันสามีภรรยาที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกประคองมาหนุนหมอนเตรียมพร้อมสำหรับทำหน้าที่ภรรยาเพื่อให้พิธีวิวาห์เสร็จสมบูรณ์

“ช่วยอ่อนโยน...กับฉันด้วยนะจ๊ะ”

“พี่สัญญา”

สามีให้คำมั่นพร้อมลงไปมอบจุมพิตบนหน้าแก้มตอบพร้อมรอยยิ้ม สร้างสถานการณ์ที่ผ่อนคลายก่อนที่ทุกอย่างจะค่อย ๆ เร่งเร้าขึ้นตามอย่างที่มันควรจะเป็น แล้วจึงสิ้นสุดค่ำคืนด้วยการสร้างพันธะเพื่อเป็นเครื่องหมายตีตราความเป็นเจ้าของ

ร่องรอยนั้นมาพร้อมกับคราบเลือดกลิ่นสนิม พ่วงด้วยกล้ามเนื้อที่ปวดตุบอย่างห้ามไม่ได้จากฝีมือของตัวเขาซึ่งเป็นสามี แต่เนื่องจากประสบการณ์พยาบาลที่ผ่านมาทำให้น้องกุมภ์สามารถเลือกใช้ยาบรรเทาอาการที่พกติดตัวและเข้านอนได้โดยไร้ซึ่งปัญหาใด ๆ ในขณะที่เขาซึ่งสู้อุตส่าห์ตระเตรียมตลับยามาจากตำหนักไม่ได้แสดงฝีมือดูแลเมียเลย ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้ายิ่งนัก

---

ทุกอย่างภายในห้องหับดำเนินมาจนเช้าโดยไร้ซึ่งความหวือหวาอย่างที่เคยเพ้อไว้สารพัดสมัยวัยกลัดมัน กลับกันมันมอบความรู้สึกอบอุ่นชุ่มชื่นหัวใจ นี่น่ะหรือความรู้สึกของคนที่ได้นอนกกเมีย มันเติมเต็มแบบนี้นี่เอง

ทว่าเมื่อคืนที่ได้นอนกอดน้องจระเข้น้อยใต้ผืนผ้าห่มเดียวกัน เช้ามาไม่ทันฟ้าสาง บนเตียงก็เหลือแต่เพียงตัวเขา แต่เพราะความงัวเงียผนวกกับความล้าทำให้ร่างบึกบึนหยัดร่างขึ้นมาหาวเรียกสติอยู่นานสองนาน ก่อนจะควานหาร่างภรรยาที่หายไปอีกครั้งทว่ากลับไม่เจอ

สามีในสภาพเปลือยเปล่าพร้อมด้วยหูหางชี้ฟูและผ้าห่มปิดของสงวนหนึ่งผืนนั่งงง ยังคงหันซ้ายหันขวา เผื่อน้องกุมภ์จะตื่นมาตระเตรียมข้าวของบางอย่าง ทว่าต่อให้เบิ่งตามองอย่างไรก็หาไม่เจอ กระนั้นสินจึงตั้งใจจะเดินไปดูยังสุขาซึ่งอยู่ภายในห้องเพื่อตรวจสอบดู เพราะมีกฎอยู่ว่าคู่แต่งงานใหม่ห้ามฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งออกจากห้องก่อนพระอาทิตย์ขึ้นหรือหกโมงเช้าเป็นอย่างต่ำ แต่นี่พึ่งจะตีห้าเอง

‘อุบ!...แหวะ’ เสียงอาเจียนแว่วมาจากภายในทำให้สินที่สะลึมสะลือตื่นเต็มตา รีบเคาะประตูห้องน้ำถามไถ่อาการคนน้องภายใน

“กุมภ์! กุมภ์เป็นอะไรไหม!? เปิดประตูให้พี่เข้าไปดูอาการที!”

ยิ่งพูดสินยิ่งร้อนใจ เพราะตัวเขาผ่านการทำของเล่นคุณไสยมาเยอะ และอาจารย์หรือบิดาของเขาก็บอกว่ามันอาจส่งผลต่อตัวคู่ชะตาออกมาเป็นอาการป่วยบางอย่าง บางทีน้องกุมภ์อาจกำลังประสบเช่นนั้นอยู่ ซึ่งต่อให้จะทำวิธีธรรมชาติอย่างการอาเจียนหรือกินยาก็ไม่ได้ช่วยเพราะต้องเป็นตัวเขาที่ท่องบทแก้เท่านั้น

ทว่าไม่ทันไร เสียงอาเจียนเสียงน้ำไหลก็หยุดลงตามด้วยบานประตูที่เปิดออกพร้อมภรรยาในชุดนอนตัวรุ่งริ่งเดินเซออกมาจนสินอดไม่ได้ที่จะช่วยโอบประคอง

ร่องรอยขบกัดบนร่างเล็กนั้นมีมากกว่าจะนับได้ด้วยนิ้วมือทั้งสิบ ไหนจะรอยช้ำจากแรงที่เขาเผลอขาดสติไปเมื่อคืน ยิ่งมาเห็นเมียป่วยกะทันหันแบบนี้ยิ่งรู้สึกโทษตัวเอง

“เราจิบน้ำหน่อยไหมครับ?”

“อือ...”

คงเพราะความล้าด้วยเหตุนานัปการ น้องน้อยจึงตอบด้วยเสียงในลำคอ ส่วนเขาจึงละมือไปหยิบเหยือกน้ำเทใส่แก้วมอบให้ภรรยาพลางช่วยบีบนวดมือข้างที่ว่างเป็นการคลายเส้น

“กุมภ์ครับ เรานอนต่ออีกสัก...”

“ฉันจะนอน”

ไม่ทันที่สินจะพูดจบ คนน้องก็ตอบเสียงแข็ง กระชับเสื้อดึงชายผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเอนลงนอนโดยไม่สนใจสามีซึ่งนั่งยองอยู่ข้างเตียงเลยสักนิด จะมีก็เพียงสายตาไร้แววที่มองกดต่ำลงมาราวกับเป็นคนละคน

เมื่อกี้นี้มันอะไร...ทำไมน้องกุมภ์ถึงมองเขาด้วยสายตาที่รังเกียจแบบนั้น...

ว่าแล้วสินก็วางแก้วน้ำบนโต๊ะหัวเตียง พลางหาจังหวะก้มมองเจ้าสินน้อยของตัวเองที่ห้อยโตงเตงอยู่ระหว่างขา สักพักใบหน้าก็พลันซีด หรือที่น้องกุมภ์ตวัดหางตาใส่ราวกับแค้นมาแต่ชาติปางก่อนเป็นเพราะเขาลีลาไม่เด็ดเหรอ!?