ตอนที่ 5 จากเอกเป็นรอง

ตอนที่ 5

จากเอกเป็นรอง

ข่าวลือแผ่กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง โรงน้ำชาหรือร้านอาหารที่ใดก็หยิบยกเรื่องคุณชายรองเหยียนป๋อเหวินกับคุณหนูรองถังซูเจินขึ้นมาพูด

ข่าวลือจากปากต่อปากความจริงก็เริ่มลดลง จนกลายเป็นว่าตอนนี้ถังซูเจินกำลังตั้งท้องลูกของคุณชายรองเหยียนไปเสียแล้ว

แถมยังบอกว่าทั้งสองแอบลักลอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันตั้งแต่ที่ฝ่ายหญิงยังไม่ได้ปักปิ่นด้วยซ้ำ น่าสงสารพี่สาวอย่างถังซูเจียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรแม้แต่น้อย

ฮูหยินรองได้ยินข่าวลือก็บุกไปหาบุตรสาวที่เรือนทันที ถังซูเจินที่คิดว่าจะทำตัวตามปกติก็ต้องถูกมารดาคาดคั้น จนสุดท้ายต้องยอมเล่าความจริงทุกอย่างออกมา

“น่าอับอายยิ่งนัก ข้าสอนให้เจ้าเอาใจบุรุษแต่ใช่ว่าให้เจ้าเอาตัวเข้าแลกเช่นนี้” ฮูหยินรองหว่านผู่เยว่เอ่ยพลางทอดถอนใจ

นางสอนบุตรสาวเสมอแต่ก็ยังพลาดจนได้ ทั้งที่อุตส่าห์แย่งคู่หมั้นของนังลูกเลี้ยงมาได้แล้วเชียว

“ท่านแม่ลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ต้องช่วยลูกด้วยนะเจ้าคะ เป็นเพราะนังลี่ถิงคนเดียวที่มันป่าวประกาศออกไปเช่นนั้น” ถังซูเจินเอ่ยขอร้องมารดาทั้งน้ำตา

“เจ้าไม่ต้องโทษผู้อื่น หากบิดาเจ้ารู้เรื่องนี้เจ้าตายแน่” ฮูหยินรองเอ่ยต่อว่าบุตรสาว ยังไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงบิดาดังมาจากหน้าเรือน

“เจินเอ๋อร์เจ้าลูกอกตัญญูอกกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!” น้ำเสียงของบิดาเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ท่านแม่ต้องช่วยลูกด้วยนะเจ้าคะ!” ถังซูเจินเอ่ยพร้อมกับเขย่าแขนมารดาไปด้วยอย่างร้อนรน

“เจ้าไม่ต้องขอร้องมารดาเจ้าเลยนางลูกไม่รักดี!! รู้หรือไม่ว่าคนทั่วเมืองหลวงพูดถึงเจ้าว่าเช่นไรบ้าง!!!” ถังซีฮั่นตวาดบุตรสาวลั่นเรือน

“ท่านพ่อลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ลูกไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนี้เลยนะเจ้าคะ เป็นเพราะนังลี่ถิงต่างหากที่ตะโกนป่าวประกาศให้คนอื่นได้ยินกันทั่ว แถมนางยังทำร้ายลูกอีกด้วยนะเจ้าคะ ท่านพ่อดูสินางตบข้าจนใบหน้าข้าบวมไปหมดแล้ว”

ถังซูเจินเอียงหน้าให้บิดาดู พร้อมกับโยนความผิดให้สตรีอีกนางแทน

ถังซีฮั่นเห็นหน้าบุตรสาวความโกรธเมื่อครู่ก็หายไปทันที พร้อมกับรีบเข้ามาดูใบหน้าของบุตรสาวใกล้ ๆ

“เกินไปแล้ว!! ข้าจะไปเอาเรื่องลี่เฉียงชุนเดี๋ยวนี้ มันสั่งสอนบุตรสาวเช่นไรถึงได้มาทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้!!!”

“ท่านพี่ใจเย็นก่อนเถิด เรื่องสำคัญตอนนี้คือชื่อเสียงของเจินเอ๋อร์นะเจ้าคะ”

หว่านผู่เยว่เอ่ยห้ามสามีไว้ก่อน เมื่อเขาทำท่าจะเดินออกจากเรือนไปเอาเรื่องตระกูลลี่จริง ๆ

“เรื่องเป็นมาอย่างไรเจ้าพูดให้พ่อฟังซิ ห้ามโกหกเด็ดขาดไม่เช่นนั้นพ่อไม่อาจช่วยเจ้าได้” รองเจ้ากรมพิธีการเอ่ยกับบุตรสาว

ถังซูเจินจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้บิดาฟัง เมื่อถังซีฮั่นได้ฟังถึงกับกุมขมับอย่างปวดหัวทันที

แต่อย่างไรเรื่องที่บุตรสาวเขาเสียตัวให้คุณชายรองเหยียนนั่นเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นคงต้องให้ทั้งสองแต่งงานกันให้เร็วที่สุด

“พ่อจะไปตระกูลเหยียน เจ้าเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนห้ามออกไปที่ใดอีกจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะเงียบ” ถังซีฮั่นสั่งบุตรสาวก่อนจะออกจากเรือนไป

จวนตระกูลเหยียน

“เจ้าลูกชั่ว!!!” เสียงตวาดของฮูหยินใหญ่เหยียนดังลั่นเรือน ตามด้วยแจกันที่ถูกขว้างใส่บุตรชายคนรอง

“เจ้ามันไม่มีความคิดจริง ๆ ทำอะไรทำไมไม่เก็บความลับให้ดีเห็นหรือไม่ว่าเสื่อมเสียมาถึงวงศ์ตระกูล เช่นนี้พี่ชายเจ้าที่เพิ่งได้รับใช้ใกล้ชิดฮ่องเต้จะถูกเอาไปพูดถึงอย่างไรบ้าง!!!” รองเจ้ากรมโยธาเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

“ท่านพ่อลูกผิดไปแล้วขอรับ” เหยียนป๋อเหวินคุกเข่าขอโทษบิดามารดา แต่มันหาได้ช่วยลดความโกรธของบุพการีทั้งสองได้ไม่

“เกิดเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้จะไม่แต่งนางทั้งสองเข้ามาก็ไม่ได้ เช่นนั้นก็ทำเรื่องทุกอย่างให้จบเร็วที่สุดดีกว่าเจ้าค่ะท่านพี่” จางฮุ่ยหลิงเอ่ยกับผู้เป็นสามี

“ข้าก็เห็นเป็นเช่นนั้น แต่คนทั่วเมืองหลวงรู้กันทั่วเช่นนี้จะให้แต่งถังซูเจินเป็นฮูหยินเอกอีกก็คงไม่ได้ ให้นางแต่งเข้าเป็นฮูหยินรองของเจ้าแล้วกัน” เหยียนจิ้นเหอเอ่ยกับบุตรชาย

“แต่ท่านพ่อ....”

“ไม่มีแต่ เจ้าจะเอาสตรีที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่วมาเชิดหน้าชูตาให้ชาวเมืองหัวเราะเยาะหรือ คิดว่าตระกูลเจ้าเป็นแค่ชาวบ้านหาเช้ากินค่ำหรืออย่างไร!!!” เหยียนจิ้นเหอเริ่มมีอารมณ์อีกครั้ง เมื่อบุตรชายทำท่าจะแย้งตน

“ก็ได้ขอรับ” เหยียนป๋อเหวินรับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ส่วนสตรีตระกูลลี่ก็ให้นางเป็นอนุเจ้าแล้วกัน อย่างไรเจ้ากับนางก็มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้วเดี๋ยวแม่จะส่งเกี้ยวไปรับนาง ส่วนตระกูลถังแม่จะไปคุยเอง” จางฮุ่ยหลิงเอ่ย

แต่ไม่ทันที่จะได้ไปจวนตระกูลถังคนก็มาแจ้งเสียก่อนว่าถังซีฮั่นมาขอพบ เหยียนจิ้นเหอจึงให้บุตรชายกลับเรือนไปก่อน

“ท่านรองเจ้ากรมโยธาสบายดีหรือไม่” ถังซีฮั่นเอ่ยทักเจ้าบ้านก่อนเมื่อคนพามาพบ

“ข้าสบายดี แต่ท่านคงไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นักสินะ” ผู้เป็นเจ้าบ้านเอ่ยถามออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม

“เป็นเช่นนั้น ตอนนี้ในเมืองหลวงเกิดข่าวลือเรื่องบุตรชายของท่านกับบุตรสาวของข้า เรื่องนี้นอกจากจวนเราจะเสื่อมเสียแล้ว ยังส่งผลต่อหน้าที่การงานของทั้งสองจวนด้วย” ถังซีฮั่นเอ่ย

“ข้าจะเร่งจัดงานแต่งให้คนทั้งสองเองท่านวางใจได้”

“เห้อ!! ดียิ่งข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน”

“แต่มีข้าแม้คือข้าให้นางแต่งเข้ามาเป็นได้เพียงฮูหยินรองเท่านั้น ด้วยชื่อเสียงที่ด่างพร้อยของนางไม่อาจเชิดหน้าชูตาให้แก่วงศ์ตระกูลของสามีได้อีก หวังว่านายท่านถังจะเข้าใจข้าด้วย”

เหยียนจิ้นเหอเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่คนฟังนั้นตกใจจนใบหน้าซีดเผือด

“สัญญาหมั้นหมายของสองตระกูลแต่เดิมไม่ใช่แบบนี้นี่ขอรับ” ถังซีฮั่นแย้ง

“หากเป็นก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องข้ายินดีรับบุตรสาวท่านเป็นฮูหยินน้อยบุตรชายข้า แต่ตอนนี้นางมีชื่อเสียงฉาวโฉ่วยามออกงานต่าง ๆ คนคงได้หัวเราะเยาะจวนตระกูลเหยียนกันพอดี”

“....” เมื่อได้ฟังคำของฮูหยินใหญ่เหยียนเขาก็ไม่อาจปฎิเสธได้

“เอาเช่นนี้ให้นางแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรองไปก่อน พอเรื่องเริ่มซาลงแล้ว เมื่อนางมีบุตรชายค่อยแต่งตั้งให้นางเป็นฮูหยินเอกทีหลังก็ได้เจ้าค่ะ” จางฮุ่ยหลิงเอ่ยโน้วน้าว

“ที่ฮูหยินข้าพูดมาก็เป็นทางออกที่ดีนะขอรับ ท่านถังลองพิจารณาดูเถิดอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวท่าน ข้าเข้าใจได้ว่าบิดามารดาย่อมอยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุด” เหยียนจิ้นเหอพูดให้ชายตรงหน้าคิด

        

ถังซีฮั่นกลับจวนมาก็ฟ้ามืดแล้ว ฮูหยินรองที่รออยู่รีบออกมาต้อนรับอย่างร้อนใจ

“ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ทางนั้นว่าอย่างไรบ้าง”

“ทางนั้นจะเร่งจัดพิธีแต่งงานให้เร็วที่สุด แต่เจินเอ๋อร์ของเราต้องแต่งเข้าในฐานะฮูหยินรองเท่านั้น” ถังซีฮั่นเอ่ยอย่างลำบากใจ

“ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ!!!” ถังซูเจินมาได้ยินเข้าพอดีจึงถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู

“เจินเอ๋อร์เจ้าฟังพ่อก่อน เพราะเรื่องของเจ้าดังจนตอนนี้คนรู้ทั่วเมืองหลวง ฮูหยินใหญ่เหยียนจึงให้เจ้าแต่งเป็นฮูหยินรองไปก่อน พอเรื่องเงียบลงค่อยเลื่อนขั้นเจ้าเป็นฮูหยินเอก” ผู้เป็นบิดาอธิบาย แต่ดูเหมือนบุตรสาวจะไม่ฟังอะไรแล้ว

“ไม่เจ้าค่ะ!! หากข้าไม่ได้แต่งเป็นฮูหยินเอกของคุณชายรองเหยียน ข้าจะไม่แต่งเด็ดขาด!!!” ถังซูเจินตอนนี้ขาดสติไปแล้ว

         เพี๊ยะ!!!

“เจ้าพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือไม่ เจ้ามีเรื่องฉาวโฉ่วเพียงนี้จวนตระกูลเหยียนยังแต่งเจ้าเป็นฮูหยินรองก็บุญแล้ว หากเป็นจวนอื่นคงให้เจ้าเป็นได้เพียงอนุเท่านั้นแหละ!!!” ถังซีฮั่นตะคอกใส่หน้าบุตรสาว

“ท่านพี่พูดเช่นนี้เจินเอ๋อร์เสียใจนะเจ้าคะ!!” ฮูหยินรองเอ่ยพร้อมกับกอดประคองบุตรสาวเอาไว้ในอ้อมกอด

“เห้อ!!! เจ้าไปพูดกับลูกให้เข้าใจแล้วกัน ข้าปวดหัวนักขอไปพักก่อน แล้วเจ้าเก็บตัวอยู่แต่ในจวนห้ามออกไปไหนจนกว่าจะแต่งเข้าจวนตระกูลเหยียน เข้าใจหรือไม่” เอ่ยจบก็เดินจากไปทิ้งสองแม่ลูกไว้ตรงนั้น