จางเฟินเยว่ ยอดอนุภรรยา

จางเฟินเยว่ ยอดอนุภรรยา

last updateLast Updated : 2025-07-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
30Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จากดาราสาวตกตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างของอนุท้ายจวน เมื่อนางเสียโฉมอดีตสามีก็นำนางมาเป็นของเดิมพัน สุดท้ายต้องไปเป็นอนุของผู้อื่น ชีวิตนี้ของนางช่างน่าอดสูนัก!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 จางเฟินเยว่คนใหม่ 1/2

OPHELIA LAURENT'S POV

“I hate you and that's final.” I began stepping backward. I wanted nothing more than to get away from this beautiful monster, but things never worked my way.

I stumbled back into a tray of hot coffee which sat carelessly on his desk, and before the cup of coffee could leave a burn on my skin, the monster had caught me by my wrist, changing our position and letting the hot liquid fall on his legs instead.

My eyes widened as he hovered over me, pinning me to the wall, his gaze on me cold and angry, but I still tried to play unconcerned and savage. “Getting splashed by the coffee would have been better than standing close to yo—” His hand gripped my throat tightly, and I gasped, swallowing the rest of my words.

“Let's see if you'd be able to talk with that mouth of yours when I go balls deep in your throat.”

FIVE YEARS AGO

Tonight, I wouldn't hold back. I had been studying him for days since I first saw him on our dimly lit patio. I had yet to see his face, but I saw his broad shoulders, fine narrow waist in a crisp black shirt that hugged his body not too tightly but was enough to show the fine bulge of his muscles, and I knew it was him immediately, my husband. The man who had kept himself hidden from me from the beginning of our two fucked-up years of marriage.

A hysterical laugh graced my lips, remembering how the clouds had teared up on my behalf as I dressed in a white dress standing on the altar, shivering and lonely with everybody watching as I wore a ring on a dummy's hand, a lifeless replacement for the husband I did not know.

My father felt it was nothing. All my father wanted at that time was money and fame, knowing his daughter was getting married to a nameless yet super-rich being who had paid ten million dollars, given him fleets of cars, and three estates in Texas in replacement for keeping his daughter hostage in a luxurious old mansion.

When I call him "Anonymous," "The wealthy unknown," and "nameless," I mean it. On our marriage certificate, "Hus" was his first name, and "Band" was his last. "Hus Band." I could remember more tears blinding my eyes that day, knowing I had just gotten married to a narcissist, a sadist, and a bully who derived pleasure in mocking others.

He married me just to mock me. I had always thought about that, but my father, with his sweet tongue, had said my husband was a busy man, but the asshole of a father didn't know him. This shadow of a husband proved us wrong; the first time I saw his back on the patio, I felt a shudder run down my spine as I watched him wash his hands with the shower head the maids used to water the flowers.

That day, I watched him pause washing his hands for a while, and I quickly pulled the curtain closed to prevent him from turning back to catch me staring, even though I had the urge to see his face and ask him if he was really the one I married, keeping me hostage here for the past two years with guards blocking the large gate.

I came back to that window again, only to find out he had left, and my breathing stopped like my nostrils had been stuck with embalming nasal tubes. Even in the moon's subtle glow, I could see what was written on the wall with dark red paint: “Hey, Little One.” My chest had risen like crazy because I had never seen that there before. My gut told me it was for me.

And that was not all. The next day after I saw him, I woke up with a scream, tears streaming down my eyes, as I watched fresh blood run down my collarbone right into my cleavage. I didn't get myself until dusk that day. "It wasn't my blood, I had no cut, then who the fuck owns it?"

I got my answers the night I found out my husband was a murderer, or maybe a body part broker or a cadaver trader. The blood on my cleavage that day—was he the one? Had he tried to kill me? My eyes went wide as I remembered covering my mouth to stop any word from coming out, even though I knew I couldn't make one sentence correctly without stuttering after two years of not talking to anyone.

I watched him carefully even with the way he backed me, his back filling the room, and I laid flat on the marble floor of the balcony of my room, watching him in the large living room this time. He opened a white box, and my stomach twisted as he held out a fucking severed head of a man still dripping with blood.

My heartbeat quickened remembering that day, and now I was lying on that particular spot of my balcony as I watched him sip from a glass of vodka I had poured for him, which he had no idea of because I had used a maid, my ally.

Just tonight, I would escape. I had everything planned out, and I would never share a life with a man like him, not even when his back could tell how sexy his face and front view would look, or his fine jet-black hair which was visible tonight because of the soft glow of the lanterns.

Anytime he was home the lights from the chandeliers and fancy bulbs would go off, leaving these spooky lanterns used for Halloween, maybe to not see him. But now, I wasn't interested in seeing him; I was interested in running away from him and getting the happiness I deserved.

I would be that free girl again, the girl these cruel people made me abandon in college—Ophelia Laurent, the brain and beauty every man would kill to be with.

After he was done, he left the living room, and I knew where he was headed, to the opposite wing where he stayed. The maid, my ally, had informed me about that. I brought out the divorce papers I hid in my chest part, and I gulped every damn second as I took the stairs.

Thank God I was in my ally's uniform with her cap on, which covered my red hair; it would be hard for his dogs to know what was happening.

In four minutes the sedative would start working, and I would get him to sign the divorce papers. I know it's illegal without his consent, but for a person who had paid the huge amount of money to keep me here, he wouldn't accept if I had asked him to. I was sure of that. The additional signatures and processing would be done by my friend who is an attorney.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
สนุกค่ะครบทุกรสเดินเรื่องได้กระชับ
2026-02-09 17:50:14
0
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมาก เดินเรื่องไม่เวิ่นเว้อ กับบทความซ้ำซากเหมือนนิยายบางเรื่องที่เคยอ่านมา จะติดตามจ้า
2025-09-04 00:24:13
0
0
30 Chapters
บทที่ 1 จางเฟินเยว่คนใหม่ 1/2
บทที่ 1จางเฟินเยว่คนใหม่เฮือก!!หญิงสาวที่ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นตกใจ นางหันซ้ายมองขวาก่อนจะรู้สึกปวดหัวจี๊ดจนแทบทานทนไม่ไหว ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนก กวาดสายตามองสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย สีหน้าของนางมีแต่ความสับสนไม่เข้าใจที่นี่ที่ไหน?เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?หรือนี่จะเป็นสวรรค์?ก่อนที่หญิงสาวจะได้ปรับสายตาให้คุ้นชิน หญิงสาวคนหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามาในห้องเสียก่อน“นายหญิง! ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เจ็บปวดตรงไหนบ้างหรือไม่”หญิงสาวที่อายุน่าจะประมาณ 16-17 เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดีใจ แววตาของอีกฝ่ายมองสตรีที่นั่งหน้าเครียดด้วยความยินดี“ที่นี่ที่ไหน เธอเป็นใคร”น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้น แม้จะยังแหบแห้งแต่ก็ฟังดูอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้งนัก“นายหญิง ท่านจำสิ่งใดไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ”หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของนางฉายชัดถึงความกังวลใจออกมา หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูฮูหยินใหญ่ ไม่รู้ว่านายหญิงของนางจะถูกใส่ความว่าอะไรบ้าง เพียงแค่ถูกผลักตกน้ำจนสลบไปนานกว่าสามวันก็มากเกินพอแล้ว โชคดีที่นายหญิงของนางยังไม่ได้ไปเยือนปรโลก“ไม่! แล้วเธอเป็น
Read more
บทที่ 1 จางเฟินเยว่คนใหม่ 2/2
“เมื่อครู่ข้าสติเลอะเลือนไป แต่ตอนนี้ข้าเริ่มจำอะไรได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังมีหลายสิ่งที่ข้าไม่แน่ใจนัก เจ้าช่วยเล่าความเป็นไปของจวนอู๋ รวมถึงความนิยมของคนที่นี่ได้หรือไม่”เหยาเหยาที่ถูกความอ่อนโยนของจางเฟินเยว่เข้าจู่โจม กอปรกับน้ำเสียงหวานอันไพเราะจึงทำให้นางรู้สึกโล่งใจ นายหญิงคนเดิมของนางกลับมาแล้ว“ได้เจ้าค่ะนายหญิง เหยาเหยาจะบอกท่านทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”เหยาเหยาเป็นหญิงสาวที่ร่าเริงสดใส และเพราะนางเป็นคนช่างพูดและคุยเก่งจึงทำให้เข้ากับบ่าวคนอื่นได้ง่าย ดังนั้นนางจึงรู้เรื่องราวหลาย ๆ อย่าง จนคล้ายกับว่านางคือกระบอกเสียงของข่าวสารของที่นี่เลยก็ว่าได้จางเฟินเยว่ที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็เริ่มเข้าใจอะไรได้มากขึ้น ที่ที่นางมาอยู่นั้นคือเมืองหวงซ่างแคว้นเจียงหนาน เมืองหวงซ่างคือเมืองใหญ่ที่อยู่ติดกับชายทะเลทางตอนใต้ของแคว้นเจียงหนานชาวเมืองส่วนมากนิยมทำอาชีพเกี่ยวกับการประมง ผู้คนจึงนิยมแต่งกายด้วยอาภรณ์เนื้อบางเบา เพราะเมืองหวงซ่างมีอากาศที่ค่อนข้างอบอุ่นไปจนถึงร้อนมาก และที่นี่ยังเป็นเมืองท่าที่สำคัญของแคว้น การค้าขายระหว่างต่างแดน รวมถึงสินค้าแปลกใหม่ล้วนมีที่เมืองหวงซ่างเท่านั้นหลัง
Read more
บทที่ 2 ของเดิมพันมีชีวิต 1/2
บทที่ 2ของเดิมพันมีชีวิต“ที่ท่านหมอกล่าวมาจริงหรือไม่ อนุเจ็ดช่างน่าสงสารนัก” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้นมาจากฮูหยินใหญ่แห่งจวนตระกูลอู๋นางคือลู่เหมยฮวาผู้กุมอำนาจของเรือนหลังทั้งหมด ใบหน้าที่งดงามเย้ายวนนี้กลับซ่อนความร้ายกาจเอาไว้มากมาย ไม่ว่าสตรีนางใดของสามีล้วนแต่ต้องเกรงกลัวนางทั้งสิ้น ล้วนเป็นเพราะอำนาจของตระกูลลู่ที่หนุนหลังนาง และความเจ้าแผนการของลู่เหมยฮวาด้วย“ขอรับ ช่างน่าสงสารอนุเจ็ดนัก บาดแผลของนางพุพองเป็นอย่างมาก ข้าน้อยจ่ายยาช่วยลดอาการอักเสบแล้ว ช่วงนี้อนุเจ็ดจึงต้องเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่รู้ว่าหากแผลหายดีแล้วจะทิ้งรอยแผลเป็นหรือไม่”ท่านหมอก้มหน้าเอ่ยตอบด้วยความนอบน้อม หากความจริงถูกเปิดเผยว่าใบหน้าอนุเจ็ดไม่มีรอยแผลเป็นก็จะมาโทษเขาไม่ได้ เพราะเขาเองก็ไม่ได้บอกว่านางจะมีรอยแผลเป็น แค่บอกว่าอาจจะเท่านั้นเอง“ไม่รู้ว่าท่านพี่รู้เข้าจะว่าอย่างไร สตรีที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าช่างอัปมงคลนัก เรื่องนี้ข้าคงต้องแจ้งให้ท่านพี่ทราบโดยด่วน ขอบคุณท่านหมอมากที่รักษาอนุเจ็ดจนสุดความสามารถ”ลู่เหมยฮวาแสยะยิ้มอย่างพอใจ นางพยักหน้าให้สาวใช้ข้างกายเป็นสัญญาณว่าให้มอบรางวัลกับท่านหม
Read more
บทที่ 2 ของเดิมพันมีชีวิต 2/2
อู๋ซานพลันอารมณ์เสีย เขาจำได้ว่าคืนนั้นนางร้องห่มร้องไห้ราวกับจะขาดใจตาย พอเขาใช้กำลังเข้าข่มเหง นางก็คว้าแจกันตรงหัวเตียงมาฟาดศีรษะเขาในทันที ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจไม่หายเขาผู้นี้มีแต่สตรีวิ่งเข้ามาหา หาได้ต้องง้องอนสตรีเช่นนางไม่!!“พอดีเลย คืนพรุ่งนี้พี่นัดกับท่านกุนซือเหวินกับท่านแม่ทัพ พี่จะเอานางไปเป็นของเดิมพันในเกมวันพรุ่งนี้ หากชนะพี่ก็ได้กำไร หากแพ้ก็แค่เสียอนุที่หน้าตาอัปลักษณ์ไปคนหนึ่งเท่านั้น” อู๋ซานบอกเล่าแผนการของตนเองให้ฟัง“นี่ไม่ออกจะใจร้ายกับนางเกินไปหรือเจ้าคะ ผู้ใดในเมืองหวงซ่างไม่รู้บ้างว่าท่านกุนซือเหวินรังเกียจสตรี หากท่านพี่เอานางไปวางเป็นของเดิมพัน ท่านกุนซือเหวินจะไม่มีโทสะหรือเจ้าคะ”“เขาจะว่าอะไรข้าได้ ในเมื่อไม่มีกฎว่าห้ามนำอนุมาวางเดิมพันนี่น่า เพียงแค่นางมีค่ามากพอก็ใช้ได้แล้ว ข้าจำได้ว่านางมีผิวกายที่เนียนละเอียดราวกับหยกขาวมันแพะ กอปรกับกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของนาง แค่นี้ก็มากพอแล้วล่ะ”ลู่เหมยฮวากัดฟันแน่นด้วยความหึงหวง ปากบอกว่าหลงลืมมันไปแล้ว แต่จำได้แม้กระทั่งกลิ่นกายของมันเช่นนั้นหรือ ดีล่ะ! ใช้โอกาสนี้กำจัดนางแพศยานั่นออกไปจากจวนให้สิ้นเสีย“ดีเ
Read more
บทที่ 3 สามีคนใหม่ 1/2
บทที่ 3สามีคนใหม่กระดาษแผ่นใหญ่ที่มีแต้มจุดวงกลมในแต่ละช่องนั้นมีตั้งแต่หนึ่งจุดถึงหกจุด ถูกนำมาวางกางไว้บนกลางโต๊ะตรงหน้าของบุรุษทั้งสาม ชามกระเบื้องสีขาวที่มีลวดลายดอกเหมยฮวาถูกนำมาวางตรงหน้าเหวินมู่หยาง เมื่อเปิดชามอีกใบที่ครอบอยู่นั้นจะเห็นลูกเต๋าสีเขียวหยกสามลูก ที่มีแต้มตั้งแต่หนึ่งถึงหกแกะสลักอยู่บนลูกเต๋าทั้งหกด้าน ทั้งหมดถูกนำมาวางตรงหน้าของเหวินมู่หยาง บ่งบอกว่าเขาคือเจ้ามือในการละเล่นครั้งนี้จางเฟินเยว่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ว่าจะชามกระเบื้องที่มีลวดลายวิจิตร และลูกเต๋าทั้งสามลูกนั้น ล้วนงดงามวิจิตรจนนางประหลาดใจ นางไม่เคยเห็นอุปกรณ์การเล่นไฮโลที่งดงามและควรค่าขนาดนี้มาก่อนเลยสายตาคู่หวานมองบุรุษผู้นั้นไม่วางตา ความสงสัยภายในใจและความอยากรู้ล้วนพุ่งเป้าไปที่บุรุษที่มีกลิ่นอายไม่ธรรมดานี้...เขาเป็นใครกันแน่!“อ่า...นี่คือไฮโลที่ท่านกุนซือบอกไว้เมื่อคราวก่อนใช่หรือไม่”อู๋ซานจ้องเขม็งด้วยความสนใจ หลี่หยวนจื่อเองก็จับจ้องไม่วางตาเช่นกัน“ใช่แล้ว นี่คือเกมไฮโลที่ข้าพูดไว้เมื่อคราวก่อน การเล่นนั้นง่ายมาก ข้าซึ่งเป็นเจ้ามือจะเขย่าลูกเต๋าที่อยู่ในชามที่ปิดเอาไว้ หลังจาก
Read more
บทที่ 3 สามีคนใหม่ 2/2
“เช่นนั้นข้าแทงสูง”หลี่หยวนจื่อวางเงินมากถึงสามร้อยตำลึงทอง ส่วนเหวินมู่หยางหยิบจำนวนเงินทั้งหมดออกมาวาง“หากครั้งนี้ท่านชนะก็เอาเงินของข้าไปได้ทั้งหมดเลย”“โอ้...ท่านกุนซือช่างใจป้ำเสียเหลือเกิน งั้นข้าจะบอกแล้วกันว่าอนุของข้าถึงนางจะผิวกายขาวเนียนละเอียด กลิ่นกายหอมกรุ่น แต่ใบหน้าของนางกลับอัปลักษณ์ เหตุเพราะอุบัติเหตุจากการโดนน้ำร้อนลวก แต่ข้าขอรับประกันได้เลยว่านางยังคงความบริสุทธิ์อยู่ขอรับ”จางเฟินเยว่กำมือแน่นด้วยความโกรธ ถ้าไม่เห็นว่าครั้งนี้อู๋ซานจะมอบสัญญาการเป็นทาสของเหยาเหยามาเป็นการแลกเปลี่ยนในครั้งนี้ด้วย นางคงไม่ยอมมาเป็นของเดิมพันที่มีชีวิตของเขาหรอก ครั้งนี้สามีผู้นี้ยังกล้านำเรื่องของนางมาพูดราวกับจะประจานนางเสียอย่างนั้น รอให้นางหลุดพ้นจากที่นี่ไปก่อนเถิด นางจะต้องให้คนตระกูลอู๋ชดใช้อย่างสาสม“ข้าไม่รังเกียจ เช่นนั้นเรามาต่อกันเถอะ”จางเฟินเยว่มองเหวินมู่หยางนิ่ง นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงได้ทุ่มเงินหมดหน้าตักขนาดนี้ ที่บอกว่าไม่รังเกียจเพราะไม่สนใจ หรือไม่ให้ค่านางกันแน่เสียงลูกเต๋าครั้งสุดท้ายดังกริ๊งได้เรียกสติของจางเฟินเยว่ให้กลับมา ก่อนที่เหวินมู่หยางจะเปิดช
Read more
บทที่ 4 สตรีของท่านกุนซือเหวิน 1/2
บทที่ 4สตรีของท่านกุนซือเหวินรถม้าขับเข้ามาจอดที่หน้าเรือนหลักของจวนตระกูลเหวิน ท่านกุนซือก้าวลงไปเป็นคนแรก ฝ่ามือหนายื่นออกไปให้อนุคนใหม่ของเขาจับลงมือของเขาลงมา จางเฟินเยว่มองฝ่ามือที่ใหญ่ของเขาแล้วจึงยื่นมือเล็กของตนวางลงไป ร่างบอบบางของนางก้าวลงมาจากรถม้าตามการจับจูงของเขาบ่าวไพร่ที่รอรับการกลับมาของผู้เป็นประมุขอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ท่านกุนซือผู้ขึ้นชื่อไม่ชมชอบสตรีกลับพาสตรีที่งดงามกลับมาที่จวนเช่นนั้นหรือนี่ช่าง...เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจนักทันทีที่ทั้งสองยืนอยู่ด้านหน้ารถม้า เหวินมู่หยางก็เอ่ยขึ้นเสียงดังก้องเพื่อให้ทุกคนได้คลายความข้อสงสัยลง เขาต้องการให้บ่าวไพร่รับรู้ถึงฐานะของจางเฟินเยว่“พ่อบ้านโจว ช่วยพาอนุจางไปพักยังเรือนไป๋หลานด้วย ต่อไปนี้นางจะเข้ามาอยู่ในฐานะอนุของข้า เป็นเจ้านายอีกคนหนึ่ง หวังว่าทุกคนควรรู้นะว่าต้องปฏิบัติกับนางอย่างไร” ประโยคท้ายเน้นย้ำกับบ่าวไพร่ทุกคน“เข้าใจแล้วขอรับ/เจ้าค่ะ”“วันนี้เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ ส่วนสาวใช้ของเจ้า ข้าจะให้คนไปรับตัวนางที่จวนตระกูลอู๋เอง”“ขอบคุณเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”จางเฟินเยว่ย่อกายคารวะสามีใหม่ด้วยความนอบน
Read more
บทที่ 4 สตรีของท่านกุนซือเหวิน 2/2
ที่เรือนรับรองแขกของจวนตระกูลเหวิน เสี่ยวฮวาผู้นำสารมาแจ้งแก่ลู่เหมยฮวา และ ‘ลู่เหมยลี่’ คุณหนูรองตระกูลลู่สาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหวงซ่าง นางนั้นหมายมาดต้องการจะเป็นฮูหยินเอกของเหวินมู่หยาง แต่เมื่อได้รู้ว่าเขารับอนุเข้ามาใหม่ นางก็อยากจะชมโฉมสตรีผู้นั้น จึงได้ไปชักชวนพี่สาวมาด้วยกัน คาดไม่ถึงว่าอนุคนใหม่ของเขาจะเป็นอดีตอนุของพี่เขยเสียได้“เจ้าพูดใหม่สิ นางว่าอย่างไรนะ” ลู่เหมยฮวากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ“คะ คืออี๋เหนียงไม่สะดวกเจ้าค่ะ หากอู๋ฮูหยินกับคุณหนูรองลู่ต้องการพบจะต้องส่งเทียบเชิญมาก่อนเจ้าค่ะ”“ช่างเหิมเกริมนัก เป็นแค่อนุต่ำศักดิ์แต่กล้าให้ข้าที่เป็นถึงฮูหยินเอกต้องเขียนเทียบเชิญมาก่อนหรือ นี่มันไม่เห็นหัวข้าเลยใช่หรือไม่ คิดว่าตัวเองเป็นอนุของท่านกุนซือแล้วคิดว่าข้าจะไม่กล้าแตะต้องมันอย่างนั้นหรือ”“ท่านพี่ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้นางคงได้ใจว่าตัวเองเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวของท่านกุนซือ หากวันใดที่น้องตกแต่งเข้ามาแล้วย่อมจัดการให้นางหลาบจำเจ้าค่ะ”ลู่เหมยลี่ที่ใจเย็นและสุขุมมากกว่าเอ่ยเตือนพี่สาว วันนี้นางเพียงแค่มาหยั่งเชิงเท่านั้น ทีนี้ก็รู้แล้วว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้เรีย
Read more
บทที่ 5 ติดใจรสมือนาง 1/2
บทที่ 5ติดใจรสมือนางหลังจากวันนั้นที่จางเฟินเยว่ทำต้มยำปลาน้ำใสสูตรเด็ดให้กับเหวินมู่หยางทุกคืนในวันที่เขาต้องทำงานจนดึกดื่น คงต้องขอบคุณที่เมืองหวงซ่างนี้สามารถหาวัตถุดิบที่นางต้องการได้ นางจึงเข้าครัวทำอาหารให้เขากินบ่อยครั้ง และทุกครั้งเขาจะมอบเงินรางวัลให้กับนางเสมอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกถูกใจสามีผู้นี้มาก ตำลึงทองที่ได้จากเขารวมกับเบี้ยเลี้ยงที่ได้เดือนละห้าสิบตำลึงทองทำให้นางมีเงินเก็บเพิ่มมากขึ้นจางเฟินเยว่จึงคิดที่จะต่อยอดจากเงินส่วนนี้ให้มีค่าเพิ่มมากขึ้น นางจึงแบ่งเงินส่วนหนึ่งไปเช่าตึกหลังหนึ่งเพื่อเปิดร้านขายอาหารแปรรูปที่นางจะเป็นผู้ริเริ่มเป็นคนแรก และหนึ่งในอาหารที่น่าจะเหมาะสำหรับนักเดินทางก็ต้องเป็นอาหารที่สามารถเก็บได้นานโดยไม่เน่าเสียนางในชาติก่อนที่เคยเป็นขนมผิง เคยได้รับบทบาทให้เป็นเกษตรกรสาวที่ตกหลุมรักนักธุรกิจหนุ่ม บทบาทในครั้งนั้นทำให้นางได้เรียนรู้การปลูกผัก การแปรรูปอาหาร และวิธีการทำอาหารหลายอย่าง ความรู้ในชาติก่อนนั้นนางจะนำมาปรับใช้ในชาตินี้ และขึ้นเป็นเศรษฐินีที่ร่ำรวยแห่งเมืองหวงซ่าง หลังจากนั้นนางก็จะขอหย่ากับเหวินมู่หยาง ถึงเขาจะดีกับนางเพียงใด แต่ใจค
Read more
บทที่ 5 ติดใจรสมือนาง 2/2
เหวินมู่หยางจำใจตักน้ำแกงไก่ของหญิงสาวมากิน ต้องยอมรับว่าลู่เหมยลี่มีฝีมือในการทำอาหารที่ดี แต่อาหารของจางเฟินเยว่กลับถูกปากเขามากกว่า รสชาติจัดจ้านที่ลงตัวนี้เขาชื่นชอบนัก“รสชาติดี”“เช่นนั้นทานเยอะ ๆ นะเจ้าคะ”“คุณหนูลู่ก็มาทานด้วยกันเถิด”เขาเอ่ยชวนอย่างเสียไม่ได้ นางอุตส่าห์นำน้ำแกงไก่มาให้เขาถึงค่ายทหาร แล้วเขาจะกล้าให้นางมานั่งดูเขากินอาหารได้อย่างไรกัน แค่คิดก็รู้สึกอึดอัดแล้ว“ขอบคุณเจ้าค่ะ” ลู่เหมยลี่ยกยิ้มอย่างยินดี ไม่เสียแรงที่มาหาเขาในยามนี้ ทำให้นางได้ร่วมโต๊ะอาหารกับเขาด้วยลู่เหมยลี่สนใจชามน้ำแกงปลาที่ดูแปลกตานั้น นางจึงลองตักมาชิมด้วยความอยากรู้ แต่ทันทีที่ปลายลิ้นรับรู้รสชาติ นางก็เบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง รสชาติเผ็ดร้อนและความเปรี้ยวที่ตัดกับเค็มนั้น มันช่างน่าอัศจรรย์นัก โดยปกติชาวเมืองหวงซ่างนิยมทานรสชาติที่ติดหวานเค็ม รสชาติอาหารที่มีรสเผ็ดร้อนจนแสบปากนี้นางไม่เคยกินมาก่อนเลย“นี่มัน...ทำไมถึงเผ็ดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”หญิงสาวรีบรินน้ำชามาดื่มเพื่อดับรสชาติเผ็ดร้อน นางรู้สึกราวกับปากจะบวมพองเพราะความเผ็ดเมื่อครู่นี้เลย ถึงรสชาติของน้ำแกงปลาถ้วยนี้จะดีมาก แต่มันเผ็ดเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status