จางเฟินเยว่ ยอดอนุภรรยา

บทที่ 1จางเฟินเยว่คนใหม่เฮือก!!หญิงสาวที่ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นตกใจ นางหันซ้ายมองขวาก่อนจะรู้สึกปวดหัวจี๊ดจนแทบทานทนไม่ไหว ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนก กวาดสายตามองสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย สีหน้าของนางมีแต่ความสับสนไม่เข้าใจที่นี่ที่ไหน?เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?หรือนี่จะเป็นสวรรค์?ก่อนที่หญิงสาวจะได้ปรับสายตาให้คุ้นชิน หญิงสาวคนหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามาในห้องเสียก่อน“นายหญิง! ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เจ็บปวดตรงไหนบ้างหรือไม่”หญิงสาวที่อายุน่าจะประมาณ 16-17 เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดีใจ แววตาของอีกฝ่ายมองสตรีที่นั่งหน้าเครียดด้วยความยินดี“ที่นี่ที่ไหน เธอเป็นใคร”น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้น แม้จะยังแหบแห้งแต่ก็ฟังดูอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้งนัก“นายหญิง ท่านจำสิ่งใดไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ”หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของนางฉายชัดถึงความกังวลใจออกมา หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูฮูหยินใหญ่ ไม่รู้ว่านายหญิงของนางจะถูกใส่ความว่าอะไรบ้าง เพียงแค่ถูกผลักตกน้ำจนสลบไปนานกว่าสามวันก็มากเกินพอแล้ว โชคดีที่นายหญิงของนางยังไม่ได้ไปเยือนปรโลก“ไม่! แล้วเธอเป็น

บทที่ 2ของเดิมพันมีชีวิต“ที่ท่านหมอกล่าวมาจริงหรือไม่ อนุเจ็ดช่างน่าสงสารนัก” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้นมาจากฮูหยินใหญ่แห่งจวนตระกูลอู๋นางคือลู่เหมยฮวาผู้กุมอำนาจของเรือนหลังทั้งหมด ใบหน้าที่งดงามเย้ายวนนี้กลับซ่อนความร้ายกาจเอาไว้มากมาย ไม่ว่าสตรีนางใดของสามีล้วนแต่ต้องเกรงกลัวนางทั้งสิ้น ล้วนเป็นเพราะอำนาจของตระกูลลู่ที่หนุนหลังนาง และความเจ้าแผนการของลู่เหมยฮวาด้วย“ขอรับ ช่างน่าสงสารอนุเจ็ดนัก บาดแผลของนางพุพองเป็นอย่างมาก ข้าน้อยจ่ายยาช่วยลดอาการอักเสบแล้ว ช่วงนี้อนุเจ็ดจึงต้องเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่รู้ว่าหากแผลหายดีแล้วจะทิ้งรอยแผลเป็นหรือไม่”ท่านหมอก้มหน้าเอ่ยตอบด้วยความนอบน้อม หากความจริงถูกเปิดเผยว่าใบหน้าอนุเจ็ดไม่มีรอยแผลเป็นก็จะมาโทษเขาไม่ได้ เพราะเขาเองก็ไม่ได้บอกว่านางจะมีรอยแผลเป็น แค่บอกว่าอาจจะเท่านั้นเอง“ไม่รู้ว่าท่านพี่รู้เข้าจะว่าอย่างไร สตรีที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าช่างอัปมงคลนัก เรื่องนี้ข้าคงต้องแจ้งให้ท่านพี่ทราบโดยด่วน ขอบคุณท่านหมอมากที่รักษาอนุเจ็ดจนสุดความสามารถ”ลู่เหมยฮวาแสยะยิ้มอย่างพอใจ นางพยักหน้าให้สาวใช้ข้างกายเป็นสัญญาณว่าให้มอบรางวัลกับท่านหม

บทที่ 3สามีคนใหม่กระดาษแผ่นใหญ่ที่มีแต้มจุดวงกลมในแต่ละช่องนั้นมีตั้งแต่หนึ่งจุดถึงหกจุด ถูกนำมาวางกางไว้บนกลางโต๊ะตรงหน้าของบุรุษทั้งสาม ชามกระเบื้องสีขาวที่มีลวดลายดอกเหมยฮวาถูกนำมาวางตรงหน้าเหวินมู่หยาง เมื่อเปิดชามอีกใบที่ครอบอยู่นั้นจะเห็นลูกเต๋าสีเขียวหยกสามลูก ที่มีแต้มตั้งแต่หนึ่งถึงหกแกะสลักอยู่บนลูกเต๋าทั้งหกด้าน ทั้งหมดถูกนำมาวางตรงหน้าของเหวินมู่หยาง บ่งบอกว่าเขาคือเจ้ามือในการละเล่นครั้งนี้จางเฟินเยว่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ว่าจะชามกระเบื้องที่มีลวดลายวิจิตร และลูกเต๋าทั้งสามลูกนั้น ล้วนงดงามวิจิตรจนนางประหลาดใจ นางไม่เคยเห็นอุปกรณ์การเล่นไฮโลที่งดงามและควรค่าขนาดนี้มาก่อนเลยสายตาคู่หวานมองบุรุษผู้นั้นไม่วางตา ความสงสัยภายในใจและความอยากรู้ล้วนพุ่งเป้าไปที่บุรุษที่มีกลิ่นอายไม่ธรรมดานี้...เขาเป็นใครกันแน่!“อ่า...นี่คือไฮโลที่ท่านกุนซือบอกไว้เมื่อคราวก่อนใช่หรือไม่”อู๋ซานจ้องเขม็งด้วยความสนใจ หลี่หยวนจื่อเองก็จับจ้องไม่วางตาเช่นกัน“ใช่แล้ว นี่คือเกมไฮโลที่ข้าพูดไว้เมื่อคราวก่อน การเล่นนั้นง่ายมาก ข้าซึ่งเป็นเจ้ามือจะเขย่าลูกเต๋าที่อยู่ในชามที่ปิดเอาไว้ หลังจาก

บทที่ 4สตรีของท่านกุนซือเหวินรถม้าขับเข้ามาจอดที่หน้าเรือนหลักของจวนตระกูลเหวิน ท่านกุนซือก้าวลงไปเป็นคนแรก ฝ่ามือหนายื่นออกไปให้อนุคนใหม่ของเขาจับลงมือของเขาลงมา จางเฟินเยว่มองฝ่ามือที่ใหญ่ของเขาแล้วจึงยื่นมือเล็กของตนวางลงไป ร่างบอบบางของนางก้าวลงมาจากรถม้าตามการจับจูงของเขาบ่าวไพร่ที่รอรับการกลับมาของผู้เป็นประมุขอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ท่านกุนซือผู้ขึ้นชื่อไม่ชมชอบสตรีกลับพาสตรีที่งดงามกลับมาที่จวนเช่นนั้นหรือนี่ช่าง...เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจนักทันทีที่ทั้งสองยืนอยู่ด้านหน้ารถม้า เหวินมู่หยางก็เอ่ยขึ้นเสียงดังก้องเพื่อให้ทุกคนได้คลายความข้อสงสัยลง เขาต้องการให้บ่าวไพร่รับรู้ถึงฐานะของจางเฟินเยว่“พ่อบ้านโจว ช่วยพาอนุจางไปพักยังเรือนไป๋หลานด้วย ต่อไปนี้นางจะเข้ามาอยู่ในฐานะอนุของข้า เป็นเจ้านายอีกคนหนึ่ง หวังว่าทุกคนควรรู้นะว่าต้องปฏิบัติกับนางอย่างไร” ประโยคท้ายเน้นย้ำกับบ่าวไพร่ทุกคน“เข้าใจแล้วขอรับ/เจ้าค่ะ”“วันนี้เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ ส่วนสาวใช้ของเจ้า ข้าจะให้คนไปรับตัวนางที่จวนตระกูลอู๋เอง”“ขอบคุณเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”จางเฟินเยว่ย่อกายคารวะสามีใหม่ด้วยความนอบน

บทที่ 5ติดใจรสมือนางหลังจากวันนั้นที่จางเฟินเยว่ทำต้มยำปลาน้ำใสสูตรเด็ดให้กับเหวินมู่หยางทุกคืนในวันที่เขาต้องทำงานจนดึกดื่น คงต้องขอบคุณที่เมืองหวงซ่างนี้สามารถหาวัตถุดิบที่นางต้องการได้ นางจึงเข้าครัวทำอาหารให้เขากินบ่อยครั้ง และทุกครั้งเขาจะมอบเงินรางวัลให้กับนางเสมอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกถูกใจสามีผู้นี้มาก ตำลึงทองที่ได้จากเขารวมกับเบี้ยเลี้ยงที่ได้เดือนละห้าสิบตำลึงทองทำให้นางมีเงินเก็บเพิ่มมากขึ้นจางเฟินเยว่จึงคิดที่จะต่อยอดจากเงินส่วนนี้ให้มีค่าเพิ่มมากขึ้น นางจึงแบ่งเงินส่วนหนึ่งไปเช่าตึกหลังหนึ่งเพื่อเปิดร้านขายอาหารแปรรูปที่นางจะเป็นผู้ริเริ่มเป็นคนแรก และหนึ่งในอาหารที่น่าจะเหมาะสำหรับนักเดินทางก็ต้องเป็นอาหารที่สามารถเก็บได้นานโดยไม่เน่าเสียนางในชาติก่อนที่เคยเป็นขนมผิง เคยได้รับบทบาทให้เป็นเกษตรกรสาวที่ตกหลุมรักนักธุรกิจหนุ่ม บทบาทในครั้งนั้นทำให้นางได้เรียนรู้การปลูกผัก การแปรรูปอาหาร และวิธีการทำอาหารหลายอย่าง ความรู้ในชาติก่อนนั้นนางจะนำมาปรับใช้ในชาตินี้ และขึ้นเป็นเศรษฐินีที่ร่ำรวยแห่งเมืองหวงซ่าง หลังจากนั้นนางก็จะขอหย่ากับเหวินมู่หยาง ถึงเขาจะดีกับนางเพียงใด แต่ใจค