ตอนที่ 7 ฮูหยินเอกกับรองย่อมต่างกัน

ตอนที่ 7

ฮูหยินเอกกับรองย่อมต่างกัน

“ท่านย่าอย่าโกรธแม่นมมู่เลยเจ้าค่ะ นางก็เป็นนายคนหนึ่งเหมือนกัน ให้อภัยนางสักครั้งเถอะนะเจ้าคะ”

สิ่งที่ถังซูเจียวเอ่ยทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นงุนงง แต่แม่นมมู่ตาโตจนแทบถลนออกมาแล้ว

“เจ้าหมายถึงอะไรเจียวเอ๋อร์ บ่าวของฮูหยินรองจะมาเป็นนายของจวนได้อย่างไร” เสิ่นเจียอี๋เอ่ยถามบุตรสาวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

“ท่านแม่ก็แม่นมมู่บอกว่านางเป็นคนของฮูหยินรอง จะเดินไปที่ใดในจวนนี้ทุกคนต้องก้มหัวให้ประหนึ่งนางเป็นนายของเรือนคนหนึ่ง”

“ว่าอย่างไรนะ!!!” ฮูหยินผู้เฒ่าอุทานอย่างไม่เชื่อหู

“ที่ผ่านมาหากลูกพบแม่นมมู่แล้วไม่ก้มหัวให้ข้าก็จะถูกสั่งให้คุกเข่าเป็นการลงโทษเสมอเลยนะเจ้าคะ”

นางพูดใส่สีตีไข่ให้ดูเกินจริงมากขึ้น แต่เรื่องที่นางถูกแม่นมมู่สั่งให้คุกเข่าเป็นเรื่องจริง เรื่องนี้บ่าวในจวนหลายคนก็เคยเห็นแต่ไม่มีใครกล้าพูดเท่านั้น

“เหลวไหล!! เช่นนี้สินะเจ้าถึงกล้าวิ่งไล่ตีหลานสาวข้า เอานางไปรับโทษตามกฎของจวนเสีย เสร็จแล้วขายนางออกไปบ่าวเช่นนี้ไม่ควรเก็บเอาไว้ในจวน!!”

“ทะ ท่านแม่บ่าวของข้าเพียงหลงผิดไปเท่านั้น ท่านแม่โปรดอภัยให้นางสักครั้งเถอะ นางแก่ชราแล้วหากถูกโบยถึงห้าสิบไม้เห็นทีจะรับไม่ไหวนะเจ้าคะ” ฮูหยินรองคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

“เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยรับโทษแทนแม่นมของเจ้าเสียสิ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า

“ไม่เจ้าค่ะบ่าวจะรับโทษเอง บ่าวเป็นผู้ผิดฮูหยินรองไม่เกี่ยว ลงโทษเพียงบ่าวคนเดียวพอเจ้าค่ะ” แม่นมมู่รีบเอ่ย

“ดี!! เอาตัวนางไปโบยเสีย นับอย่าให้ขาดละแต่เกินได้ข้าไม่ว่า” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยพลางหัวเราะในลำคอ ท่านย่าสุดยอดมากเจ้าค่า ยกให้เป็นอันดับหนึ่งในเวลานี้เลย

“ท่านแม่...” ถังซีฮั่นเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

“เจ้าไม่ต้องพูด!! ข้าไม่อยู่จวนแค่ไม่กี่ปีในจวนวุ่นวายไปหมด ป่านนี้ชาวบ้านคงเอาเรื่องจวนเราไปเล่าขานหัวเราะเยาะกันทั่วแล้ว เสร็จจากเรื่องนี้เจ้าตามไปพบข้าที่เรือนด้วย” ฮูหยินผู้เฒ่าตำหนิบุตรชายตัวเองอย่างไม่ไว้หน้า

“ขอรับ” ถังซีฮั่นตอบรับ

“แล้วนี่บุตรสาวคนโปรดของเจ้าเมื่อไหร่จะมา ต้องให้ข้ารอจนถึงเวลาอาหารค่ำเลยหรือไม่” ฮูหยินผู้เฒ่าถามถึงถังซูเจิน

“ขออภัยที่หลานมาช้าเจ้าคะ พอดีหลานไปรับน้องชายที่เรือนเลยมาช้าเจ้าค่ะ” ถังซูเจินเดินเข้ามาพร้อมกับถังลู่จิ่ว

“คารวะท่านย่าเจ้าค่ะ/ขอรับ” ทั้งสองย่อกายเล็กน้อย ก่อนที่ถังลู่จิ่วจะเข้ามานั่งข้างฮูหยินผู้เฒ่า โดยเบียดพี่สาวคนโตอย่างออกไป

เจ้าเด็กนี่ร้ายแต่เด็กเลยนะ เห็นว่าตัวเองเป็นหลานชายแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือ ถังซูเจียวนั่งนิ่งไม่ยอมขยับไปไหนทำให้ถังลู่จิ่วหันมามองอย่างไม่พอใจ

“นี่เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าจะนั่งตรงนี้ เจ้าก็ไปนั่งที่อื่นสิ!!” ถังลู่จิ่วในวัยสิบสองเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“น้องชายพี่สาวนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนเจ้านะ หากเจ้าอยากนั่งข้างท่านย่าเหตุใดจึงไม่เอ่ยขอดี ๆ แต่กลับใช้น้ำเสียงเช่นนี้สั่งพี่สาวแทนล่ะ” เอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อยอย่างพี่สาวที่ใจดี

“เจ้าเป็นแค่บุตรสาวที่ท่านพ่อไม่ใยดี ยังกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้กับข้าที่เป็นบุตรชายท่านพ่ออีกหรือ” ถังลู่จิ่วขึ้นเสียงใส่โดยไม่เกรงกลัวผู้ใดทั้งสิ้น

เพราะท่านแม่เคยบอกเขาว่าในจวนนี้เขาอยากได้อะไรก็ไม่มีใครสามารถขัดได้ แม้กระทั่งแม่ใหญ่ยังขัดเขาไม่ได้เลย

“จิ่วเอ๋อร์เหตุใดจึงเอ่ยวาจาเช่นนั้นกับพี่สาวเจ้า” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยกับหลานชายด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิ ก่อนจะปรายตามองฮูหยินรอง

“ทำไมข้าจะพูดไม่ได้กันท่านย่า ในเมื่อนางไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ ของข้าเสียหน่อย อีกอย่างบุตรฮูหยินเอกที่สามีไม่เหลียวแลบิดาไม่รักเช่นนางใครเขาจะสนใจกัน”

ถังลู่จิวเอ่ยวาจาฉะฉาน หากเป็นเวลาปกติก็น่าชื่นชมอยู่หรอก แต่ตอนนี้คนเป็นมารดาตกใจจนหน้าซีดเผือด เพราะประโยคที่บุตรชายพูดเมื่อครู่ไปแล้ว

เพราะฮูหยินผู้เฒ่าออกจากจวนไปถือศีลที่วัดตั้งแต่ห้าปีก่อน เวลานางพูดสอนอะไรบุตรชายจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

ด้วยเพราะคิดว่าอย่างไรเขาก็เป็นผู้นำตระกูลคนถัดไปอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าบุตรชายจะกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเสียได้  

“ลู่จิ่ว!!! เจ้าเอ่ยอันใดออกมารู้ตัวหรือไม่ ไปคุกเข่าที่ห้องบรรพชนเสีย หากยังสำนึกไม่ได้ว่าตนทำผิดอะไรก็อย่าได้ก้าวขาออกมา!!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยอย่างโมโหปนผิดหวัง ที่หลานชายคนเดียวของจวนมีความคิดเช่นนี้

“ท่านแม่ใจเย็นก่อนเถิด จิ่วเอ๋อร์ยังเด็กนักเขาไม่รู้ว่าตนพูดอะไรออกมา ท่านแม่ยกโทษให้เขาสักครั้งข้าจะให้ฮูหยินรองสั่งสอนเขาให้ดีกว่านี้” ถังซีฮั่นเอ่ยขอร้องมารดา

“เจ้าไม่ต้องมาแก้ตัวแทนบุตรชายเจ้า ไม่ใช่เพราะฮูหยินรองของเจ้าสั่งสอนมาหรือ เขาถึงได้มายืนดูถูกบุตรีฮูหยินเอกเช่นนี้!!!” ฮูหยินผู้เฒ่าตำหนิบุตรชายตัวเองอย่างไม่ไว้หน้าอีกครั้ง

“ก็ข้าพูดเรื่องจริง!! คนทั่วเมืองหลวงต่างก็รู้ว่านางเป็นเพียงบุตรีฮูหยินเอกไร้ค่า มารดานางจะเอ่ยอะไรสักคำยังต้องมองหน้าแม่ข้าก่อนแล้วข้าพูดผิดที่ใด!!”

เด็กชายเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ เขาจะไม่ยอมรับโทษเพราะนังซูเจียวเด็ดขาด

“ลู่จิ่ว!! ใครอยู่ข้างนอกให้คนมาพาคุณชายไปขังไว้ในห้องบรรพชน ห้ามให้ใครแอบเอาอาหารไปให้เขาเด็ดขาดจนกว่าเขาจะสำนึกได้”

“ท่านแม่!!!” รองเจ้ากรมพิธีการกับฮูหยินรองร้องเสียงหลงพร้อมกัน

“ไม่ต้องเอ่ยคำใดทั้งสิ้น ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาลู่จิ่วมาดูแลเอง”

ได้ยินแบบนี้ฮูหยินรองจึงได้เงียบลงอย่างจำใจ ให้บุตรชายนางรับโทษวันนี้ดีกว่าเขาต้องไปอยู่ในความดูแลของฮูหยินผู้เฒ่า

“ท่านย่าอย่าโกรธน้องชายไปเลยเจ้าค่ะ เขายังเด็กนักเอ่ยคำใดออกมาคงยังไม่รู้ความหมาย”

ถังซูเจียวเอ่ย แต่ความหมายนั้นชัดเจนว่าหากเจ้าน้องชายตัวดีไม่ได้ฟังใครพูดมา เขาคงไม่เอ่ยวาจาเช่นนั้น

“เจียวเอ๋อร์เจ้าเป็นพี่สาวที่ใจดีเกินไปแล้ว ที่ผ่านมาคงลำบากเจ้าไม่น้อย” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยพร้อมกับลูบหัวหลานสาวคนโตเบา ๆ อย่างสงสาร

“ไม่เลยเจ้าค่ะ ข้าเป็นพี่สาวย่อมไม่ถือสาน้องชายอยู่แล้ว” เอ่ยพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน

“เอาล่ะ เรามาคุยเรื่องสำคัญกันต่อดีกว่า ข้าจำได้ว่าหมั้นหมายเจียวเอ๋อร์ให้คุณชายรองตระกูลเหยียนไม่ใช่หรือ เหตุใดเจ้าสาวถึงถูกเปลี่ยนตัวเป็นซูเจินไปได้” ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาจริงจังอีกครั้ง

“เรื่องนี้คุณชายรองเหยียนเป็นคนขอเปลี่ยนตัวคู่หมั้นเองขอรับ เจียวเอ๋อร์ก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรข้าเลยยินยอมให้มีการเปลี่ยนตัว”

“....” ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบฟังไม่เอ่ยแย้งอะไร

“อีกอย่างเด็กทั้งสองก็รักใคร่กัน เช่นนี้มันก็ดีกว่าคนไม่รักกันแล้วแต่งงานกันนะขอรับ” รองเจ้ากรมพิธีการเอ่ยพลางมองสีหน้ามารดาไปด้วย

“จริงหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าหันมาถามหลานสาวคนโต

“เออ...จะ จริงเจ้าค่ะ” นางทำทีเป็นมองหน้าบิดากับฮูหยินรอง ก่อนจะเอ่ยตอบท่านย่าไป

“หึ! เช่นนั้นเรื่องคู่ครองเจ้าข้าจะหาคนที่เหมาะสมให้ใหม่แล้วกัน รับรองว่าเจ้าจะไม่น้อยหน้าผู้ใดแน่”

“ไม่ได้ขอรับท่านแม่ เจียวเอ๋อร์ต้องแต่งให้ท่านเจ้าเมืองหมิงเว่ยเพราะข้าให้คำมั่นสัญญาเอาไว้ขอรับ” ถังซีฮั่นเอ่ยพลางหลบสายตามารดา

“เจ้าว่าอะไรนะ!!! เมืองหมิงเว่ยห่างไกลจากเมืองหลวงตั้งเท่าไหร่ เจ้าจะให้เจียวเอ๋อร์แต่งไปที่นั่นเนี่ยนะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยจบก็ทำท่าจะเป็นลมทันที

“ท่านย่า!!!/ท่านแม่!!!” เสียงคนในห้องโถงตะโกนออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ ก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงฮูหยินผู้เฒ่าของจวนไม่ให้ล้ม

“เจ้าลูกชั่ว!!!! เจ้าพูดมาให้หมดว่ามีเรื่องใดที่ข้ายังไม่รู้อีก!!!!!!!!!!” ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดใส่บุตรชาเสียงดังลั่น เมื่อถูกพามานั่งที่เก้าอี้แล้ว

ถังซีฮั่นจึงเล่าเรื่องที่ตนไปราชการให้ฮ่องเต้ แล้วพบเจอโจรก่อนจะถูกท่านเจ้าเมืองหมิงเว่ยช่วยไว้ แล้วก็ไปดื่มสุรากับบิดาท่านเจ้าเมืองก่อนจะเผลอให้คำสัญญา

“เช่นนี้เรื่องแต่งงานของเจียวเอ๋อร์ก็ต้องเร่งเข้ามาแล้วสิ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเมื่อฟังเรื่องทั้งหมดจบ

“ขอรับ เป็นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าแต่เกิดเรื่องนี้ขึ้นเสียก่อนทางตระกูลเหลียนจึงขอเลื่อนการสู่ขอของเจินเอ๋อร์เป็นให้เร็วที่สุด”

“ยังดีที่ทางนั้นยังรับสตรีเช่นเจ้าเป็นถึงฮูหยินรอง จากนี้จนกว่าตระกูลเหลียนจะส่งเกี้ยวมารับ เจ้าห้ามออกจากจวนเด็ดขาด”

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยกับหลานสาวคนรองที่เอาแต่ก้มหน้าตั้งแต่เข้ามา อย่างไรก็เป็นหลานสาวอีกคน เรื่องก็เกิดขึ้นแล้วจะสั่งลงโทษคงไม่เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา

“เจ้าค่ะท่านย่า”