เอาเปรียบ

“ท่านพี่ ลูกเหมือนจะกลับมาแล้วนะเจ้าคะ” ฟู่เหมยเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเด็ก ๆ

“อืม… พอดีเลย อีกครู่หนึ่งพวกเรายังต้องไปรับเสบียงที่บ้านผู้ใหญ่อีก” ถานม่อจือตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม ตอนนี้บ้านพวกเขาไม่มีหนี้สินแล้ว หลังจากนี้เขายังหวังว่าหลานชายทั้งสองจะได้แต่งงานมีครอบครัวเสียที ถึงแม้ที่บ้านจะไม่ได้มั่งมีอะไร แต่การมีแรงงานมาเพิ่มอีกสองคนก็จะช่วยให้บ้านพวกเขาหาเงินได้มากขึ้น

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเรากลับมาแล้วขอรับ” เสียงถานเหยาจื่อร้องบอกเสียงดัง

“แม่ได้ยินแล้ว เจ้าช่วยพี่ ๆ เก็บข้าวของก่อน อีกเดี๋ยวพวกเราจะไปรับเสบียงที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านกันนะ” ฟู่เหมยตอบกลับเสียงดัง นางช่วยงานสามีอยู่หลังบ้านพอดี

“ข้าทราบแล้วขอรับ” ถานเหยาจื่อตอบกลับอย่างร่าเริง หลายเดือนแล้วที่ไม่มีเสบียงจากทางการมาส่งให้หมู่บ้านพวกเขา ถานเหยาจื่อหวังว่าครั้งนี้บ้านเขาจะไม่ต้องเสียเงินซื้อข้าวและแป้งอีกหลังจากนี้

คนอื่น ๆ ได้ยินสองแม่ลูกตะโกนคุยกันก็ต่างอมยิ้มออกมา พวกเขารู้สึกว่าตั้งแต่ที่เริ่มค้าขาย ครอบครัวของพวกเขามีความสุขขึ้นมาก ยิ่งวันนี้เป็นวันรับเสบียงของหมู่บ้านด้วยแล้ว พวกเขาอดตื่นเต้นไม่ได้ว่าจะได้รับเสบียงมากเท่าใด ต้องรู้ว่าการแจกจ่ายเสบียงจะนับตามจำนวนคนในครอบครัว หมู่บ้านของพวกเขามีคนอพยพจากไปไม่น้อย ที่เหลืออยู่ก็ไม่มีครอบครัวไหนจะคนเยอะเท่าบ้านพวกเขาแล้ว ทุกคนจึงต่างคาดหวังจำนวนเสบียงในครั้งนี้ไม่น้อย

เด็ก ๆ ช่วยกันจัดเก็บสิ่งของต่าง ๆ เอาไว้ในครัวโดยใช้เวลาไม่นานนัก ถานจื่อกับถานม่อจือก็พากันเดินมาดูเด็ก ๆ และชวนพวกเขาไปยังบ้านผู้ใหญ่ที่อยู่อีกด้านหนึ่งของบ้านพวกเขา ส่วนยี่ซินกับฟู่เหมยนั้นจะอยู่บ้านกับถานฟาน

ระหว่างทางที่พวกเขาเข็นรถไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน ชาวบ้านที่ไปรับเสบียงมาบ้างแล้วเดินสวนมาพอดี พอเด็ก ๆ เห็นเสบียงในถุงเล็กก็พากันมองหน้ากันอย่างสงสัยทันที พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเสบียงจึงดูน้อยนิดนัก ไม่เหมือนกับหลายเดือนก่อนที่แต่ละคนจะได้รับเสบียงในถุงขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่

“ท่านพ่อ ครั้งนี้บ้านเราจะได้เสบียงสักเท่าไหร่ขอรับ เหตุใดถุงเสบียงของท่านอาผู้นั้นจึงดูน้อยนิดนักเล่า” ถานจงซิงอดถามขึ้นมาไม่ได้

“เฮ้อ พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน รอไปถึงบ้านผู้ใหญ่ก่อนก็คงรู้นั่นแหละ” ถานจื่อได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างปลดปลง ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเสบียงของทางการจะมีจำนวนมากพอให้พวกเขากินได้อีกหลายเดือนเสียอีก พอเห็นแบบนี้แล้วก็ทำให้เขาอดท้อแท้ใจขึ้นมาไม่ได้ ราคาเสบียงอาหารนับวันก็ยิ่งสูงขึ้น แค่การค้าเล็ก ๆ ของบ้านพวกเขานั้นคงไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูคนในบ้านจำนวนมาก

ไม่นานพวกเขาก็เดินไปถึงลานหน้าบ้านผู้ใหญ่ ตอนนี้มีชาวบ้านเหลืออยู่ที่ลานหน้าบ้านเพียงสามสี่ครัวเรือนเท่านั้น เหลียงเถากับเมียก็เป็นหนึ่งในนั้น

“อ้าว พวกเจ้ามาแล้วหรือ เร็วเข้า มารับเสบียงของบ้านพวกเจ้าก่อน ข้าเก็บเอาไว้ให้ด้านนี้แล้ว” ผู้ใหญ่บ้านชี้บอกพวกถานจื่อพร้อมรอยยิ้ม ถึงครั้งนี้ทางการจะมอบเสบียงมาให้หมู่บ้านเขาน้อยกว่าที่เคยมาก แต่ด้วยเพราะคนในบ้านตระกูลถานมีจำนวนมาก เสบียงที่ได้รับจึงดูมากตามไปด้วย

“ขอรับผู้ใหญ่บ้าน” ถานจื่อยิ้มออกเสียทีหลังจากเห็นถุงเสบียงขนาดใหญ่สามถุงตามที่ผู้ใหญ่บ้านชี้นิ้วบอก

“เฮ้! ผู้ใหญ่บ้านทำไมให้เสบียงบ้านถานมากขนาดนั้นเล่า เหตุใดพวกข้าจึงได้เสบียงเพียงถุงเล็ก ๆ คนละถุงเท่านั้น” เหลียงเถาโวยวายขึ้นมาเสียงดังอย่างอิจฉาตาร้อน

“อ้าว เจ้าพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน เจ้าก็รู้ว่าทางการมอบเสบียงให้ตามจำนวนคนในครอบครัวน่ะ บ้านเจ้ามีกันแค่สองคนผัวเมีย เจ้ายังคิดจะเอาเปรียบคนบ้านถานอีกหรือตาเฒ่าเหลียง อย่าให้มันมากเกินไปนักนะ” ผู้ใหญ่บ้านตอกกลับเสียงดัง เขาก็นึกว่าเหลียงเถามายืนดูอะไรตรงนี้นานสองนาน ที่แท้ก็มาคอยจับผิดตอนเขาแจกจ่ายเสบียงให้ลูกบ้านนี่เอง เรื่องนี้ทำเอาผู้ใหญ่บ้านอดรำคาญไม่ได้

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงบ้านข้าก็ต้องได้เสบียงเพิ่ม ไม่อย่างนั้นข้าจะไปพาชาวบ้านมาแย่งเอาเสบียงของพวกบ้านถาน” เหลียงเถายังคงอยากได้เสบียงของพวกถานจื่อ หากเป็นเมื่อก่อนตอนพวกนั้นยังไม่จ่ายหนี้ เหลียงเถายังสามารถรีดไถเสบียงมาเป็นดอกเบี้ยได้ น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกบ้านถานใช้หนี้หมดเสียแล้ว

“เพ้ย! หากเจ้ากล้าก่อเรื่องข้าจะไปแจ้งทางการ จำนวนเสบียงทั้งหมดมีระบุเอาไว้ในรายชื่อลูกบ้านแต่แรกแล้ว เจ้ามีสิทธิ์อันใดจะให้ชาวบ้านมาปล้นเสบียงของพวกถานจื่อน่ะฮะ!” ผู้ใหญ่บ้านโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ

“เฒ่าเหลียงพูดถูก ข้าไม่ยอมให้พวกบ้านถานได้เสบียงมากขนาดนี้หรอก” ฉ่งฉิงที่แอบฟังอยู่พักใหญ่รีบเดินเข้ามาในลานบ้านทันที เขาเพิ่งรับเสบียงและนำไปเก็บเอาไว้ที่บ้านก่อนหน้านี้ไม่นาน พอเห็นเสบียงของพวกถานจื่อมากกว่าตนเองจึงอยากได้ขึ้นมาบ้างเช่นเดียวกับเหลียงเถา

“บ้าไปแล้ว! พวกเจ้ารู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่ หากพวกเจ้ากล้าแย่งเสบียงของถานจื่อล่ะก็ ข้ารับรองได้เลยว่าพวกเจ้าจะต้องไปนอนคุกแน่ อยากลองดูไหมเล่า” ผู้ใหญ่บ้านตะโกนบอกอย่างโมโห เขาไม่ชอบนิสัยฉ่งฉิงมานานแล้ว จนใจที่มันเป็นนักเลงประจำหมู่บ้านและพอมีฝีมือการต่อสู้อยู่บ้าง ผู้ใหญ่บ้านจึงไม่อยากมีเรื่อง

“นั่นสิ พวกเจ้าเหตุใดจึงได้หน้าด้านเช่นนี้ ทางการแจกจ่ายเสบียงให้ตามจำนวนคนในครอบครัว บ้านข้ามีคนมากก็ต้องได้มากสิ” ถานม่อจืออดสนับสนุนผู้ใหญ่บ้านขึ้นมาไม่ได้ เขายืนฟังอยู่นานก็ยิ่งไม่พอใจเหลียงเถากับฉ่งฉิงมากขึ้น

“พวกข้าไม่สนหรอกว่าทางการจะแบ่งยังไง พวกเจ้ารีบส่งเสบียงถุงนั้นมาให้พวกข้าเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะไปเรียกชาวบ้านมาแย่งไปให้หมดเลย” ฉ่งฉิงเท้าสะเอวบอกอย่างไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม

“ใช่ ๆ ส่งเสบียงมาให้พวกเราคนละถุง พวกเจ้าเอาไปแค่ถุงเดียวพอ” เหลียงเถารีบเอ่ยเสริมขึ้นทันที เขาอายุมากแล้วจึงไม่กล้าทำอะไรรุนแรง แต่พอมีฉ่งฉิงเข้าร่วมเป็นพวกด้วยในคราวนี้ เหลียงเถาจึงปากกล้าขึ้นมา

“พี่ใหญ่! รบกวนท่านเข้าเมืองไปแจ้งทางการด้วยเจ้าค่ะ ข้าอยากดูสิว่าใครกล้ามาแย่งเสบียงของบ้านเรา ข้าล่ะเกลียดนักพวกเห็นแก่ตัวแบบนี้” ถานเซียนเซียนร้องบอกถานจงหยางเสียงดัง นางทนฟังอยู่นานจนได้แต่กำหมัดแน่น ในเมื่อพวกหน้าด้านพวกนี้ไม่ยอมปล่อยบ้านของนาง ถานเซียนเซียนเองก็พร้อมจะจัดการพวกมัน

“ได้! พวกเจ้ารอก่อนเถอะ” ถานจงหยางรับคำเสร็จก็วิ่งออกจากลานหน้าบ้านผู้ใหญ่เพื่อไปตามเจ้าหน้าที่ทางการทันที เขาเองก็ทนฟังมานานแล้วเหมือนกัน

“เฮอะ! คิดว่าพวกข้าจะกลัวหรือ? คอยดูข้าจะไปตามชาวบ้านมา” เหลียงเถาบอกเสร็จก็หันไปสั่งภรรยาให้ไปตามชาวบ้านมาแย่งเสบียง

“จะดีหรือท่านพี่ นี่มันผิดกฎหมายนะเจ้าคะ” ฮูหยินขี้ขลาดของเหลียงเถาบอกอย่างหวาดกลัว นางกลัวสามีมากมาแต่ไหนแต่ไร แต่นางก็กลัวทางการด้วยเช่นกัน

“เพ้ย! ข้าสั่งให้ไปตามก็ไปสิ! เจ้าจะมาอิดออดอะไร” เหลียงเถาเงื้อมือขึ้นทำท่าว่าจะฟาดลงบนตัวของชุ่ยหลินภรรยา

“ข้าไปแล้ว ๆ” ชุ่ยหลินรีบวิ่งออกไปทันที นางยังไม่อยากเจ็บตัวในตอนนี้

ผู้ใหญ่บ้านเห็นสองผัวเมียไม่ยอมแพ้ก็ได้แต่กระทืบเท้าอย่างโมโห ถึงแม้ว่าถานจงหยางจะเข้าไปตามเจ้าหน้าที่มาก็ตามที แต่เขาก็ไม่มั่นใจว่าเจ้าหน้าที่จะสามารถหยุดชาวบ้านหลายสิบคนในหมู่บ้านได้ง่าย ๆ

ฉ่งฉิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าที่เริ่มจะบานปลายอย่างหวาด ๆ เขาถึงจะทำเป็นเก่งในหมู่บ้านก็จริงอยู่ แต่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ทางการแล้ว เขาก็แค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ฉ่งฉิงได้แต่ต้องคิดเอาตัวรอดหลังจากนี้แล้ว

เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ ชาวบ้านกว่ายี่สิบคนในหมู่บ้านก็พากันมารวมตัวอยู่ที่ลานหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้านแล้ว เสียงพูดคุยของชาวบ้านต่างพูดไปในทางเดียวกันโดยคิดจะแย่งเสบียงของบ้านถานมาให้ได้ ทั้งที่ตนเองนั้นได้รับเสบียงไปแล้วแท้ ๆ

“พี่ใหญ่ ทำอย่างไรดีขอรับ” ถานม่อจือกระซิบถามถานจื่อซึ่งยืนเครียดอยู่ข้าง ๆ

“จะให้ทำอย่างไรเล่า นี่เป็นเสบียงของบ้านเรา ยังไงข้าก็ไม่ยอมให้ใครมาแย่งไปได้หรอก เจ้าเตรียมตัวให้ดีเถอะ เผื่อว่าพวกชาวบ้านที่ไม่รู้จักชั่วดีกรูเข้ามา” ถานจื่อยังคงระแวดระวังภัยจากชาวบ้านจอมเอาเปรียบพวกนี้ เขาไม่คิดว่าชาวบ้านจะกล้าเห็นเรื่องผิดเป็นชอบและรีบมารวมตัวกันแบบนี้ ในใจของเขาตอนนี้ไม่ต่างจากการยืนอยู่ริมหน้าผาสูงกับครอบครัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งการกระทำของชาวบ้านที่เขาเห็นก็ยิ่งทำให้เขารู้ว่าชาวบ้านพวกนี้เป็นเพียงคนเห็นแก่ตัวเท่านั้น

ถานเซียนเซียนเองก็ไม่ได้ผ่อนคลายเช่นกัน นางยังแอบแลกธนูแขนเสื้อที่ยิงได้ครั้งละห้าดอกมาซ่อนเอาไว้ด้วย หากว่าใครกล้าเข้ามาใกล้เสบียงของนาง ถานเซียนเซียนจะยิงพวกเขาอย่างแน่นอน

“ผู้ใหญ่บ้าน เหตุใดท่านให้เสบียงบ้านถานจื่อเยอะนักเล่า แบ่งมาให้พวกเราอีกสักหน่อยไม่ได้หรืออย่างไรกัน” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นเมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้รถเข็นเสบียงของบ้านตระกูลถานเสียที

“ใช่ ๆ พวกเราต่างได้เสบียงแค่ถุงเล็ก ๆ กันเท่านั้น ผู้ใหญ่บ้านท่านลำเอียงเกินไปแล้วนะขอรับ” ชาวบ้านอีกคนรีบเอ่ยเสริม เขาเองก็อยากได้เสบียงมาก ๆ เช่นกัน