เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 2 เคลิ้ม
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-01 23:26:18ตอนที่ 2 เคลิ้ม
แผนกเฉพาะทางด้านการมีบุตรยาก
รุ่งเช้าสองสามีภรรยาก็เดินทางมาพบแพทย์ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งตามที่เพื่อนของอติรุจแนะนำมา เพื่อปรึกษาภาวะการมีบุตรยาก ทั้งคู่ตรวจสุขภาพร่างกายกันเรียบร้อยก็มานั่งรอคิวเพื่อเข้าไปรอฟังผลตรวจร่างกายพร้อมกับปรึกษาคุณหมอ
ห้องตรวจ1
ระหว่างที่ทั้งสองนั่งรอคิวอยู่หน้าห้องตรวจนั้น
“อชิรวิชญ์ พงษ์ประเสริฐ” ภรรยาสาวอ่านชื่อพร้อมกับสังเกตไปที่รูปถ่ายใบหน้าของคุณหมอหนุ่ม ก่อนจะรู้สึกว่าตนเองถูกชะตากับคุณหมอคนนี้ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เธอถึงกับเดินไปดูรูปคุณหมอใกล้ ๆ
“หมอคนนี้แหละที่ไอ้เก่งมันแนะนำพี่มา” อติรุจมองไปยังชื่อตัวโตของคุณหมอหน้าห้องตรวจ แล้วก็พูดกับภรรยา
“เค้าจบหมอสูติใช่มั้ยคะ” ภควดีเดินกลับมานั่งก็เอ่ยถามผู้เป็นสามี
“พี่ก็ไม่แน่ใจนะ แต่ในนามบัตรนี้ระบุว่า ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์” สามีเอานามบัตรที่เพื่อนให้มาส่งให้ภรรยาอ่านดู
“อ๋อ รู้แล้ว มันพ่วงไงคะ เค้าก็เป็นหมอสูตินั่นแหละ นี่ไงๆ!! สูติศาสตร์นรีเวชวิทยา และเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์” หญิงสาวอ่านบรรทัดล่างให้ผู้เป็นสามีฟัง
“อ๋อ ๆ เอ่อใช่ ๆ ก็ตัวมันเล็กพี่อ่านไม่ชัด”
“สายตายาว คนแก่ก็แบบนี้แหละ”
“อะไรกันพี่เพิ่งจะสี่สิบต้น ๆ มาว่าพี่แก่ได้ไง”
“แล้ววันนี้พี่ก็ดันลืมเอาแว่นมา แล้วถ้าคุณหมอให้เซ็นต์อะไรพี่จะมองเห็นมันเนี่ย”
“ก็พอได้อยู่”
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ได้คิวเข้าไปปรึกษากับคุณหมอท่านนี้ ทั้งสองฟังคุณหมอหนุ่มอธิบายถึงขั้นการเตรียมตัวโดยขั้นตอนแรกก่อนการเก็บน้ำเชื้อ คุณหมอก็อธิบายว่าจะเป็นการฉีดเชื้ออสุจิเข้าสู่โพรงมดลูกโดยตรงหรือเรียกง่าย ๆ ว่าคือการผสมเทียมนั้นเอง โดยถ้าครั้งแรกไม่ติด หมอก็จะนัดฉีดเชื้ออีกครั้ง แต่คนที่ฟังรู้เรื่องก็มีแค่อติรุจเท่านั้น เพราะว่าภควดีมัวแต่หลงใหลไปกับน้ำเสียงและรูปร่างหน้าตาของคุณหมอ เธอนั่งฟังคุณหมอสุดหล่ออธิบายซะเพลิน จนได้ยินสามีถามคุณหมอเป็นประโยคแรก เธอจึงเริ่มได้สติ
“แล้วถ้าวิธีนี้ยังไม่ได้ผลอีกละครับ..คุณหมอ” อติรุจถามขึ้นเพื่อหาแผนสำรอง
“จากสถิติคู่สมรสที่ใช้วิธีนี้ไม่ต่ำกว่าครึ่งหนึ่งจะสามารถตั้งครรภ์ได้ครับ..แต่ถ้าทำสองสามครั้งแล้วไม่ได้จริง ๆ เราก็สามารถมาทำกิฟต์ได้อีกครับ เบื้องต้นที่ตรวจร่างกาย ภรรยาของคุณก็ไม่ได้อยู่ในภาวะที่มีบุตรมาก เนื่องจากคุณภควดีอายุแค่ 25 ปีเท่านั้น หมอแนะนำว่าคุณกับภรรยาควรจะลองใช้วิธีนี้ดูก่อนนะครับ” คุณหมอเสนอแนวทางและเหมือนจะพูดกับอติรุจเสียมากกว่า จากนั้นคุณหมอก็บอกให้ทั้งคู่ลองปรึกษากันดู
“ก็ดีนะพี่รุจ วดีว่าเอาที่คุณหมอเค้าแนะนำเถอะ” หญิงสาวที่เคลิ้บตามคุณหมอสุดหล่อพูดแนะนำ พอได้สติก็รีบเอ่ยขึ้นทันที เพราะถ้าทำกิฟต์ค่าใช้จ่ายมันจะสูงกว่าวิธีที่คุณหมอแนะนำ หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงกันได้ คุณหมอก็แนะนำขั้นตอนต่อไป
“งั้นขั้นตอนแรกเดี๋ยวหมอขออัลตราซาวด์เพื่อตรวจมดลูกของคุณภรรยาก่อนนะครับ” หลังจากนั้นคุณหมอหนุ่มก็แนะนำให้ภควดีไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวมาขึ้นขาหยั่ง แต่ในขณะเดียวกันเสียงโทรศัพท์ของผู้เป็นสามีก็ดังขึ้น อติรุจจึงขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ด้านนอกและคิดว่าขั้นตอนนี้คงไม่เกี่ยวกับตัวเองแล้ว ก่อนที่ภรรยาสาวจะหันมาถามคุณหมอหนุ่มว่า
“คุณหมอคะ ห้องน้ำไปทางไหนคะ” ใบหน้าสวยเลิกคิ้วถาม
“อ๋อ!! เดี๋ยวรอพยาบาลสักครู่นะครับ ไม่รู้ว่าหายไปไหน”
“ไม่เป็นไรค่ะ วดีไม่เปลี่ยนชุดก็ได้ คือว่าวดีใส่กระโปรงมาอยู่แล้ว สามารถตรวจได้เลยมั้ยคะ..คุณหมอ” คุณหมอหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหันไปดูเรือนร่างระหงของเธอ แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น หญิงสาวเอามือเท้าเอวแล้วบิดร่างไปมา กระโปรงเธอพลิ้วไหว เขารู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่เธอแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น น้อยคนนักที่จะแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นเมื่อเจอกันครั้งแรกกับหมอ แต่เขาเดาว่าเธอคงเป็นคนอัธยาศัยดีและก็คงอยากสร้างความคุ้นเคยกับเขา อชิรวิชญ์หันหลังแล้วเดินออกจากห้องไปก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้ง
“อืม..คุณภควดีไม่ต้องเปลี่ยนชุดก็ได้ครับ” สาเหตุที่คุณหมอหนุ่มตอบไปเช่นนั้นก็เป็นเพราะเห็นความวุ่นวายข้างนอก พยาบาลหลายคนเดินกันให้วุ่น เพราะเหมือนว่าข้างนอกมีคนประสบอุบัติเหตุร้ายแรงมารักษา แต่พอคุณหมอหันหลังไปเตรียมอุปกรณ์แล้วหันกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นหญิงสาวขึ้นไปนอนบนขาหยั่งเรียบร้อยแล้ว
เมื่อสักครู่ภควดีถือโอกาสขึ้นไปนอนหงายอย่างรวดเร็ว โดยให้ขาทั้งสองข้างพาดอยู่บนขาหยั่งตามที่เธอเคยอ่านคำแนะนำมา
อชิรวิชญ์รีบดึงม่านกั้น แต่สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นว่าเธอยังไม่ได้ถอดชุดชั้นใน จึงรีบบอก
“คุณภควดีครับ คือว่าคุณยังไม่ได้ถอดชุดชั้นใน เดี๋ยวหมอรบกวน เข้าไปถอดที่ห้องน้ำก่อนนะครับ”
“แล้วกระโปรงของวดีมีปัญหาอะไรมั้ยคะ..คุณหมอ” หญิงสาวลอยหน้าถาม ซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวกันเลย แต่เธอแค่อยากยั่วเขาเล่น ๆ
“กระโปรงไม่มีปัญหาครับ มีแค่ชั้นใน”
“งั้นรบกวนคุณหมอช่วยถอดจีสริงออกให้วดีหน่อยสิคะ คือวดีเอื้อมไปถึง” คุณหมอทำท่าลังเล เขาเหมือนเคลิ้บไปกับคำพูดยั่วยวนของเธอ
“เร็ว ๆ สิคะ คุณหมอ” คุณหมอหนุ่มตัดสินใจออกไปตามพยาบาลสาวอีกครั้ง ภควดีถึงกับพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหวิดที่พยายามทำทุกวิถีทางให้คุณหมอเป็นคนถอดให้ แต่เขาก็ไม่ยอมทำตามที่เธอบอก และก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงรู้สึกดีกับเขาขนาดนี้ จนอยากมีอะไรกับเขาขึ้นมาจริง ๆ ภควดีรีบสลัดความคิดบ้า ๆ ออกจากหัว ก่อนจะรีบตั้งสติของตัวเองกลับมาเพื่อไม่ให้เผลอทำอะไรบ้าบอออกไปอีก
บทล่าสุด
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 30 ตอนจบ
ตอนที่ 30 ตอนจบทางด้านภควดี หลังจากที่เธอได้เคลียร์ใจกับภูริชและเด็กหนุ่มก็ยอมลบคลิปให้เธอแล้ว เธอก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง จะเหลือก็เพียงแค่อภิรักษ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนที่คอยตามตื๊อขอมีอะไรกับเธออยู่บ่อยๆ ซึ่งพอหลังจากวันนั้น เธอก็ไม่เคยยอมที่จะมีอะไรกับเขาอีกเลย เพราะเธอไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ ภควดีจึงตัดสินใจขอยื่นคำขาดเพราะถึงยังไงอภิรักษ์ก็ไม่ได้มีคลิปที่จะเอามาขู่เธอได้อีกแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าจะลาออกจากครูอัตราจ้างไปสอนที่โรงเรียนอื่นแทนด้วยซ้ำ แต่เธอมาสอบได้ครูผู้ช่วยเสียก่อน..และระหว่างรอเรียกตัวเข้ารับราชการครู เธอก็คิดว่าจะอยู่ที่นี่ให้ครบกำหนด ซึ่งก็คือไม่เกินสิ้นเดือนนี้“ที่พี่เรียกวดีมาพบวันนี้ ก็อยากจะพูดเรื่องที่จะเลี้ยงส่งวดีนั่นแหละ”“ขอบคุณค่ะ แต่..วดีว่าเรากินเลี้ยงกันแค่ในโรงเรียนก็ได้นี่คะ” ภควดีรีบเสนอเพราะไม่ไว้ใจอภิรักษ์“ได้ยังไงกันล่ะ เลี้ยงส่งวดีทั้งทีพี่ก็ต้องทำให้เต็มที่สมกับที่เราเคยร่วมสุขกันมาสิจ๊ะ” เขาไม่วายพูดตอกย้ำเธอ สิ้นเสียงหนุ่มใหญ่ก็ไม่รอช้ารีบลุกจากเก้าอีกของตัวเองมาลวนลามครูสาวที่ยืนอยู่ทันที“วดีขอให้ ผอ..มองวดีในฐานะเจ้านายกับลูกน้องเหมือนอ
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 29 หยุดรักครั้งนี้ต้องทำยังไง
ตอนที่ 29 หยุดรักครั้งนี้ต้องทำยังไงหนึ่งอาทิตย์ต่อมา มินตราก็ได้โทรบอกภควดีว่านายประเสริฐบิดาของอติรุจได้เสียชีวิตแล้ว ภควดีเดินทางมางานศพ เพราะมินตราไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ เธออยู่กับแม่ซึ่งก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร หลังจากนั้นมินตราก็ขอติดตามภควดีมาที่กรุงเทพฯ เพื่อจะบอกข่าวกับอติรุจที่ถูกต้องโทษอยู่ในเรือนจำมินตราพอเข้ามาในกรุงเทพฯ เธอก็ไม่อยากกลับไปอยู่บ้านนอก จึงบอกกับภควดีว่า เธออยากย้ายมาเรียน ม.4 ที่กรุงเทพฯ โดยเธอบอกว่าจะหางานทำไปด้วย เพราะรายได้หลักของครอบครัวก็มาจากการที่เธอดูแลประเสริฐบิดาของอติรุจ“มิ้น!! แต่หนูจะเสียเวลาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่เลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ มิ้นอยากมาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่ที่นี่”“น้าว่ามันจะเสียเวลาเอานะ มิ้นไปกลับไปเรียนให้จบหกแล้วค่อยมาต่อมหาลัยที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ”“แต่ตอนนี้มิ้นก็ไม่มีรายได้อะไรเลยนะคะ”“เดี๋ยวน้าจะช่วยมิ้นเป็นรายเดือน แล้วพอช่วงปิดเทอมมิ้นก็ค่อยหางานทำงานดีมั้ย อดทนเรียนให้จบอีกแค่ปีกว่า ๆ เองนะ” ภควดีสงสารเธอเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร“งั้นถ้าจบม.6 แล้ว มิ้นขอมาพักกับน้าวดีได้มั้ยคะ”“อ๋อ ได้สิ”“ขอบคุณค่ะ”วันนี้ ภูริชคะยั้นคะยอให้ภคว
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 28 ประชุมลับกับ ผ.อ. NC
ตอนที่ 28 ประชุมลับกับ ผ.อ. NCอภิรักษ์ลุ่มหลงอยู่ในวังวนพิศวาส เขาปาดลิ้นร้อนเลียไปตามรอยแยก ก่อนจะดูดดื่มรสชาติความหวานของกายสาวที่เขาโหยหามาอย่างยาวนานเสียงเธอเร่งเร้าให้เขาชิดใกล้ เพื่อบดขยี้ปลายลิ้นร้อนในเรือนกายเธอ ครูสาวหมุนคว้างท่ามกลางคลื่นลมของความเสน่หา เธอปล่อยให้มันเป็นไปตามสัญชาตญาณความต้องอันร้อนแรงของตัวเอง“หวานเหลือเกิน...วดีจ๋า น่าเสียดายแทนไอ้รุจ ที่มีของดีอยู่แล้วแต่เสือกไม่เห็นค่า” อภิรักษ์พึมพำเสียงแหบห้าวดังกระหึ่มในลำคอ เขาห่อลิ้นเสียบลงไปในแอ่งสวาทที่ชุ่มโชก ก่อนจะดูดกินจนเธอดิ้นพล่าน ใบหน้าสวยสะบัดไปมาด้วยความทรมาน ก่อนที่มือเรียวบางจะดึงทึ้งเส้นผมของเขา“พี่รักษ์ขา วดีทรมานเหลือเกิน อื้อ”แม้จะได้ยินเสียงขอร้องแต่หนุ่มใหญ่ก็ยังคงทรมานครูสาวด้วยการเกร็งลิ้นเข้าออกเป็นจังหวะ เธอครางเสียงหวานใสไปหลายรอบ ลมหายใจหอบกระชั้น ขาเรียวงามแยกออกจากกันมากขึ้น อภิรักษ์กดลึกเร่งระรัว เนื้อตัวภควดีบิดเร่ารอรับคลื่นความสุขที่ถาโถมเข้ามา กล้ามเนื้อภายในเกร็งตอดรัด สะโพกอวบแอ่นหยัดขึ้นหาริมฝีปากของเขา กายสาวเกร็งกระตุกพร้อมปลดปล่อยความสุขสมออกมาให้เขากลืนกินอภิรักษ์หายใจก
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 27 ครั้งเดียวก็เกินพอ NC
ตอนที่ 27 ครั้งเดียวก็เกินพอ NC“วดีขอให้มันจบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ..” สิ้นเสียงหวานอภิรักษ์ก็สอดมือลงใต้ขอบกระโปรงของเธอ ก่อนจะหยุดปลายนิ้วที่ใจกลางความชุ่มฉ่ำ แค่เพียงขยับกรีดกรายเบาๆ ตามรอยแยก ตัวเธอก็สั่นสะท้าน“ผมไม่ขอรับปาก”“อื้อ!..อย่าค่ะ..แค่ครั้งนี้ครั้งเดียววดีก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้ว ได้โปรดเห็นใจเถอะนะคะ” แววตาเขาวับวาวเปี่ยมด้วยความต้องการอย่างท่วมท้น ต่อให้เธอห้ามเขาก็ไม่คิดจะหยุดอยู่แล้วมิเช่นนั้นคงไม่ออกอุบายพามาที่นี่หรอก แต่ก็พยายามพูดโน้มน้าวเธอให้คล้อยตามด้วยความยินยอมดีกว่าการขืนใจ“คุณไม่พูด ผมไม่พูด ใครมันจะรู้”“ก็เราไงคะที่รู้...รู้อยู่แก่ใจ วดีขอร้องเถอะค่ะ ขอให้จบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”“ผมทนความสวยเซ็กซี่ของคุณไม่ได้หรอก วดีจ๋า” พูดจบอภิรักษ์ก็มอบจูบแสนหวานให้เธออย่างเร่าร้อนพร้อมกับมือหนาที่ล้วงเข้าไปตะปบกรีดกลางร่อง“อ๊าห์!!!” เธอครางเสียงสั่นก่อนจะหนีบต้นขาเอาไว้แน่น ถ้าเขาไม่ตกลงเธอก็จะไม่ยินยอม“อย่าดื้อกับผมสิ แค่คุณให้ผมกินเวลาที่หิว มันก็ไม่เห็นจะยากเย็นอะไรเลย แล้วผมสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” รอยยิ้มของช่างเจ้าเล่ห์นัก หญิงสาวเริ่มกังวลกั
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 26 หลอกไปเชือด NC
ตอนที่ 26 หลอกไปเชือด NCรุ่งเช้า ผู้อำนวยการได้โทรหาภควดี และบอกกับเธอว่าวันนี้ไม่ต้องเข้าไปที่โรงเรียน เดี๋ยวเขาจะเป็นคนมารับเธอที่หน้าคอนโด หลังจากวางสายผู้อำนวยการแล้วภควดีจึงรีบโทรบอกภูริชว่าไม่ต้องแวะมารับเธอ“งั้นเย็นนี้ คุณครูอย่าลืมไปเชียร์ผมแข่งบาสด้วยนะครับ”“จ้ะ..เดี๋ยวครูคงเสร็จจากงานที่เขตช่วงบ่าย ๆ จะแวะไปเชียร์นะ” วางสายจากเด็กหนุ่มไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้อำนวยการก็โทรเข้ามาอีกรอบและว่าเขาจอดรถคอยเธออยู่ที่หน้าคอนโดแล้ว ภควดีเอื้อมดูนาฬิกาข้อมือเวลาก็เพิ่ง 07.15 น. ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วหอบแฟ้มเอกสารออกจากห้องมาด้วยความเร่งรีบ ระหว่างที่เดินออกมาเธอก็พลางนึกในใจด้วยความค่อนขอดว่า..ประชุมเขตเก้าโมงจะรีบไปไหนกันนักหนา!หญิงสาวกำลังเดินออกมาที่ลานจอดรถหน้าคอนโด มีกระเป๋าสะพายและหอบแฟ้มเดินมาที่รถ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนทรงปีกกว้างสีขาวลายทาง คอวีกว้างปิดกระดูกช่วงบ่าสวยเซ็กซี่ และสวมกระโปรงสีครีมทรงเอพร้อมด้วยเข็มขัดที่รัดเอวคอดกิ่วเอาไว้ด้วยความทะมัดทะแมง ชายสูงวัยถึงกับกลืนน้ำลายก่อนจะรีบวางโทรศัพท์เพื่อปิดคลิปของเธอที่กำลังดูอยู่ ก่อนที่ครูสาวจะก้าวเข้ามานั่งในรถร
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 25 ปลาหมึกแถวบน
ตอนที่ 25 ปลาหมึกแถวบนภควดีที่แต่งตัวเสร็จก่อนจึงรีบเดินมาปลดล็อกประตู ก่อนจะเห็นร่างท่วมของผู้อำนวยการยืนหน้าเครียดอยู่“เข้าไปทำอะไรกันในนั้น..คุณภควดี” เสียงเข้มเอ่ยถาม ภควดีรีบปาดเหงื่อออก และยืนเอาตัวบังไว้ แต่ภูริชก็ดันทะเล่อทะล่าออกมาพร้อมกับเอ่ยขึ้น“พอดี ผมไปเล่นบาสมาแล้วก็เข้าไปเปลี่ยนชุดครับ” เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นร่างของชายสูงวัยเจ้าของโรงเรียน“แล้วครูวดีล่ะ เข้าไปทำอะไรในนั้น” เสียงเข้มของชายสูงวัยถามขึ้น“วดีจะเข้าไปดูเด็ก ๆ ค่ะ ว่ากลับกันหมดหรือยัง” ครูสาวพูดได้ไม่ค่อยเป็นปากนัก ก่อนจะถูกเสียงเข้มตวาดกลับทันที“นั่นมันหน้าที่ของภารโรง..มันไม่ใช่หน้าที่ของครู” ภควดีก้มหน้ายอมรับผิด“ส่วนเธอก็กลับบ้านได้แล้วนายภูริช ไม่งั้นฉั้นจะฟ้องพ่อเธอ” ผู้อำนวยการ หันมาดุเด็กหนุ่มอีกครั้งเมื่ออ่านป้ายชื่อแล้วรู้จักบิดาของภูริชจากนามสกุลดัง เพราะว่าภูริชนั้นย้ายมากลางคันและพ่อของเขาเองที่พาลูกชายเข้ามาฝากเรียนที่นี่ โดยมอบเงินบริจาคไปหลายล้านบาท“ครับ” ภูริชรีบเดินจากไปเพราะกลัวผู้อำนวยการจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องบิดาสักครู่ ผู้อำนวยการ..ก็เอ่ยขึ้นกับครูสาวที่ยืนรับผิดอยู่“พร
บางทีคุณอาจจะชอบ
