تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 152
أحدث فصل
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 560
ทันทีที่ภาคินขอตัวกลับไป ผมก็รีบต่อสายตรงหาทีมกฎหมายของบริษัททันที เอกสารเหล่านั้นต้องได้รับการดำเนินการทางนิติกรรมโดยด่วน เพื่อให้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของบริษัท อรุณใหม่ จำกัด อย่างถูกต้องตามกฎหมายและสมบูรณ์แบบ ทรัพย์สินที่ได้เพิ่มเข้ามานี้ช่วยเสริมรากฐานทางการเงินของครอบครัวเราให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นเพื่อมุ่งสู่อนาคตที่มั่นคงกว่าเดิม"ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าแม่อารยาจะเจ้าเล่ห์ขนาดซุกซ่อนทรัพย์สินไว้เยอะขนาดนี้น่ะ บัญญัติ" ลลิตาเอ่ยพลางซบศีรษะลงบนไหล่ของผม"ช่างเถอะ ไม่ต้องไปคิดมากแล้วล่ะ ที่สำคัญคือตอนนี้ทุกอย่างกลับคืนมาอยู่ในมือพวกเราแล้ว เงินทองถ้าเป็นของของเรา มันไม่หนีหายไปไหนหรอก""นายจะยอมปล่อยให้คุณภาคินกลับไปง่ายๆ แบบนั้นจริงๆ เหรอ ไม่คิดจะแจ้งตำรวจเลยเหรอ""วันนี้เขาช่วยเราไว้มากเลยนะ ลลิตา บางครั้งการให้อภัยมันมีค่ามากกว่าการจับคนเข้าคุกเยอะ"พอดึกสงัดขึ้น บรรยากาศในบ้านก็กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง ผมชวนลลิตาออกไปเดินเล่นรับลมสบายๆ รอบหมู่บ้านที่ค่อนข้างปลอดคน อากาศเย็นยามค่ำคืนเหมาะมากที่จะช่วยผ่อนคลายสมองหลังจากกรำศึกหนักกับเรื่องงานและเรื่องคนร้ายมาทั้งวันเราเดินเคียงข้างกันไปต
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 559
ทั้งที่ในใจของผมนั้น แผนการประสานงานลับๆ กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้นผ่านกลุ่มแชตเฉพาะหนุ่มๆ ในโทรศัพท์มือถือ พี่กฤษณ์ ลุงฤทธิ์ และวชิร คอยรายงานความคืบหน้าเรื่องการจัดตกแต่งห้องโถงใหญ่ของศาลาว่าการเมืองจาการ์ตาเข้ามาเป็นระยะๆทุกรายละเอียดไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ ระบบแสงสี ไปจนถึงตำแหน่งของเวทีหลัก ได้รับการกำชับเพื่อให้แน่ใจว่าจะเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ที่สร้างความประทับใจและซาบซึ้งใจที่สุดให้แก่ตัวเจ้าสาว ผมอยากให้ลลิตารู้สึกราวกับเป็นเจ้าหญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกยามก้าวเท้าเข้าสู่อาคารประวัติศาสตร์แห่งนั้นในวันจริง"แม่ก็เห็นด้วยนะถ้าจะเพิ่มเมนูผักสดเคียงเข้ามาอีกหน่อย จะได้ช่วยตัดเลี่ยนไม่ให้เจอแต่กะทิเกินไป พรุ่งนี้เราค่อยสรุปยอดสั่งจองจำนวนจานกับทางร้านจัดเลี้ยงร้านนี้กัน" แม่ชบาเอ่ยสรุปปิดท้ายช่วงการทดลองชิมอาหารในบ่ายวันนั้น"ดารากับอัญชัญไปไหนกันหมดครับแม่ ทำไมไม่เห็นออกมากินข้าวเที่ยงด้วยกันตรงนี้ล่ะครับ" ผมเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นว่าเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังคงว่างเปล่า"ยังนั่งอ่านหนังสือกันอยู่ข้างหลังน่ะลูก บอกว่ากำลังติดพันเสียดายจังหวะถ้าลุกออกมาตอนนี้เพราะกำลังถกสมมติฐานงานวิจัยกั
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 558
สิ่งที่น่าสนใจคือ บรรยากาศบริเวณชานเรือนหลังบ้านพักปลอดภัยแห่งนี้พลันแปรเปลี่ยนไปจนคล้ายกับห้องเรียนส่วนตัวอันแสนเงียบสงบ แสงแดดยามเช้าที่ยังคงอบอุ่นทอดส่องลงมาต้องผิวโต๊ะไม้ ซึ่งมีกองกระดาษร่างแก้ไขงานวางระเบียบกระจายอยู่เต็มไปหมดอัญชัญมีสีหน้าจริงจังอย่างยิ่งขณะจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปพลางใช้ปากกาดำขีดฆ่าบนดราฟต์เล่มสัมมนาโครงร่างวิทยานิพนธ์เป็นระยะๆ ข้างๆ เธอ วชิรนั่งอยู่ด้วยท่าทีสุขุม คอยตรวจตราทุกรายละเอียดของแต่ละย่อหน้าที่อัญชัญกำลังเรียบเรียงขึ้นมา"คุณลองดูตรงระเบียบวิธีวิจัยส่วนนี้ใหม่อีกทีนะ อัญชัญ ขั้นตอนการเก็บรวบรวมข้อมูลมันยังดูสะดุดกระโดดไปกระโดดมา แล้วก็ยังไม่ค่อยเป็นระบบเท่าไหร่สำหรับมาตรฐานวิทยานิพนธ์สาขาการจัดการธุรกิจขนส่งสินค้า" วชิรเอ่ยขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังประโยคแถวหนึ่งบนหน้าจอ"เฮ้อ ตรงส่วนนั้นอีกแล้วเหรอที่โดนแก้ รู้สึกเหมือนเมื่อคืนก็อุตส่าห์อดหลับอดนอนจัดลำดับขั้นตอนการสัมภาษณ์ใหม่แล้วนะ จะได้ไม่โดนอาจารย์มองว่าพูดจาเวิ่นเว้อไปเรื่อยเปื่อย" อัญชัญบ่นอุบพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า"การแก้งานมันเหนื่อยก็จริง แต่นี่แหละคือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เธ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 557
"คงไม่ใช่ว่าอดหลับอดนอนมาทั้งคืนแอบไปลุ้นชิงโชคบัตรคอนเสิร์ตศิลปินเกาหลีในเน็ตมาได้หรอกนะ" ผมเดาส่งเดชพลางเลียคราบนมข้นหวานที่ปลายนิ้วชี้"เดามั่วตลอดเลยนะ! เรื่องนี้สำคัญแล้วก็น่าภูมิใจกว่าแค่บัตรคอนเสิร์ตศิลปินต่างประเทศตั้งเยอะรู้ไว้ซะด้วย!" ดาราบ่นอุบพลางยื่นปากคว่ำอย่างแง่งอนเด็กสาวสวมแว่นจัดการวางแผ่นกระดาษพิมพ์จากคอมพิวเตอร์ลงบนตักของผมเบาๆ รอยยิ้มกว้างแห่งชัยชนะฉายชัดบนใบหน้าสะสวยขณะรอคอยปฏิกิริยาของผมในเย็นวันนี้"พี่ลองอ่านตัวเลขในคอลัมน์ขวาสุดของกระดาษแผ่นนั้นดูสิคะ หนูดีใจจนน้ำตาแทบไหลตอนเห็นประกาศบนพอร์ทัลของมหาวิทยาลัยเด้งขึ้นมาเมื่อสิบนาทีก่อนจากในห้องนอนเนี่ย"ผมรีบขยับท่านั่งให้เข้าที่แล้วเพ่งสายตามองแผ่นกระดาษสีขาวแผ่นนั้น สายตาไล่อ่านรายชื่อวิชาพร้อมกับผลการเรียนตัวหนาที่พิมพ์เด่นหราอยู่ ดารากำลังเอาผลคะแนนการสอบชดเชยที่เธอตรากตรำทำเมื่อสัปดาห์ก่อนมาอวดให้ดูนั่นเอง"บ้าไปแล้ว นี่คะแนนจริงของเธอจากอาจารย์ทั้งหมดเลยเหรอ ดารา? เศรษฐศาสตร์คณิตศาสตร์ได้เอ ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมได้เอ บัญชีเบื้องต้นก็ได้เอตัวกลมดิ๊กแบบนี้เลยเหรอ?" ผมถามด้วยตาที่เบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 556
เมื่อตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปรบกวนช่วงเวลาส่วนตัวของเธอ ผมจึงค่อยๆ ถอยร่นออกมาเงียบๆ ผมก้าวถอยหลังช้าๆ มุ่งหน้าไปยังห้องรับแขกเพื่อเอาเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบสกปรกนี้ไปซ่อน ไม่ให้กลายเป็นชนวนตื่นตระหนกขึ้นมาใหม่หลังจากล้างหน้าล้างตาและโยนเสื้อเชิ้ตลงเครื่องซักผ้าเรียบร้อย ผมก็เดินสบายๆ มาที่ห้องนั่งเล่น ลุงฤทธิ์กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาห้องโถงกลางพลางจิบกาแฟดำอย่างเพลิดเพลิน ชายวัยกลางคนยิ้มกว้างต้อนรับการมาของผมที่เพิ่งผลัดเปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองสบายตัว"ลมอะไรหอบมาครับเนี่ย เย็นป่านนี้แล้วลุงถึงได้มานั่งหล่ออยู่ในห้องโถงกลางได้ ปกติเวลานี้ยังเห็นขัดสีฉวีวรรณตัวถังรถอยู่ในโรงรถหน้าบ้านอยู่เลย" ผมเอ่ยทักทายพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ชายวัยกลางคน"ลุงแวะมาพักเหนื่อยสักประเดี๋ยวน่ะ บัญญัติ รู้สึกว่ากระดูกสันหลังมันปวดเมื่อยไปหมดหลังจากขับรถวนรอบจาการ์ตามาทั้งวัน" ลุงฤทธิ์หัวเราะหึๆ พลางค่อยๆ วางถ้วยกาแฟลงบนจานรองเมื่อได้ยินเสียงบ่น ผมจึงยื่นมือไปช่วยบีบนวดไหล่ของอดีตบอดี้การ์ดเบาๆ จากด้านข้าง โดยกะแรงนวดไม่ให้หนักเกินไปเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนเส้นเอ็นของคนสูงวัยที่เริ่มร่วงโรยตามกาลเวลา"บอก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 555
ตรงอีกมุมหนึ่งของโต๊ะ ดารากำลังขะมักเขม้นกับการถ่ายรูปเก็บภาพความทรงจำ เด็กสาวสวมแว่นปรับมุมกล้องมือถือไปมาเพื่อบันทึกช่วงเวลาแห่งความสุขของพวกเรา"ทุกคนยิ้มมองกล้องทางนี้หน่อยเร็ว! รูปนี้หนูจะส่งไปให้ลุงฤทธิ์ที่กำลังนั่งรอพวกเรากินข้าวอยู่ตรงลานจอดรถด้านหน้าดูสักหน่อย" น้องสาวคนเล็กส่งเสียงบอกพร้อมนับถอยหลัง"ชวนลุงฤทธิ์เข้ามาข้างในนี้ด้วยสิ ดารา สงสารลุงท่านถ้าต้องนั่งกินข้าวกล่องอยู่ในรถคนเดียวตอนเที่ยงๆ แบบนี้" ผมบอกให้ดาราไปเรียกอดีตบอดี้การ์ดเข้ามาร่วมโต๊ะ"หนูเพิ่งโทรไปเมื่อกี้เองค่ะพี่ ลุงบอกว่ากำลังเดินมาที่โต๊ะเราตอนนี้แล้วค่ะ"ความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกในครอบครัวของเราเวลานี้แน่นแฟ้นจนแทบแยกไม่ออก สายใยผูกพันในใจนี้ทวีความเข้มแข็งขึ้นหลายเท่าตัวเมื่อเทียบกับช่วงแรกๆ ที่พวกเราได้มาเจอกันพอคล้อยบ่าย ผมก็ยกข้ออ้างเดิมๆ เพื่อแอบปลีกตัวออกไปข้างนอกอีกครั้ง ผมบอกทุกคนว่าจะแวะไปดูของชำร่วยที่โรงพิมพ์ เพื่อจะได้ออกไปคนเดียวได้โดยไม่ต้องมีคนติดตามให้สะดุดตาพวงมาลัยของรถซีดานสีดำถูกหักเลี้ยวลัดเลาะฝ่าการจราจรอันติดขัดของเมืองหลวงอีกรอบ เย็นวันนี้ผมตั้งใจจะแวะไปที่ศาลาว่าการของท
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
