LOGINShare
บทที่ 151
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 352
กลิ่นกระดาษเก่าและอากาศอับชื้นพุ่งออกมาจากภายในพื้นที่ตู้คอนเทนเนอร์นั้นทันทีโดยไม่มีอะไรขวางกั้น กลิ่นอับของอากาศนั้นเป็นหลักฐานชัดเจนว่าแห่งนี้ถูกปิดล็อกแน่นสนิท ไม่มีช่องระบายอากาศมานานหลายสิบปีแล้ว“ข้างในตู้คอนเทนเนอร์สีน้ำเงินนี่ดูมืดสนิทมากจริงๆ บัญญัติ ผมมองไม่เห็นเลยว่ามีเฟอร์นิเจอร์หรือกองของอะไรอยู่ในนั้นบ้าง” ลลิตาพูดพลางหรี่ตาทั้งสองข้าง จ้องเข้าไปในพื้นที่ด้านในอย่างตั้งใจ“ใช่ มืดสนิทจริงๆ ความมืดปกคลุมด้านในของห้องเหล็กทั้งหมดตั้งแต่ปลายด้านหนึ่งไปถึงอีกด้านหนึ่งเลย ไม่มีแสงแดดที่เหลือสะท้อนเข้าไปถึงมุมตรงนั้นได้เลย” ผมตอบพลางยืนตัวตรงอยู่หน้าขอบประตูที่เปิดอยู่“คุณรีบเปิดไฟฉายจากมือถือของคุณเลย บัญญัติ จะได้ให้พวกเราทุกคนตรวจดูของข้างในห้องปิดนั่นได้ชัดๆ” คุณจักรีสั่งจากด้านหลังของผมในช่วงกลางวันนี้ผมรีบหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงขายาวด้วยนิ้วทั้งห้าของมือขวา บัญญัติเปิดไฟฉายจากมือถือด้วยการปัดนิ้วชี้บนหน้าจออย่างรวดเร็วมาก จากนั้นเขาก็หมุนและส่องแสงไฟตรงเข้าไปในส่วนลึกของห้องกล่องโลหะนั้น เพื่อขับไล่ความมืด“ช่วยส่องไฟฉายของคุณไปที่มุมผนังไม้ด้านในสุดตรงนั้
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 351
ผมก้มสายตาลงเพื่ออ่านข้อความแนะนำที่ปรากฏบนจอกระจกเล็กๆ นั้น หน้าจอดิจิทัลแสดงภาพลายนิ้วมือมนุษย์อย่างชัดเจนมาก แผงควบคุมนั้นกำลังขอให้ยืนยันลายนิ้วมือ ซึ่งเป็นขั้นตอนตรวจสอบความปลอดภัยขั้นสุดท้าย“เครื่องล็อกดิจิทัลเครื่องนี้ยังต้องยืนยันลายนิ้วมือด้วยการแตะโดยตรงนะ คุณยอดทอง แล้วตอนนี้เราต้องเอาลายนิ้วมือของใครไปแตะตรงจอกระจกนี้ล่ะ?” ผมถามด้วยความสับสนเล็กน้อย เพราะเจ้าของทรัพย์สินตัวจริงเสียชีวิตไปนานแล้ว“คุณก็เอาผิวตรงนิ้วโป้งของคุณเองแตะลงบนช่องสแกนนั่นเลยสิ บัญญัติ” คุณจักรีแนะนำด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมั่นใจมาก“แล้วลายนิ้วมือของผมจะถูกระบบล็อกของคุณพ่อผู้ล่วงลับอ่านได้จริงๆ เหรอครับ คุณจักรี?” ผมถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจก่อนจะกดนิ้วลงไป“คุณนเรศผู้ล่วงลับต้องบันทึกข้อมูลไบโอเมตริกของสมาชิกครอบครัวหลักทุกคนไว้ในหน่วยความจำของระบบความปลอดภัยนี้ตั้งนานแล้วแน่ๆ คุณลองเอานิ้วโป้งแตะหน้าจอของเครื่องนั่นดูก่อนสิ” ทนายอาวุโสประจำครอบครัวของพวกเราอธิบาย พร้อมช่วยเพิ่มความมั่นใจให้ผมผมยกมือขวาเข้าไปใกล้ส่วนหน้าจอสแกนนั้นทันทีโดยไม่ลังเลอีก บัญญัติเอานิ้วโป้งขวาแตะลงบนเครื่องสแกนของกุญแ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 350
“กฎทางกฎหมายของสัญญาพิเศษระดับสูงนั่น ของจริงเป็นข้อตกลงลายลักษณ์อักษรแบบไหนกันแน่คะ คุณจักรี?” ลลิตาถาม เพื่อขอให้ทนายประจำครอบครัวของเธออธิบายข้อมูลด้านกฎหมายให้ละเอียดกว่านี้อีก“ในกฎที่เขียนไว้ในสัญญาระบุชัดเจนว่า ฝ่ายผู้ดูแลท่าเรือไม่มีสิทธิ์เปิดหรือย้ายตำแหน่งกล่องใบนี้โดยใช้กำลังเด็ดขาด ก่อนที่ระยะเวลาเช่าห้าสิบปีจะสิ้นสุดลง” คุณจักรีอธิบายรายละเอียดของข้อกำหนดด้านความปลอดภัยในเอกสารเช่าฉบับนั้น“แต่แปลกนะครับ ตัวแม่กุญแจที่ประตูเหล็กของตู้คอนเทนเนอร์นี้ดูมีดีไซน์ต่างจากสภาพผนังเหล็กมากเลย” ผมพูดขึ้น ขณะที่สายตาจ้องไปยังบริเวณตัวล็อกตรงกลางบานประตูเหล็กนั้นโดยเฉพาะแม่กุญแจขนาดแน่นหนาที่คล้องอยู่กับรูประตูตู้คอนเทนเนอร์นั้น ดูแตกต่างจากสภาพรอบๆ อย่างชัดเจนจริงๆ แม่กุญแจนั้นเป็นรุ่นดิจิทัลสมัยใหม่ วัสดุยังดูแข็งแรงมาก และสภาพก็ได้รับการดูแลอย่างดี“แม่กุญแจดิจิทัลนั่นดูสะอาดมากจริงๆ แล้วก็ไม่มีร่องรอยสนิมโลหะเลยนะ บัญญัติ” ลลิตาพูดเห็นด้วยกับสิ่งที่ผมเพิ่งสังเกตเห็น หลังจากเธอมองไปทางประตูตู้คอนเทนเนอร์เช่นกัน“แม่กุญแจรุ่นใหม่อันทันสมัยนี่ต้องมีใครบางคนตั้งใจเอามาเปลี่ยนแทน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 349
พวกเราเดินเคียงกันไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่อยู่พอดีระหว่างแนวกำแพงเหล็กสูงของตู้คอนเทนเนอร์ยักษ์ที่เรียงซ้อนกันแดดเที่ยงวันที่ส่องแรงจัดแผดเผาหนังศีรษะและแขนของพวกเราทั้งสี่คนโดยตรง เพราะไม่มีหลังคาหรือที่บังแดดเลย อากาศร้อนในบริเวณทางเดินระหว่างตู้คอนเทนเนอร์นี้ยิ่งรู้สึกแสบผิวมากขึ้นไปอีก เพราะความร้อนสะท้อนจากวัสดุโลหะรอบ ๆ จุดที่พวกเรากำลังเดินอยู่“อากาศร้อนในทางเดินแคบ ๆ นี่ทำให้ทางเดินหายใจฉันรู้สึกอึดอัดมากเลยตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ บัญญัติ” ลลิตาบ่นพลางเช็ดหยดเหงื่อที่ไหลบนหน้าผากด้วยกระดาษทิชชูแห้งสีขาวหนึ่งแผ่น“คุณดื่มน้ำแร่จากขวดพลาสติกนี่ก่อนนะ จะได้ไม่รู้สึกคอแห้ง ลลิตา” ผมบอกพลางยื่นขวดน้ำเย็นขวดหนึ่งไปใส่มือขวาของเธอ“ขอบคุณมากนะสำหรับน้ำเย็นขวดนี้ บัญญัติ” ลลิตารับมันไป แล้วดื่มน้ำในขวดด้วยการกลืนเร็ว ๆ หลายอึกผมขยับตำแหน่งเท้าของตัวเอง เพื่อให้ร่างกายยังคงเดินชิดอยู่ข้างลำตัวด้านซ้ายของลลิตาอย่างใกล้ชิด ผมตั้งใจจัดท่าร่างสูงของตัวเองในมุมหนึ่ง เพื่อบังร่างของลลิตาจากแสงแดดโดยตรง“นายขยับตำแหน่งเดินมาชิดแขนฉันขนาดนี้ทำไมเหรอ บัญญัติ?” ลลิตาถามเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 348
“แล้วค่าเช่าที่ดินท่าเรือกว้างๆ แบบนี้ จ่ายด้วยวิธีโอนเงินผ่านธนาคารเหรอครับ?” ผมถามถึงรายละเอียดค่าใช้จ่ายของทรัพย์สินนั้น“ค่าเช่าที่ดินท่าเรือนั้น จ่ายเป็นเงินสดล่วงหน้าโดยคุณนเรศผู้ล่วงลับครับ” คุณจักรีอธิบายวิธีการชำระเงินผมรู้สึกตกใจมากทันทีที่ได้ยินรายละเอียดวิธีการชำระเงินจากปากทนายอาวุโสคนนี้ การจ่ายค่าเช่าที่ดินเป็นเงินสดล่วงหน้า แน่นอนว่าต้องใช้เงินสดจำนวนมหาศาลมาก“จ่ายเงินสดล่วงหน้าเหรอคะ? หมายความว่าคุณพ่อผู้ล่วงลับจ่ายหมดทีเดียวเป็นธนบัตรเงินจริงๆ แบบนั้นเลยเหรอคะ?” ลลิตาถามพร้อมเบิกตากว้าง“ใช่ ลลิตา คุณพ่อผู้ล่วงลับของคุณเอากระเป๋าเดินทางที่ใส่เงินสดจำนวนมากมามอบให้ฝ่ายบริหารท่าเรือแห่งนี้”“แล้วระยะเวลาเช่าที่ดินท่าเรือนี้มีผลถึงปีไหนกันแน่ครับ คุณจักรี?” ผมถามเพื่อขุดข้อมูลให้ลึกขึ้นอีก“คุณนเรศผู้ล่วงลับจ่ายค่าเช่านี้ล่วงหน้าครบถ้วน สำหรับระยะเวลาห้าสิบปี บัญญัติ” คุณจักรีตอบ ขณะอ่านระยะเวลาในสัญญาซ้ำอีกครั้งระยะเวลาเช่านานถึงครึ่งศตวรรษแบบนั้น แน่นอนว่ามันผิดปกติมากสำหรับอาคารโกดังหนึ่งหลัง เรื่องแปลกนี้ทำให้คุณยอดทองกับคุณจักรีเกิดความสงสัยอย่างมากตั้งแต่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 347
คุณยอดทองยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูโกดังเล็กๆ แห่งหนึ่งตรงปลายถนนสายนี้แล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นมองมาทางพวกเราพร้อมกับยกมือขึ้นสูงกลางอากาศ เขาโบกมือซ้ำๆ ส่งสัญญาณเรียกพวกเราสองคนในเช้าวันนี้ผมกับลลิตาเดินเร็วๆ เข้าไปหาตรงที่คุณยอดทองยืนอยู่ อากาศร้อนจัดจากแสงแดดที่ท่าเรือแห่งนี้ทำให้ผิวกายของพวกเราสองคนแสบพอสมควร ชายวัยกลางคนคนนั้นรีบชวนพวกเราสองคนเข้าไปในอาคารสำนักงานโกดัง ห้องสำนักงานท่าเรือแห่งนี้ถึงจะมีขนาดแคบ แต่มีเครื่องปรับอากาศ“รีบเข้ามาในนี้เร็วๆ เข้า บัญญัติ ลลิตา” คุณยอดทองชวนพร้อมกับจับบานประตูไว้“ค่ะ คุณยอดทอง อากาศร้อนข้างนอกท่าเรือนี่ทำให้ผิวแขนฉันแสบมากจริงๆ” ลลิตาบ่นพลางก้าวเข้าไป“พวกคุณสองคนนั่งเก้าอี้พลาสติกหน้าโต๊ะนั่นได้เลย” คุณยอดทองบอกแล้วปิดประตูห้องกลับลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวกายของพวกเราสองคนทันที ภายในห้องนั้น คุณจักรีกำลังนั่งนิ่งๆ อยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง พื้นโต๊ะเต็มไปด้วยกองเอกสารเก่าๆ ที่มีฝุ่นจับหนามาก“สวัสดีตอนเช้าครับ คุณจักรี ขอโทษนะครับที่พวกเราสองคนเพิ่งมาถึงท่าเรือตอนนี้” ผมทักพลางดึงเก้าอี้พลาสติก“สวัสดีตอนเช้าเหมือนกัน บัญญัติ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
You May Also Like
Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)
L.sunanta1.7K viewsผมคือหมอเทวดา
ลั่วเหล่ย291.0K viewsเจ็ดพี่สาวจอมทะลึ่งของผมทั้งสวยทั้งฮอต
สาวน้อยจับปลา263.2K viewsมหาเทพ แห่ง สงคราม
โมเนโต้389.4K viewsคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.7K viewsหมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ
จันทร์ส่องแสง2.9K viewsแพทย์เซียนน้อยมือฉมัง
กระดาษรักครึ่งแผ่น117.2K viewsปีศาจหมอเจ้าเสน่ห
กระจอก306.3K views
