보관함
검색
홈 / เมือง / ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน / บทที่ 45

공유

บทที่ 45

작가: อัลลินา
ปราการทางใจของผมที่บางเฉียบอยู่แล้ว ค่อยๆ พังทลายลงทีละนิด ถูกโจมตีด้วยกลิ่นกายหวานๆ ของคุณหนูดาราที
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 460

    เวลาผ่านไปค่อนข้างเร็ว จนค่ำคืนปกคลุมพื้นที่เมืองหลวง ท้องฟ้าจาการ์ตาเปลี่ยนเป็นมืดสนิท ประดับด้วยแสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้า รถที่พวกเรานั่งมาในที่สุดก็จอดอย่างนุ่มนวลที่ล็อบบี้โรงแรมห้าดาว“คืนนี้พร้อมออกรบหรือยัง ลลิตา?” ผมถามตอนประตูรถถูกพนักงานรับจอดรถเปิดให้“พร้อมเสมอแหละถ้าอยู่กับนาย ไปกันเถอะ เราไปแสดงให้พวกเขาเห็นว่าบริษัท อรุณใหม่ จำกัดยังยืนหยัดอย่างสง่างามอยู่”เราสองคนลงจากรถ แล้วถูกต้อนรับด้วยความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรมโรงแรมแห่งนั้นทันที นักธุรกิจระดับบนและนักการเมืองคนสำคัญหลายร้อยคนดูเหมือนจะเข้ามาอยู่ในห้องโถงใหญ่ชั้นล่างกันแล้ว เสียงแก้วกระทบกันกับเสียงพูดคุยอย่างเป็นทางการดังก้องจนแสบแก้วหูหรูหรา หนวกหู และเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของพวกประจบอำนาจ“คนที่คุณธีรเนติเชิญมาเยอะมากเลยนะเนี่ย” ลลิตากระซิบ พลางขยับเข้ามาชิดข้างผม“อยู่ข้างผมไว้นะ อย่าให้พลัดกันกลางทะเลคนใส่สูทเนี้ยบพวกนี้ล่ะ” ผมกำชับพลางคว้านิ้วมือของเธอไว้ผมจูงมือลลิตาแน่น แล้วเดินเข้าไปในกลุ่มแขกรับเชิญนั้นทันที สายตาหลายคู่หันมามองพวกเราด้วยแววตาเต็มไปด้วยคำถาม พวกเขาคงไม่คิดว่าทายาทของบริษัท อรุณใหม

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 459

    "นี่อะไรเหรอ ลลิตา? ทำไมมีหนังสือเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้?" ผมถามอย่างสงสัย"นี่เป็นแคตตาล็อกชุดทางการจากบูติกดีไซเนอร์ชื่อดังที่พ่อเคยใช้บริการประจำ" ลลิตาอธิบาย"แล้วคุณเอาของแบบนี้มาที่ออฟฟิศทำไม?""ก็เอามาให้นายเลือกไง บัญญัติ คืนนี้นายต้องไปงานสำคัญไม่ใช่เหรอ" หญิงสาวเปิดหน้าแรกของแคตตาล็อกปกสีดำสนิททันที"นายจะไปเจอมหาเศรษฐีโดยใส่เสื้อเชิ้ตลำลอง หรือแจ็กเก็ตหนังตัวเก่งของนายไม่ได้หรอกนะ" เธอบ่นพลางชี้ไปที่รูปชุดสูทชุดหนึ่ง"ฉันเห็นด้วยกับพี่ลลิตานะ นายต้องแต่งให้เต็มที่คืนนี้ บัญญัติ ให้พวกเขาเห็นแล้วเกรงใจผู้นำคนใหม่ของบริษัทนี้" อัญชัญสนับสนุนจากทางโซฟารับแขก"แต่ผมไม่คุ้นกับการใส่สูทแพงๆ แบบนี้นะ ลลิตาถ้าเกิดมีการโจมตีกะทันหันขึ้นมา มันจะขยับลำบาก""คืนนี้นายไม่ใช่บอดี้การ์ดนะ บัญญัติ นายคือกรรมการผู้จัดการที่เป็นตัวแทนพวกเรา"น้ำเสียงของลลิตาฟังดูเด็ดขาดมาก และไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธเลยสักนิด มือของเธอเปิดหน้าอื่นๆ อย่างคล่องแคล่วเพื่อหาแบบอ้างอิง ลลิตาตั้งใจจะช่วยผมเลือกชุดสูทที่ดีที่สุดสำหรับงานเลี้ยงธุรกิจคืนนี้จริงๆ"อันนี้แหละ ดีมาก สีน้ำเงินเข้มน่าจะเข้ากับสีผิวนายสุดๆ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 458

    งานมื้อค่ำจบลงในที่สุดดารากับอัญชัญขึ้นเข้าห้องของทุกคนที่ชั้นสองไปก่อนแล้วเพราะเหนื่อยล้า เหลือแค่ผมกับลลิตาที่ยังอยู่ในห้องนั่งเล่นของวิลล่านี้"จะไปพักเลยไหม ลลิตา?" ผมถามเมื่อเห็นเธอเริ่มหาวเบาๆ"อืม ร่างกายฉันรู้สึกเหนื่อยพอสมควรเลย หลังจากเล่นทรายทั้งวันเมื่อกี้" เธอตอบพลางลุกขึ้นจากโซฟา"ไป เดี๋ยวผมเดินไปส่งถึงหน้าห้อง"พวกเราสองคนเดินเคียงกันไปตามโถงยาวของวิลล่า ซึ่งพื้นทำจากไม้สัก บรรยากาศภายในอาคารหรูแห่งนี้เงียบมาก มีเพียงเสียงคลื่นซัดฝั่งจากทางชายหาดที่ดังแผ่วๆ คอยเป็นเพื่อนระหว่างก้าวเดินของพวกเราผมตั้งใจเดินอยู่ด้านหลังเธอเล็กน้อย พลางคอยสังเกตรอบตัว ถึงแม้เกาะนี้จะมีการคุ้มกันแน่นหนา แต่สัญชาตญาณด้านความปลอดภัยของผมในฐานะอดีตผู้ช่วยก็ปัดทิ้งง่ายๆ ไม่ได้สุดท้ายฝีเท้าของพวกเราก็หยุดลงที่ปลายโถงชั้นหนึ่ง ผมเดินมาส่งลลิตาถึงหน้าประตูห้องนอนหลักของวิลล่าแห่งนี้"ถึงแล้ว รีบเข้านอนนะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้ามากๆ" ผมพูดทำลายความเงียบระหว่างเราหญิงสาวไม่ได้ตอบทันที มือขวาของเธอที่เพิ่งจะเอื้อมไปจับลูกบิดประตูค่อยๆ ลดกลับลงมาข้างลำตัว ลลิตาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม้ขอ

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 457

    "รับเถอะ บัญญัติ เผื่อเป็นข้อมูลสำคัญจากจาการ์ตา" อัญชัญโพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบผมไม่ได้คิดนาน นิ้วโป้งเลื่อนไอคอนสีเขียวบนหน้าจอสัมผัสทันที ผมยกโทรศัพท์แนบหู พร้อมส่งสัญญาณมือให้คนอื่นๆ เงียบกันสักครู่"ฮัลโหล? นี่ใครครับ?" ผมถามเข้าประเด็นทันที"สวัสดีตอนค่ำ บัญญัติ ขอโทษด้วยถ้าโทรมารบกวนมื้อค่ำของทุกคน"เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากปลายสายอย่างสงบมาก น้ำเสียงของเขาทุ้ม นิ่งสบายๆ แต่แฝงอำนาจที่ไม่ธรรมดาเลย"คุณเป็นใครครับ? รู้เบอร์ผมได้ยังไง?""ฉันชื่อธีรเนติ เมื่อก่อนฉันมักไปตีกอล์ฟกับคุณนเรศผู้ล่วงลับ ก่อนที่เขาจะล้มป่วย"สมองของผมรีบค้นความทรงจำเก่าอย่างรวดเร็วทันที ธีรเนติ เขาไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นหนึ่งในเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ระดับบ้าคลั่งที่มีทรัพย์สินกระจายอยู่ทั่วทุกที่ ชายคนคนนี้คือมหาเศรษฐีระดับบิ๊กที่พ่อของผมเคยให้ความเกรงใจมาก"อ๋อ คุณธีรเนติ สวัสดีตอนค่ำครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรถึงต้องลงมือโทรหาผมโดยตรงแบบนี้ครับ?" ผมตอบกลับพร้อมปรับน้ำเสียงให้สุภาพขึ้นเล็กน้อยมีเสียงหัวเราะแหบๆ เบาๆ ดังมาจากปลายสาย"คืออย่างนี้นะ ลูก พรุ่งนี้ตอนค่ำจะมีงานเลี้ยงธุรกิจสุดเอ็กซ์ค

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 456

    พอมาถึงวิลล่า ผมก็รีบอาบน้ำอย่างไว แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อเชิ้ตเรียบร้อย ผมเป็นฝ่ายริเริ่มเตรียมมื้อค่ำพิเศษที่บริเวณสวนเปิดโล่งของรีสอร์ตวิลล่า ผมตั้งใจจัดบรรยากาศให้ต่างออกไปนิดหน่อย เพื่อให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น"สุรชาติ ช่วยขยับโต๊ะไม้ไปกลางสวนอีกหน่อยนะ" ผมสั่งหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของเกาะนั้น"รับทราบครับ คุณบัญญัติ จะให้จัดเก้าอี้นั่งหันหน้าชนกันเลยไหมครับ?" สุรชาติถามพลางยกปลายโต๊ะขึ้น"ใช่ สุรชาติ วางเก้าอี้สองตัวไว้ฝั่งนี้ แล้วอีกสองตัวไว้ฝั่งตรงข้าม"ตอนนี้โต๊ะไม้ยาวตัวหนึ่งถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยบนสนามหญ้าที่ตัดสั้นในสวน ผมปล่อยให้โต๊ะไม้สะอาดโล่งๆ ไม่มีผ้าปูโต๊ะลวดลายอะไร มีเพียงเทียนเล่มเล็กหลายสิบเล่มประดับอยู่ตรงกลางโต๊ะเพื่อให้แสงสว่างเสียงประตูกระจกของวิลล่าเลื่อนเปิดดังขึ้นกะทันหัน ดึงความสนใจของผมไปทันที ผมหันไปทางระเบียง แล้วลมหายใจของผมก็สะดุดไปชั่วขณะลลิตาก้าวออกมาจากวิลล่าด้วยลุคที่งดงามมาก เธอสวมชุดราตรีแขนกุดสีแดงเข้ม ทรงชุดเข้ากับรูปร่างของเธอพอดี ทำให้ผิวขาวของเธอดูเปล่งประกายยิ่งขึ้นใต้แสงไฟในสวน"ลุคฉันเป็นไงบ้าง บัญญัติ? ไม่แปลกใช

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 455

    ลมทะเลพัดค่อนข้างแรง ปะทะใบหน้าของพวกเราทั้งสองคนผมยาวของลลิตาปลิวไสว จนบังดวงตาของเธอไปบางส่วน ผมใช้นิ้วชี้ข้างขวาค่อยๆ ปัดเส้นผมออกจากใบหน้าของลลิตา"ผมคุณยุ่งมากเลย โดนลมทะเลเข้าไปน่ะ" ผมพูดเบาๆลลิตายิ้มหวาน และไม่ได้หลบสัมผัสจากมือของผมเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวกลับเอียงศีรษะเล็กน้อย เหมือนกำลังเพลิดเพลินกับปลายนิ้วของผมที่ลูบผ่านแก้มของเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเราสองคนค่อยๆ แคบลงทีละนิดผมมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของลลิตาสัมผัสผิวหน้าของผม กลิ่นน้ำหอมสตรอว์เบอร์รีจากลำคอของเธอจู่ๆ ก็กลบกลิ่นเค็มของน้ำทะเลรอบตัวผมไปหมด"บัญญัติ..." เธอเรียกเบามาก แทบจะเหมือนเสียงกระซิบเปลือกตาทั้งสองข้างของเธอค่อยๆ ปิดลง พร้อมกับระยะห่างของพวกเราที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้นซ่า!ตอนที่พวกเรากำลังจะจูบกันท่ามกลางลมทะเล จู่ๆ ก็มีเรื่องน่าหงุดหงิดเกิดขึ้น อัญชัญสาดน้ำทะเลใส่หลังผมจากด้านหลังอย่างกะทันหัน"เฮ้ย! เย็นฉิบ ไอ้บ้าเอ๊ย!" ผมสบถออกไปตามสัญชาตญาณ พร้อมสะดุ้งโหยงไปข้างหน้าน้ำทะเลทำให้เสื้อเชิ้ตลำลองบางๆ ที่ผมใส่อยู่เปียกไปทั้

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 6

    "ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 3

    คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 2

    หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที

  • ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน   บทที่ 1

    "บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status