Mag-log inShare
บทที่ 10
Pinakabagong kabanata
ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ บทที่ 13
“ถึงนายจะสารภาพรักโดยไม่มีดอกไม้ให้สักดอก แต่ฉันก็จะยอมเมตตาตกลงเป็นแฟนนายก็แล้วกัน”“ดีใจแล้วใช่ไหม เลิกคิดจะโดดน้ำได้แล้ว เฉินจิน”“ถือซะว่าทำเพื่อฉันนะ”เฉินจินมองฉันอย่างได้สติ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง จู่ๆ ขอบตาก็แดงเรื่อและจับมือฉันเอาไว้แน่นความจริงแล้ววันนั้นฉันไม่ได้จะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย แค่นึกคึกอยากจะยืนในที่สูงๆ จะได้มองเห็นอะไรกว้างขึ้น แต่กลับบังเอิญไปเจอเฉินจินที่ตั้งใจจะมากระโดดน้ำฆ่าตัวตายเข้าพอดี สายตาที่เขามองฉันในวันนั้นต่างหากที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและตายด้านอย่างแท้จริง ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจกลับบ้านไปกับเขา อย่างที่เขาว่ากันว่า ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ไม่รู้ว่าเขาเคยผ่านเรื่องอะไรมาบ้าง แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจสารภาพรักกับฉัน งั้นฉันก็กลายเป็นห่วงผูกพันของเขาแล้ว เขาคงไม่คิดอยากจะตายแล้วมั้ง วันเวลาของการเป็นเถ้าแก่เนี้ยร้านหนังสือนั้นแสนจะเรียบง่าย ธรรมดาๆ ก็แค่จัดหนังสือทุกวัน ทำเครื่องดื่มนิดหน่อย แล้วก็ลูบหัวเจ้าลูกหมาที่แสนเปราะบาง แต่วันหนึ่ง ผู้ชายที่มีสภาพทุลักทุเลและซูบผอมจนดูไม่ได้คนหนึ่ง ก็มาปรากฏตัวอยู่ตร
ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ บทที่ 12
“เธอพูดถูก ฉันมันสกปรกจริงๆ ฉันจะตามหาเธอเพื่อไถ่บาป แต่ฉันจะต้องแก้แค้นให้เธออย่างแน่นอน!” เสิ่นชิงถูกสายตาที่เย็นชาจนแทบจะหยดเป็นเลือดของเขาทิ่มแทงจนหนาวสั่นไปทั้งตัว ส่วนถังจิ่งเจ๋อ ก็จับหล่อนเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง แล้วหันไปสั่งบอดี้การ์ดข้างๆ“เล่นสนุกกับหล่อนให้เยอะๆ หน่อย แค่เหลือลมหายใจไว้ก็พอ”เมื่อเห็นว่าทุกอย่างบานปลายจนคุมไม่อยู่แล้ว เสิ่นชิงก็เบิกตากว้าง ตกใจกลัวจนปัสสาวะราด แผดเสียงร้องอย่างน่าเวทนา“พี่เจ๋อ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไปขอโทษเธอ ฉันไสหัวไปก็ได้ จะย้ายประเทศไปเลยก็ได้ ฉันจะไม่มาเกะกะสายตาพวกพี่อีก แต่พี่จะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ พี่จะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ถังจิ่งเจ๋อ!” ถังจิ่งเจ๋อโยนเสิ่นชิงให้กับแก๊งอันธพาล จากนั้นก็ไม่สนเสียงกรีดร้องอ้อนวอนของหล่อน เขาถ่ายรูปและคลิปวิดีโอของหล่อนเอาไว้สารพัด แล้วเอาไปปล่อยลงเน็ต ดึงดูดชาวเน็ตให้เข้ามารุมด่าทอและบูลลี่อย่างหนัก เพียงชั่วพริบตา เสิ่นชิงก็กลายเป็นหมาหัวเน่าที่ใครๆ ก็พากันรุมประณาม แต่ถึงกระนั้น ถังจิ่งเจ๋อก็ยังไม่หยุดมือ เขาใช้ชื่อในฐานะสามีของไป๋เสวี่ยยื่นฟ้องเสิ่นชิงข้อหาจงใจทำร้ายร่างกาย สุด
ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ บทที่ 11
ในไดอารี่จดจำแต่ละเหตุการณ์เอาไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง แม้กระทั่งคำพูดของเขากับเสิ่นชิงก็ยังมี เขาเหมือนได้ไปยืนอยู่ในมุมมองของไป๋เสวี่ย ได้เข้าไปสัมผัสและเผชิญหน้ากับเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง มันเป็นตัวอักษรที่ชวนให้อึดอัดและหายใจไม่ออก ทุกบรรทัดเต็มไปด้วยความรู้สึกซึมเศร้าและหดหู่ แสงไฟจากก้นบุหรี่สว่างวาบสลับมืดมิด ถังจิ่งเจ๋อนั่งขดตัวอยู่ข้างเตียงแบบนั้น นั่งอ่านไดอารี่ตลอดทั้งคืน เขาสูบจนหมดไปทั้งซอง ควันทึบที่อัดแน่นจนชวนอึดอัดไปทั้งห้องแทบจะทำให้เขาสำลักตาย เมื่อแสงแรกของวันมาเยือน ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ทั่วทั้งร่างอาบย้อมไปด้วยความโศกเศร้าซูบผอม และความสิ้นหวังอ้างว้างอย่างหาที่สุดไม่ได้ ตัวเขาในตอนนี้ ดูเหมือนจะสามารถรับรู้ถึงความเจ็บปวดของไป๋เสวี่ยได้แล้ว แต่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว เขาหาไป๋เสวี่ยไม่พบแล้วเขามันคือไอ้เดรัจฉาน! ทั้งที่ไป๋เสวี่ยคือเหยื่อ ทั้งที่เสิ่นชิงชั่วร้ายถึงขั้นเสียสติขนาดนี้ ตัวเขาเองกลับยังลำเอียงเข้าข้างเสิ่นชิง ถึงขั้นคิดจะปิดปากไป๋เสวี่ย ให้เธอไม่ไปแจ้งความ บีบให้เธอกลืนฟันที่หักปนเลือดลงคอไปเงียบๆ หล่อนม
ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ บทที่ 10
“จริงสิคะคุณผู้ชาย คุณผู้หญิงบอกว่าตู้เซฟเต็มแล้วค่ะ” ขมับของถังจิ่งเจ๋อเต้นตุบๆ เขารีบวิ่งไปที่ห้องหนังสือแล้วเปิดตู้เซฟออก เขาไม่เคยเข้าใจเลย ว่าทำไมไป๋เสวี่ยถึงต้องเอาตู้เซฟสูงครึ่งคนมาตั้งไว้ในห้องหนังสือ ตอนที่ช่างยกตู้มาวาง เขาเคยเอ่ยถาม ไป๋เสวี่ยยิ้มแล้วตอบว่า“ความลับ! รอให้ตู้เซฟเต็มเมื่อไหร่ เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”ตอนนั้นเขายังไม่ใส่ใจ คิดว่าเป็นแค่เกมไร้สาระของเด็กผู้หญิง แต่ตอนนี้ เขามองดูโฉนดที่ดินที่อัดแน่นอยู่เต็มตู้ ถูกเขียนหมายเลขกำกับตั้งแต่ 1 ไปจนถึง 290 ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงเต็มไปด้วยความงุนงง ความลับของเธอ ก็คือการหายไปอย่างไร้ร่องรอยงั้นเหรอ? ทิ้งหนังสือหย่ากับหนังสือยกเลิกสัญญาเอาไว้ให้เขา จากนั้นก็หายตัวไปจากโลกของเขาอย่างสมบูรณ์แล้วหมายเลข 290 ล่ะ? ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอเขียนไดอารี่ ก็เคยจดตัวเลข 289 เอาไว้ ตกลงแล้วพวกนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่? ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างมหาศาลก่อตัวขึ้นในใจของถังจิ่งเจ๋อ จู่ๆ อาการอยากสูบบุหรี่ก็กำเริบขึ้นมา พูดถึงไดอารี่ จริงสิ ยังมีไดอารี่อยู่นี่ พอนึกขึ้นได้ว่าไป๋เสวี่ยยังทิ้งไดอารี่ไว้บนโต๊ะให้
ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ บทที่ 9
ถังจิ่งเจ๋อน้ำตาหยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ อยากรู้ใจแทบขาดว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“ขาของเธอบาดเจ็บสาหัสมากเลยเหรอ?”น้ำเสียงของผู้จัดการส่วนตัวเต็มไปด้วยความโกรธจัดทันที“พูดแล้วมันก็น่าโมโห พวกสารเลวนั่นมันตั้งใจจะทำลายเธอชัดๆ ที่อื่นบนร่างกายไม่เป็นอะไรเลย แต่จงใจฟาดจนขาพังยับเยิน เวรกรรมแท้ๆ!”“เดิมทียังพอมีความหวังรักษาให้หายได้ ใครจะไปรู้ว่าทำไมถึงได้ปล่อยเวลาลากยาวขนาดนั้นกว่าจะส่งถึงโรงพยาบาล ขาขวาน่ะหมดทางรักษาไปตั้งนานแล้ว” บาดเจ็บแค่ที่ขา? ตั้งใจจะทำลายอนาคตของเธอโดยเฉพาะ? ถังจิ่งเจ๋อเจ็บปวดร้าวไปทั้งหัวใจ พอคิดได้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เสิ่นชิงเป็นคนหาคนมาทำ หัวใจก็เหมือนถูกมือใหญ่บีบรัดจนเจ็บปวดรวดร้าว ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงเอ่อท้นขึ้นมาจุกอก แต่ตอนนี้เขาคิดแค่อยากจะหาไป๋เสวี่ยให้เจอเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย!“ไป๋เสวี่ย รับสายสิ รับสายสิ!”“ฉันยังไม่ได้ตกลงเลย เธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกเลิก!”ในห้องที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงรอสายที่โทรไม่ติดดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า กับเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของถังจิ่งเจ๋อ สาวใช้ขึ้นมาดู พอเห็นท่าทางของเขาก็ตกใจจนขอบตาแดงก่ำไปด้วย“ท่าน
ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ บทที่ 8
“บุญคุณที่ช่วยชีวิตชดใช้หมดแล้ว ความรักยากจะสานต่อ ถังจิ่งเจ๋อ พวกเราหย่ากันเถอะ”ถังจิ่งเจ๋อสมองขาวโพลน รู้สึกเหมือนไม่รู้จักคำว่าหย่าสองคำนี้ขึ้นมาเสียดื้อๆเขาหยิบกระดาษขึ้นมา พลิกไปหน้าสุดท้าย ถึงได้เห็นตัวอักษรใหญ่สามตัวที่เซ็นไว้เรียบร้อยแล้วอย่างชัดเจนว่า ไป๋เสวี่ย ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า ไป๋เสวี่ยต้องการจะหย่ากับเขาจริงๆ มองดูหนังสือยกเลิกสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า เขาโกรธจนปามือถือทิ้งจากนั้นก็โทรศัพท์หาผู้จัดการส่วนตัวของฉัน ตะคอกถามด้วยความโกรธเกรี้ยว“พวกคุณปิดบังผม แล้วยังกล้ายกเลิกสัญญากับเธอ อยากตายกันใช่ไหม?”ผู้จัดการตกใจจนตัวสั่น ทำได้แค่อธิบายเสียงอ่อย“ท่านประธานถัง ไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนบอกพวกเราเองหรอกเหรอครับ ว่าคุณเสิ่นชิงบาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ก็ห้ามไปรบกวนคุณเด็ดขาด?” ร่างของถังจิ่งเจ๋อแข็งทื่อ เขาจำได้ว่า ตอนที่ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจนปัญญาจะรักษาเสิ่นชิงได้ เขาเคยได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งจริง ๆแต่ตอนนั้นเขากำลังร้อนรนจนหัวหมุน พอด่าปลายสายไปฉาดใหญ่ ก็วางสายทิ้งไปดื้อๆ ใครจะไปรู้ ว่านั่นคือเรื่องที่ไป๋เสวี่ยจะขอยกเลิกสัญญา?“หนังสือ
Maaari mong magustuhan
รักแท้เปลี่ยนเป็นเพชฌฆาต
มิเรียม13.8K viewsหลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ
เกิดใหม่ก็บ้าเลย22.2K viewsเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน14.5K viewsรักสลายปลายฤดูใบไม้ร่วง
ชุนรื่อซานไน่13.3K viewsดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้
ช็อกคลิส6.6K viewsรักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว
ซานซาน4.4K viewsการแต่งงานที่ไม่ต้องหย่า
ฝนพรำ1.8K viewsราชาสังเวียนเถื่อนในวันที่เธอเสียผมไป
เผยเหย่3.4K views
