จากกันในวันดอกไม้ผลิบาน

“คุณแองเจลิน่า คุณทำเด็กหลอดแก้วตั้งหกครั้งกว่าจะมีลูกได้แน่ใจนะคะว่าจะยอมปล่อยไปจริง ๆ เหรอ”

“ฉันแน่ใจ”

ฉันไม่ได้นอนมาทั้งคืน เสียงจึงแหบพร่า แต่สติกลับแจ่มชัดผิดปกติ

วันผ่าตัดถูกนัดไว้หนึ่งสัปดาห์ให้หลัง ตรงกับวันครบรอบแต่งงานของพวกเราพอดี

โทรศัพท์เด้งข่าวฮอตขึ้นมาหนึ่งข่าว

คลาวด์ทุ่มเงินมหาศาลซื้อคฤหาสน์หรู และลงมือปลูกสวนกุหลาบเต็มพื้นที่ด้วยตัวเอง เพื่อประกาศให้คนทั้งโลกรู้อีกครั้งว่า เขารักเพียงแองเจลิน่าคนเดียว

คอมเมนต์นับไม่ถ้วน ต่างพากันอิจฉาความรักของพวกเรา

แต่สำหรับฉัน มันช่างน่าขันเหลือเกิน

ทันทีที่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ฉันก็แทบรอไม่ไหวที่จะบอกข่าวดีกับคลาวด์

แต่ตอนนั้นเอง ฉันกลับได้รับข้อความจากคนแปลกหน้า

ในรูปถ่าย มาเพลยิ้มหวานอยู่ตรงหน้า ส่วนคลาวด์กำลังก้มจูบท้องนูนของหญิงตั้งครรภ์ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

เด็กคนนี้ที่ต้องแลกมาด้วยความทรมานจากการทำเด็กหลอดแก้วถึงหกครั้ง ราวกับกำลังหัวเราะเยาะว่าฉันเป็นเพียงตัวตลก

ตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

พอคลาวด์เห็นดวงตาที่แดงก่ำของฉัน เขาก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

“เป็นอะไรไป? เด็กหลอดแก้วไม่สำเร็จอีกแล้วเหรอ?”

“อย่าร้องไห้เลย ต่อให้พวกเราไม่มีลูกตลอดไปก็ไม่เป็นไร แค่มีคุณ ผมก็พอแล้ว”

เสแสร้งสิ้นดี

ทั้งที่ลูกนอกบ้านของเขาใกล้จะลืมตาดูโลกอยู่แล้วแท้ ๆ

คลาวด์ไม่ทันสังเกตความผิดปกติของฉัน เขาเอ่ยปลอบเสียงเบา

“ที่รัก อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงวันครบรอบแต่งงานของเราแล้ว ผมปลูกทะเลกุหลาบไว้ให้คุณด้วยนะ”

ฉันได้แต่มองเขานิ่ง ๆ

แต่ฉันไม่ได้ทะเลาะกับคลาวด์ และไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกไปให้เขารู้แม้แต่นิดเดียว

เพราะฉันรู้ดี ด้วยอำนาจของคลาวด์ เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้ฉันไปง่าย ๆ แน่

ดังนั้น ฉันต้องรวบรวมหลักฐานให้พร้อม แล้วหย่ากับเขา

“ฉันเองก็เตรียมของขวัญวันครบรอบไว้ให้คุณเหมือนกัน อีกหนึ่งสัปดาห์ค่อยให้”

“จริงเหรอ? ผมตั้งตารอเลยนะ”

คลาวด์ดีใจจนสีหน้าเต็มไปด้วยความสุข

“อย่าร้องไห้แล้ว ไปล้างหน้าก่อน เดี๋ยวผมพากลับไปกินข้าวที่บ้านใหญ่”

แม่ของคลาวด์ไม่ชอบฉัน ทุกวันนี้พวกเราจะเจอกันแค่ตอนกลับไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ช่วงสิ้นเดือนเท่านั้น

“แองเจลิน่า อีกเดี๋ยวไม่ว่าแม่ผมจะพูดอะไร คุณก็อย่าเก็บมาใส่ใจนะ”

คลาวด์เองก็รู้ว่าแม่ไม่ชอบฉัน เขาจึงจับมือฉันไว้แล้วกำชับเบา ๆ

ทันทีที่เดินเข้าประตู ฉันก็ได้ยินเสียงหัวเราะของแม่คลาวด์

“ตายจริง! เด็กคนนี้น่ารักจังเลย”

ฝีเท้าของฉันชะงักค้างอยู่กับที่ คนที่นั่งอยู่ข้างแม่ของเขาฉันเคยเห็นมาก่อน เธอคือผู้หญิงในรูปถ่ายตอนตั้งครรภ์คนนั้น

พอแม่ของคลาวด์เห็นฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที เธอยื่นภาพอัลตราซาวนด์ในมือให้คลาวด์ดู

“ดูสิ เด็กของมาเพลจมูกเหมือนลูกมากเลยนะ”

แววตาของคลาวด์วูบไหวไปชั่วขณะ น้ำเสียงแฝงคำเตือนอยู่ลึก ๆ

“แม่อย่าพูดเล่นสิ นั่นลูกของมาเพล จะมาเหมือนผมได้ยังไง”

พ่อของคลาวด์เองก็พูดเตือนภรรยาหนึ่งประโยค “อย่าเห็นลูกบ้านไหนก็คิดว่าเหมือนลูกชายตัวเองสิ แองเจลิน่ายังอยู่นะ พูดจาระวังหน่อย”

หัวใจของฉันเย็นเฉียบไปทั้งดวง มือสั่นจนควบคุมไม่ได้

ที่แท้เรื่องของมาเพล คนในครอบครัวคลาวด์รู้กันหมดทุกคน มีแค่ฉันคนเดียวที่ถูกปิดบัง!

ฉันนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างเลื่อนลอย คลาวด์ยังคงดูแลฉันอย่างใส่ใจ

“ที่รัก วันนี้กุ้งสดมากเลยนะ เดี๋ยวผมแกะให้”

สีหน้าของคลาวด์ยังเป็นปกติ เขาปฏิบัติกับฉันเหมือนที่ผ่านมาไม่มีผิด

“พี่คลาวด์ดีกับพี่สะใภ้จังเลย ฉันอิจฉาจัง ฉันก็ชอบกินกุ้งเหมือนกัน แกะให้ฉันบ้างได้ไหม?”

มาเพลเอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการถากถาง