บททั้งหมดของ ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ: บทที่ 1 - บทที่ 10

13

บทที่ 1

“โว้ว ซูเปอร์โมเดลระดับโลกยอมเลียจริงๆ ด้วย? สมกับเป็นพี่เจ๋อ มีวิธีปราบผู้หญิงอยู่หมัดจริงๆ!”“แล้วถ้าหล่อนไม่ยอมเลียครีมนี้จะทำยังไงล่ะ? จะให้พี่เสิ่นไปเลียจริงๆ เหรอ? นั่นน่ะผู้หญิงในดวงใจของพี่เจ๋อเชียวนะ!” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยรอบด้านดังอื้ออึงไม่ขาดสาย ส่วนฉันที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมนั้นรู้สึกอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุด ทว่า ท่ามกลางเสียงออกคำสั่งชี้โบ๊ชี้เบ๊ที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงจนชวนขนลุกนั้น ถังจิ่งเจ๋อกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเสิ่นชิง บรรจงแปะพลาสเตอร์ยาลงบนลำคอของหล่อนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็หันมาส่งสายตาเย็นชาสั่งฉัน“ไป๋เสวี่ย อย่ามาเล่นตุกติก ชิงชิงยังรอให้เธอเลียให้เสร็จแล้วเล่นเกมต่ออยู่นะ”ชิงชิง ชิงชิง…เขาสนใจแค่เสิ่นชิง แต่ไม่เคยถามความสมัครใจของฉันเลยสักคำ เขาลืมไปสนิทเลยว่า ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาของเขา และลืมไปด้วยว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งจะแท้งลูกเพราะฝีมือของหล่อน ที่ฉันพอจะฝืนสังขารมายืนอยู่ตรงนี้ได้ในวันนี้ก็แทบจะเต็มกลืนแล้ว เมื่อเห็นฉันยืนเหม่อ จู่ๆ ก็มีคนผลักฉันหนึ่งที“เธอยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบไปเลียสิ หรือว่าเกิดจะเปลี่ยนใจขึ้นมา?”
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 2

มองดูถังจิ่งเจ๋อลูบผมเสิ่นชิงด้วยสายตาอ่อนโยนและท่าทางตามใจ วินาทีนี้ ฉันก็หัวเราะออกมา ศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ ฉันกลายเป็นเหมือนของเล่นที่ถูกพวกเขาเอามาทรมานเล่นสนุก ถังจิ่งเจ๋อ คุณทำใจดำลงคอได้ยังไง ถึงยังจะให้ฉันไปเล่นเกมพิเรนทร์อะไรนั่น เพื่อรับความอัปยศแทนหล่อนอีก? อ้อ จริงสิ ฉันเกือบจะลืมไปเลย ว่าเสิ่นชิงต่างหากที่เป็นพระจันทร์บนฟ้าที่เขาเอื้อมไม่ถึง ตามจีบอยู่หลายปีก็ไม่เป็นผล ต่อมาก็ถูกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายกีดกัน เสิ่นชิงจึงบินหนีไปเมืองนอกชั่วข้ามคืน ตอนนี้สมหวังแล้ว ก็ต้องคอยโอ๋คอยตามใจราวกับไข่ในหินสิ แล้วฉัน… จะเอาอะไรไปสู้หล่อนได้ล่ะ? ฉันข่มความขมขื่นในใจเอาไว้ แล้วฝืนเอ่ยปากออกไปอย่างแข็งทื่อ“นั่นนับเป็นคูปองให้อภัยหนึ่งครั้งด้วยไหม?”คูปองให้อภัย? ทุกคนพากันหัวเราะกับคำพูดแปลกประหลาดของฉัน แต่ถังจิ่งเจ๋อกลับชะงักมือที่กำลังลูบผมเสิ่นชิง แล้วหันขวับมามองฉัน เขารู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร ครู่ต่อมา เขาก็พยักหน้า“นับ!”ฉันยิ้มขื่น“ตกลง ฉันยอมทำ” แปดปีก่อน ฉันเพิ่งเข้าวงการนางแบบ แต่กลับถูกนายทุนใหญ่หมายตา และถูกจับไปขังไว้บนเกาะ ต้องกลายเป็นเครื่องมือบำเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 3

ท่ามกลางความเลื่อนลอย ฉันเห็นเสิ่นชิงแสยะยิ้มแปลกๆ ส่งมาให้“พี่สาว! ไม่ได้ยินที่พี่เจ๋อพูดหรือไง?” ขณะที่ฉันมองเสิ่นชิงเดินเข้ามาแล้วทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ หล่อนก็เตะเข้าที่หัวเข่าของฉันอย่างจัง วินาทีนั้น ร่างกายฉันเสียการทรงตัว เหล้าในมือก็สาดกระเซ็นไปรดหน้าเพลย์บอยคนนั้น ตามด้วยร่างของฉันที่ล้มลงบนเศษแก้วแตก บาดแขนจนเกิดรอยเลือดหลายสายในพริบตา แต่สายตากลับประสานเข้ากับใบหน้าซีดเผือดบิดเบี้ยวของผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้นพอดี ข้างหูมีเสียงตวาดแหลมปรี๊ดของเสิ่นชิงดังขึ้นมา“พี่สาว ไม่อยากชนแก้วก็พูดมาตรงๆ สิ ไม่เห็นต้องแกล้งทำเป็นบ้ากะยั่วโมโหคุณชายเจ็ดเลย เป็นภรรยาของพี่เจ๋อประสาอะไรเนี่ย? แบบนี้ตั้งใจจะฉีกหน้าพี่เจ๋อชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ” เพลย์บอยคนนั้นอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเบิกตากว้างมองมาที่ฉัน“เธอ… เธอคือภรรยาของถังจิ่งเจ๋อในข่าวลือนั่นน่ะเหรอ?” ฉันพูดไม่ออก ได้แต่นั่งกองอยู่กับพื้น ทั้งร่างกายและจิตใจเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจเพลย์บอยยื่นมือหมายจะคว้าแขนฉัน แต่กลับถูกถังจิ่งเจ๋อคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเอาไว้เสียก่อน ถังจิ่งเจ๋อปรายตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 4

ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ยอมรับความน้อยเนื้อต่ำใจจากเขาอีกแล้วคนขับรถมาส่งที่บ้านก็ดึกมากแล้ว ถังจิ่งเจ๋อยังไม่กลับมา และฉันก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความวันต่อมา ผู้ช่วยส่วนตัวส่งของขวัญจากเขามาให้ เป็นโฉนดกรรมสิทธิ์อาคารพาณิชย์สองฉบับเขายังเน้นย้ำเป็นพิเศษว่า ฉบับหนึ่งคือค่าชดเชยที่บีบให้ฉันเลียครีม ส่วนอีกฉบับคือของขอโทษที่บีบให้ฉันยัดไข่ ฉันตีหน้าตายเขียนหมายเลข 287 และ 288 ลงบนโฉนด แล้วยัดมันส่งๆ เข้าไปในตู้เซฟสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มกริ่มจนแก้มแทบปริ"บอสถังตามใจคุณผู้หญิงจริงๆ เลยนะคะเนี่ย ส่งของขวัญมาให้ถี่ยิบเลย"ฉันยิ้มแต่ไม่พูดอะไรหล่อนไม่รู้หรอกว่า นี่ก็แค่ของชดเชยที่ถังจิ่งเจ๋อมอบให้ทุกครั้งหลังจากที่ทำร้ายจิตใจฉันก็เท่านั้นมองดูโฉนดที่ดินที่อัดแน่นอยู่เต็มตู้เซฟ ฉันรู้ดีว่า อีกไม่นานฉันก็จะได้ไปจากที่นี่แล้วแต่ก่อนไป ฉันแค่อยากจะเอากล้องถ่ายรูปตัวหนึ่งไปด้วย ในนั้นมีของที่ฉันจำเป็นต้องทำลายทิ้งถังจิ่งเจ๋อมีความอยากรู้อยากเห็นในเรื่องพรรค์นั้นสูงมาก เวลาที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม เขามักจะนึกอุตริหยิบกล้องขึ้นมาบันทึกวิดีโอเอาไว้เมื่อก่อน คลิปพวกนั้นถือเป็นรสนิยมบนเตี
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 5

“ไม่ยอม! ถังจิ่งเจ๋อ ทำไมฉันต้องปล่อยผ่านด้วย! ตอนนี้หล่อนทำให้ฉันชื่อเสียงป่นปี้! ทำไมฉันต้องยอมจบ!”“ฉันจะฟ้องหล่อนข้อหาหมิ่นประมาท! หล่อนต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป!”ฉันจ้องมองถังจิ่งเจ๋อด้วยดวงตาแดงก่ำ ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว“ไป๋เสวี่ย! เธอ!” ถังจิ่งเจ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่เสิ่นชิงกลับดึงชายเสื้อของเขา แสร้งสะอึกสะอื้นบีบน้ำตาจนขอบตาแดงก่ำ“พี่เจ๋อ! พี่ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรู้ตัวว่าผิด ให้พี่สาวฟ้องฉันเถอะ เป็นเพราะฉันไม่ควรไปอิจฉา ไม่ควรไปอิจฉาที่พี่สาวได้แต่งงานกับพี่ ทั้งที่มันเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าตอนนั้นฉันยืนกรานให้มากกว่านี้ก็คงจะดี!” พูดไปพูดมา เสิ่นชิงก็ตาแดงก่ำ ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาจริงๆ“พี่สาว ฉันรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้วจริงๆ ฉันจะคุกเข่าขอโทษพี่ ขอร้องล่ะ อย่าทำให้พี่เจ๋อต้องลำบากใจเลยนะ”“ขอแค่พี่สบายใจ ตอนนี้ฉันจะไปมอบตัว จะไปช่วยแก้ข่าวให้พี่! อย่างมากก็แค่ปล่อยให้ชื่อเสียงของฉันป่นปี้ไปด้วย แต่ขอร้องล่ะ อย่าให้เรื่องนี้มาทำลายความสัมพันธ์ของพวกพี่เลยนะ” เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงกำลังจะคุกเข่าให้ฉัน สายตาของถังจิ่งเจ๋อก็กลับมาเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 6

ใช้ห่วงกระป๋องน้ำอัดลมสองอันมาแทน ถึงจะแลกแหวนแต่งงานกับฉันได้คืนนั้น ฉันโกรธจนถีบเขาตกเตียง“ถังจิ่งเจ๋อ นายทำฉันโมโหแทบตาย ฉันจะสาปแช่งนายในสมุดจดความแค้นของฉัน”เขายิ้มทั้งน้ำตาแล้วพูดว่า “เธอจดไปเลย ยังไงฉันก็ตามง้อเธอให้กลับมาได้อยู่ดี” รู้ว่าเขาเข้าใจผิดไปคนละเรื่อง ฉันก็ไม่ได้อธิบายอะไร ทำแค่พยักหน้าส่งๆ ไป พอรำลึกถึงความหวานชื่นตอนแต่งงานใหม่ๆ บนใบหน้าเย็นชาของเขาก็เผยรอยยิ้มที่ฉันไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักออกมาในที่สุด“เอาล่ะ ฉันก็บอกแล้วไงว่ายังไงก็ง้อเธอได้แน่ เพราะงั้นห้ามจดความแค้นแล้วนะ มาดูนี่สิ” เขายื่นโฉนดที่ดินให้ฉันฉบับหนึ่ง พลางรวบตัวฉันเข้าไปกอดอย่างแนบเนียน“โครงการใหม่ใจกลางเมือง ฉันจงใจเก็บไว้ให้เธอเอาไปเล่นสนุกๆ โดยเฉพาะเลยนะ”“เรื่องคลิปวิดีโอให้ทีมPR จัดการด่วนแล้ว เดี๋ยวเดือนหน้าฉันจะดันเธอให้กลับเข้าวงการ ดีไหม?” สาวใช้ที่อยู่หน้าประตูแอบมองมาด้วยสายตาอิจฉา แต่ฉันกลับตัวแข็งทื่อ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“แล้วแต่คุณ”เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมรับทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลง แววตาแฝงความโกรธกรุ่นๆ เอาไว้“เธอตั้งใจจะเอาชนะกับเรื่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 7

“เลิกร้องได้แล้ว! อีกเดี๋ยวก็เสียวแล้ว เสียวยิ่งกว่าโดนผู้ชายเอาซะอีก! รับรองว่าหลังจากนี้เธอจะต้องติดใจจนลืมไม่ลง!” มองดูใบหน้าอันน่าเกลียดของหล่อน ภาพที่ถังจิ่งเจ๋อดุด่า รังเกียจ และทำหน้าตาเย็นชาใส่ฉันครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะหล่อนก็ฉายแวบเข้ามาในหัว น้ำตาทะลักเอ่อล้นออกมา แต่มันกลับมอบความกล้าที่จะไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกต่อไปให้กับฉัน ไหนๆ ก็จะไปอยู่แล้ว ฉันมีเหตุผลอะไรต้องยอมให้หล่อนมารังแกด้วย! วินาทีที่กางเกงของฉันกำลังจะถูกถลกออก ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ฉันผลักบอดี้การ์ดออกอย่างแรง แล้วพุ่งพรวดเข้าไปหาเสิ่นชิง จากนั้นก็อ้าปากกัดหมับเข้าที่มือของหล่อนอย่างจัง เสิ่นชิงกรีดร้องโหยหวน ดึงทึ้งปากของฉันด้วยความตื่นตระหนกตกใจ แต่ถึงตายฉันก็ไม่ยอมปล่อย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก เพียงชั่วพริบตาฉันก็กัดนิ้วของเสิ่นชิงขาดไปครึ่งนิ้ว“พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?” เสียงตวาดกร้าวของถังจิ่งเจ๋อดังขึ้น หลังจากที่เขาพุ่งพรวดเข้ามา ก็ปะทะเข้ากับภาพที่ใบหน้าของฉันเต็มไปด้วยเลือด และท่อนล่างที่ถูกถลกกางเกงลงไปครึ่งหนึ่ง เมื่อตระหนักได้ว่าเสิ่นชิงกำลังรังแกฉัน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 8

“บุญคุณที่ช่วยชีวิตชดใช้หมดแล้ว ความรักยากจะสานต่อ ถังจิ่งเจ๋อ พวกเราหย่ากันเถอะ”ถังจิ่งเจ๋อสมองขาวโพลน รู้สึกเหมือนไม่รู้จักคำว่าหย่าสองคำนี้ขึ้นมาเสียดื้อๆเขาหยิบกระดาษขึ้นมา พลิกไปหน้าสุดท้าย ถึงได้เห็นตัวอักษรใหญ่สามตัวที่เซ็นไว้เรียบร้อยแล้วอย่างชัดเจนว่า ไป๋เสวี่ย ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า ไป๋เสวี่ยต้องการจะหย่ากับเขาจริงๆ มองดูหนังสือยกเลิกสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า เขาโกรธจนปามือถือทิ้งจากนั้นก็โทรศัพท์หาผู้จัดการส่วนตัวของฉัน ตะคอกถามด้วยความโกรธเกรี้ยว“พวกคุณปิดบังผม แล้วยังกล้ายกเลิกสัญญากับเธอ อยากตายกันใช่ไหม?”ผู้จัดการตกใจจนตัวสั่น ทำได้แค่อธิบายเสียงอ่อย“ท่านประธานถัง ไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนบอกพวกเราเองหรอกเหรอครับ ว่าคุณเสิ่นชิงบาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ก็ห้ามไปรบกวนคุณเด็ดขาด?” ร่างของถังจิ่งเจ๋อแข็งทื่อ เขาจำได้ว่า ตอนที่ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจนปัญญาจะรักษาเสิ่นชิงได้ เขาเคยได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งจริง ๆแต่ตอนนั้นเขากำลังร้อนรนจนหัวหมุน พอด่าปลายสายไปฉาดใหญ่ ก็วางสายทิ้งไปดื้อๆ ใครจะไปรู้ ว่านั่นคือเรื่องที่ไป๋เสวี่ยจะขอยกเลิกสัญญา?“หนังสือ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 9

ถังจิ่งเจ๋อน้ำตาหยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ อยากรู้ใจแทบขาดว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“ขาของเธอบาดเจ็บสาหัสมากเลยเหรอ?”น้ำเสียงของผู้จัดการส่วนตัวเต็มไปด้วยความโกรธจัดทันที“พูดแล้วมันก็น่าโมโห พวกสารเลวนั่นมันตั้งใจจะทำลายเธอชัดๆ ที่อื่นบนร่างกายไม่เป็นอะไรเลย แต่จงใจฟาดจนขาพังยับเยิน เวรกรรมแท้ๆ!”“เดิมทียังพอมีความหวังรักษาให้หายได้ ใครจะไปรู้ว่าทำไมถึงได้ปล่อยเวลาลากยาวขนาดนั้นกว่าจะส่งถึงโรงพยาบาล ขาขวาน่ะหมดทางรักษาไปตั้งนานแล้ว” บาดเจ็บแค่ที่ขา? ตั้งใจจะทำลายอนาคตของเธอโดยเฉพาะ? ถังจิ่งเจ๋อเจ็บปวดร้าวไปทั้งหัวใจ พอคิดได้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เสิ่นชิงเป็นคนหาคนมาทำ หัวใจก็เหมือนถูกมือใหญ่บีบรัดจนเจ็บปวดรวดร้าว ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงเอ่อท้นขึ้นมาจุกอก แต่ตอนนี้เขาคิดแค่อยากจะหาไป๋เสวี่ยให้เจอเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย!“ไป๋เสวี่ย รับสายสิ รับสายสิ!”“ฉันยังไม่ได้ตกลงเลย เธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกเลิก!”ในห้องที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงรอสายที่โทรไม่ติดดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า กับเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของถังจิ่งเจ๋อ สาวใช้ขึ้นมาดู พอเห็นท่าทางของเขาก็ตกใจจนขอบตาแดงก่ำไปด้วย“ท่าน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 10

“จริงสิคะคุณผู้ชาย คุณผู้หญิงบอกว่าตู้เซฟเต็มแล้วค่ะ” ขมับของถังจิ่งเจ๋อเต้นตุบๆ เขารีบวิ่งไปที่ห้องหนังสือแล้วเปิดตู้เซฟออก เขาไม่เคยเข้าใจเลย ว่าทำไมไป๋เสวี่ยถึงต้องเอาตู้เซฟสูงครึ่งคนมาตั้งไว้ในห้องหนังสือ ตอนที่ช่างยกตู้มาวาง เขาเคยเอ่ยถาม ไป๋เสวี่ยยิ้มแล้วตอบว่า“ความลับ! รอให้ตู้เซฟเต็มเมื่อไหร่ เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”ตอนนั้นเขายังไม่ใส่ใจ คิดว่าเป็นแค่เกมไร้สาระของเด็กผู้หญิง แต่ตอนนี้ เขามองดูโฉนดที่ดินที่อัดแน่นอยู่เต็มตู้ ถูกเขียนหมายเลขกำกับตั้งแต่ 1 ไปจนถึง 290 ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงเต็มไปด้วยความงุนงง ความลับของเธอ ก็คือการหายไปอย่างไร้ร่องรอยงั้นเหรอ? ทิ้งหนังสือหย่ากับหนังสือยกเลิกสัญญาเอาไว้ให้เขา จากนั้นก็หายตัวไปจากโลกของเขาอย่างสมบูรณ์แล้วหมายเลข 290 ล่ะ? ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอเขียนไดอารี่ ก็เคยจดตัวเลข 289 เอาไว้ ตกลงแล้วพวกนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่? ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างมหาศาลก่อตัวขึ้นในใจของถังจิ่งเจ๋อ จู่ๆ อาการอยากสูบบุหรี่ก็กำเริบขึ้นมา พูดถึงไดอารี่ จริงสิ ยังมีไดอารี่อยู่นี่ พอนึกขึ้นได้ว่าไป๋เสวี่ยยังทิ้งไดอารี่ไว้บนโต๊ะให้
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status