All Chapters of ทรัพย์สินที่สามีเปย์ให้ตอนนอกใจ กระจายอยู่ทั่วประเทศ: Chapter 1 - Chapter 10

“โว้ว ซูเปอร์โมเดลระดับโลกยอมเลียจริงๆ ด้วย? สมกับเป็นพี่เจ๋อ มีวิธีปราบผู้หญิงอยู่หมัดจริงๆ!”“แล้วถ้าหล่อนไม่ยอมเลียครีมนี้จะทำยังไงล่ะ? จะให้พี่เสิ่นไปเลียจริงๆ เหรอ? นั่นน่ะผู้หญิงในดวงใจของพี่เจ๋อเชียวนะ!” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยรอบด้านดังอื้ออึงไม่ขาดสาย ส่วนฉันที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมนั้นรู้สึกอัปยศอดสูอย่างถึงที่สุด ทว่า ท่ามกลางเสียงออกคำสั่งชี้โบ๊ชี้เบ๊ที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงจนชวนขนลุกนั้น ถังจิ่งเจ๋อกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเสิ่นชิง บรรจงแปะพลาสเตอร์ยาลงบนลำคอของหล่อนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็หันมาส่งสายตาเย็นชาสั่งฉัน“ไป๋เสวี่ย อย่ามาเล่นตุกติก ชิงชิงยังรอให้เธอเลียให้เสร็จแล้วเล่นเกมต่ออยู่นะ”ชิงชิง ชิงชิง…เขาสนใจแค่เสิ่นชิง แต่ไม่เคยถามความสมัครใจของฉันเลยสักคำ เขาลืมไปสนิทเลยว่า ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาของเขา และลืมไปด้วยว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งจะแท้งลูกเพราะฝีมือของหล่อน ที่ฉันพอจะฝืนสังขารมายืนอยู่ตรงนี้ได้ในวันนี้ก็แทบจะเต็มกลืนแล้ว เมื่อเห็นฉันยืนเหม่อ จู่ๆ ก็มีคนผลักฉันหนึ่งที“เธอยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบไปเลียสิ หรือว่าเกิดจะเปลี่ยนใจขึ้นมา?”

ท่ามกลางความเลื่อนลอย ฉันเห็นเสิ่นชิงแสยะยิ้มแปลกๆ ส่งมาให้“พี่สาว! ไม่ได้ยินที่พี่เจ๋อพูดหรือไง?” ขณะที่ฉันมองเสิ่นชิงเดินเข้ามาแล้วทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ หล่อนก็เตะเข้าที่หัวเข่าของฉันอย่างจัง วินาทีนั้น ร่างกายฉันเสียการทรงตัว เหล้าในมือก็สาดกระเซ็นไปรดหน้าเพลย์บอยคนนั้น ตามด้วยร่างของฉันที่ล้มลงบนเศษแก้วแตก บาดแขนจนเกิดรอยเลือดหลายสายในพริบตา แต่สายตากลับประสานเข้ากับใบหน้าซีดเผือดบิดเบี้ยวของผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้นพอดี ข้างหูมีเสียงตวาดแหลมปรี๊ดของเสิ่นชิงดังขึ้นมา“พี่สาว ไม่อยากชนแก้วก็พูดมาตรงๆ สิ ไม่เห็นต้องแกล้งทำเป็นบ้ากะยั่วโมโหคุณชายเจ็ดเลย เป็นภรรยาของพี่เจ๋อประสาอะไรเนี่ย? แบบนี้ตั้งใจจะฉีกหน้าพี่เจ๋อชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ” เพลย์บอยคนนั้นอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเบิกตากว้างมองมาที่ฉัน“เธอ… เธอคือภรรยาของถังจิ่งเจ๋อในข่าวลือนั่นน่ะเหรอ?” ฉันพูดไม่ออก ได้แต่นั่งกองอยู่กับพื้น ทั้งร่างกายและจิตใจเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจเพลย์บอยยื่นมือหมายจะคว้าแขนฉัน แต่กลับถูกถังจิ่งเจ๋อคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเอาไว้เสียก่อน ถังจิ่งเจ๋อปรายตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด

“ไม่ยอม! ถังจิ่งเจ๋อ ทำไมฉันต้องปล่อยผ่านด้วย! ตอนนี้หล่อนทำให้ฉันชื่อเสียงป่นปี้! ทำไมฉันต้องยอมจบ!”“ฉันจะฟ้องหล่อนข้อหาหมิ่นประมาท! หล่อนต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป!”ฉันจ้องมองถังจิ่งเจ๋อด้วยดวงตาแดงก่ำ ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว“ไป๋เสวี่ย! เธอ!” ถังจิ่งเจ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่เสิ่นชิงกลับดึงชายเสื้อของเขา แสร้งสะอึกสะอื้นบีบน้ำตาจนขอบตาแดงก่ำ“พี่เจ๋อ! พี่ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรู้ตัวว่าผิด ให้พี่สาวฟ้องฉันเถอะ เป็นเพราะฉันไม่ควรไปอิจฉา ไม่ควรไปอิจฉาที่พี่สาวได้แต่งงานกับพี่ ทั้งที่มันเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าตอนนั้นฉันยืนกรานให้มากกว่านี้ก็คงจะดี!” พูดไปพูดมา เสิ่นชิงก็ตาแดงก่ำ ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาจริงๆ“พี่สาว ฉันรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้วจริงๆ ฉันจะคุกเข่าขอโทษพี่ ขอร้องล่ะ อย่าทำให้พี่เจ๋อต้องลำบากใจเลยนะ”“ขอแค่พี่สบายใจ ตอนนี้ฉันจะไปมอบตัว จะไปช่วยแก้ข่าวให้พี่! อย่างมากก็แค่ปล่อยให้ชื่อเสียงของฉันป่นปี้ไปด้วย แต่ขอร้องล่ะ อย่าให้เรื่องนี้มาทำลายความสัมพันธ์ของพวกพี่เลยนะ” เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงกำลังจะคุกเข่าให้ฉัน สายตาของถังจิ่งเจ๋อก็กลับมาเ

“เลิกร้องได้แล้ว! อีกเดี๋ยวก็เสียวแล้ว เสียวยิ่งกว่าโดนผู้ชายเอาซะอีก! รับรองว่าหลังจากนี้เธอจะต้องติดใจจนลืมไม่ลง!” มองดูใบหน้าอันน่าเกลียดของหล่อน ภาพที่ถังจิ่งเจ๋อดุด่า รังเกียจ และทำหน้าตาเย็นชาใส่ฉันครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะหล่อนก็ฉายแวบเข้ามาในหัว น้ำตาทะลักเอ่อล้นออกมา แต่มันกลับมอบความกล้าที่จะไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกต่อไปให้กับฉัน ไหนๆ ก็จะไปอยู่แล้ว ฉันมีเหตุผลอะไรต้องยอมให้หล่อนมารังแกด้วย! วินาทีที่กางเกงของฉันกำลังจะถูกถลกออก ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ฉันผลักบอดี้การ์ดออกอย่างแรง แล้วพุ่งพรวดเข้าไปหาเสิ่นชิง จากนั้นก็อ้าปากกัดหมับเข้าที่มือของหล่อนอย่างจัง เสิ่นชิงกรีดร้องโหยหวน ดึงทึ้งปากของฉันด้วยความตื่นตระหนกตกใจ แต่ถึงตายฉันก็ไม่ยอมปล่อย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก เพียงชั่วพริบตาฉันก็กัดนิ้วของเสิ่นชิงขาดไปครึ่งนิ้ว“พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?” เสียงตวาดกร้าวของถังจิ่งเจ๋อดังขึ้น หลังจากที่เขาพุ่งพรวดเข้ามา ก็ปะทะเข้ากับภาพที่ใบหน้าของฉันเต็มไปด้วยเลือด และท่อนล่างที่ถูกถลกกางเกงลงไปครึ่งหนึ่ง เมื่อตระหนักได้ว่าเสิ่นชิงกำลังรังแกฉัน

ถังจิ่งเจ๋อน้ำตาหยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ อยากรู้ใจแทบขาดว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“ขาของเธอบาดเจ็บสาหัสมากเลยเหรอ?”น้ำเสียงของผู้จัดการส่วนตัวเต็มไปด้วยความโกรธจัดทันที“พูดแล้วมันก็น่าโมโห พวกสารเลวนั่นมันตั้งใจจะทำลายเธอชัดๆ ที่อื่นบนร่างกายไม่เป็นอะไรเลย แต่จงใจฟาดจนขาพังยับเยิน เวรกรรมแท้ๆ!”“เดิมทียังพอมีความหวังรักษาให้หายได้ ใครจะไปรู้ว่าทำไมถึงได้ปล่อยเวลาลากยาวขนาดนั้นกว่าจะส่งถึงโรงพยาบาล ขาขวาน่ะหมดทางรักษาไปตั้งนานแล้ว” บาดเจ็บแค่ที่ขา? ตั้งใจจะทำลายอนาคตของเธอโดยเฉพาะ? ถังจิ่งเจ๋อเจ็บปวดร้าวไปทั้งหัวใจ พอคิดได้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เสิ่นชิงเป็นคนหาคนมาทำ หัวใจก็เหมือนถูกมือใหญ่บีบรัดจนเจ็บปวดรวดร้าว ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงเอ่อท้นขึ้นมาจุกอก แต่ตอนนี้เขาคิดแค่อยากจะหาไป๋เสวี่ยให้เจอเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย!“ไป๋เสวี่ย รับสายสิ รับสายสิ!”“ฉันยังไม่ได้ตกลงเลย เธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกเลิก!”ในห้องที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงรอสายที่โทรไม่ติดดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า กับเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของถังจิ่งเจ๋อ สาวใช้ขึ้นมาดู พอเห็นท่าทางของเขาก็ตกใจจนขอบตาแดงก่ำไปด้วย“ท่าน