2 : นิทานก่อนนอน

“มันเป็นตำนานโบราณของคูฮาร์ อาณาจักรท่ามกลางผืนทรายที่กว้างใหญ่ ที่นั่นผลึกทรายเป็นสีกุหลาบ  บนดวงจันทร์ ชาวคูฮาร์เชื่อว่ามีเทพธิดาคอยปกปักรักษาอาณาจักรอันรุ่งเรืองของพวกเขาสถิตอยู่...บางครั้ง มีคนเห็นเธอปรากฏตัวช่วยเหลือผู้คนหลงทางกลางทะเลทราย  ผมของเธอสีดำสนิท เงางามดุจเส้นไหม สะบัดทีก็ปรากฏเกลียวคลื่นขนาดใหญ่ประดับไว้เป็นเนินจันทร์เสี้ยวเต็มผืนทรายสีกุหลาบ นัยน์ตากลมโต ผิวสีทองสุกปลั่ง และมีริมฝีปากบอบบางน่าจุมพิตราวกับกลีบดอกไม้” นัยน์ตาสีมรกตของเขาเปล่งประกายราวกับอยู่ในห้วงฝัน

“เป็นตำนานเกี่ยวกับดวงจันทร์ที่คลาสสิกที่สุด เท่าที่ฉันเคยฟังมา” อันนารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ก่อนชายหนุ่มจะลอบมองดวงตาเธอซ้ำ ราวกับสิ่งนั้นเป็นรางวัลจากการเล่าเรื่องของเขา

“คนรักของเทพธิดาคือเจ้าชายรูปงาม บรรพกษัตริย์แห่งราชวงศ์อัลอัชรีที่ปกครองอาณาจักรคูฮาร์มาอย่างยาวนาน วันหนึ่งพระองค์ทรงหลงทางกลางทะเลทราย และได้พบกับเธอ ทั้งสองตกหลุมรักซึ่งกันและกัน จากนั้นก็ครองคู่อยู่ที่โอเอซิสอาเคเซียห์ โอเอซิสที่อุดมสมบูรณ์และงดงามที่สุดของคูฮาร์ แต่ทว่าไม่นานเมื่อเทพธิดาไม่ได้กลับขึ้นไปอยู่บนดวงจันทร์ พืชพรรณกลางทะเลทรายก็เหี่ยวเฉา น้ำในวาดี[1]ก็แห้งผาก พืชไร่ และฝูงสัตว์ต่างล้มตาย เทพเจ้าจึงลงโทษพวกเขาให้ต้องพลัดพรากจากกันชั่วนิรันดร์...และนับแต่นั้น เจ้าชายก็ได้แต่ยืนมองพระจันทร์ โดยไม่รู้ว่าพระองค์จะทำอย่างไรเพื่อให้คนรักหวนคืน” ราล์ฟยิ้มเศร้าขณะที่เล่าตำนานให้อันนาฟัง ตัวเขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนี้อย่างหาสาเหตุไม่ได้เช่นกัน ริมฝีปากได้รูปสวยโค้งขึ้นเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน...เมื่อย้อนกลับไปนึกถึงคำพูดของมารดา

‘แม่ไม่โทษพ่อของลูกที่ทำให้แม่ต้องเป็นทุกข์ เพราะกษัตริย์แห่งราชวงศ์อัลอัชรี ล้วนต้องคำสาปให้ไม่อาจได้พบรักที่สมหวัง!!!’

“จบเพียงเท่านี้เองหรือคะ น่าเศร้าจัง ไม่ควรมีใครต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ความรักเป็นตัวแทนของความสุขทั้งมวลบนโลกใบนี้ ตำนานไม่ควรจบแบบนั้น” หญิงสาวยืนกรานเสียงแข็ง เทพนิยายหรือตำนานในอุดมคติของเธอ คือเรื่องราวที่ต้องปลอบประโลมใจ น่าแปลกที่เรื่องเล่าของเขามีเพียงแค่ความเศร้าตอกย้ำความทุกข์ให้เพิ่มพูน

“ก็ถูกของเธอ ดังนั้นเรื่องนี้ควรจะเรียกว่าคำสาปของดวงจันทร์มากกว่า  แต่มันจะแปลกอะไร อย่างที่รู้ๆ กัน ขนาดพวกยิปซียังนิยามให้ดวงจันทร์หมายถึงความสิ้นหวังเลย” ขณะที่เขาถอนหายใจ ดวงตากลมโตของเธอก็ลอบสำรวจชายหนุ่ม ท่าทางเขาดูเหมือนมีบางสิ่งติดค้างใจอยู่

‘ผู้ชายคนนี้แทบไม่ต่างอะไรจากเทพบุตร’ เมื่อมองเขา คำถามจึงเกิดขึ้นในหัวใจของอันนา ในเมื่อเขามีทุกอย่างพรั่งพร้อมถึงขนาดนี้ แล้ว ยังมีสิ่งใดที่ทำให้เขาเป็นทุกข์ได้อีก แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยอะไร อีกฝ่ายก็ชิงตัดบทขึ้นเสียก่อน

“เอาล่ะ นิทานก่อนนอนจบแล้ว ฉันหายออกมานาน คงไม่เหมาะ เดี๋ยวเจ้าภาพจะถามหา” ราล์ฟหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปล่อยให้อันนามองตามอย่างใจหาย

“เอ่อ ฉันยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย” เธอท้วง อีกฝ่ายจึงได้จุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก

           “ฉันราล์ฟ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วเธอล่ะ ชื่ออะไร” ขณะที่ถามกลับ เขาก็แกล้งฉวยมือบางไปกุมไว้

           “เอ่อ ฉะ ฉันชื่ออันนาค่ะ...เจ้าของร้านบอกว่าพวกคุณเป็นเศรษฐีมาจากนิวยอร์ก” สาวน้อยกลั้นใจถามออกไป อยากเก็บข้อมูลเขาไว้ให้ได้มากที่สุด

           ราล์ฟได้ยินแล้วชั่งใจอยู่ครู่ “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ฉันแค่มีบริษัทเล็กๆ เท่านั้น เวลาว่างก็หาลำไพ่พิเศษด้วยการแข่งรถสูตรหนึ่ง” ชายหนุ่มเลี่ยงที่จะพูดว่าธุรกิจของเขาครอบคลุมอยู่ทั่วทุกมุมโลก และตนเองก็มีฐานะไม่ธรรมดา

           อันนาฟังแล้วก็ค่อยๆ พยักหน้า เพียงแค่นี้เธอก็รู้แล้วว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันไกลกันเพียงใด จากนั้นก็พยายามดึงมือกลับมา “เสร็จจากงานเลี้ยงแล้ว ขอให้คุณเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะคะ” เธอขยับแว่นอย่างประหม่าแล้วยิ้มอำลาให้เขาน้อยๆ

“เธอเองก็เหมือนกัน รีบกลับบ้านไปได้แล้ว กลางคืนอากาศหนาวแถมยังอันตราย อย่าลืมว่าเทพธิดากุหลาบมีเฉพาะแค่ในคูฮาร์เท่านั้นนะ เกิดเจอแวร์วูฟที่กำลังหิวโซขึ้นมา เรื่องมันจะยุ่ง” เขาเย้าขณะยกหลังมือขึ้นแตะแนวคิ้วเป็นเชิงอำลา

ดวงตาสีอำพันของอันนามองตามอีกฝ่ายด้วยแววอาวรณ์ และดูเหมือนว่าราล์ฟเองก็จะมีปฏิกิริยาต่อความห่วงหานั้นเช่นกัน

แม้จะมีสาวๆ มองตามเขาตาละห้อยแบบนี้อยู่บ่อยๆ แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาห่วงใยความรู้สึกของอีกฝ่ายได้มากเท่ากับยายเปิ่นคนนี้มาก่อน...และไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำให้เขาไม่อาจหักห้ามใจ โน้มปลายจมูกโด่งลงมาแตะที่พวงแก้มหอมกรุ่นแสนบริสุทธิ์ของอันนาได้

“ไม่ต้องห่วงหรอก ลางสังหรณ์ของฉันบอกว่า เราจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้ อันนา” และเสียงกระซิบที่ดูเหมือนจะเป็นดังคำสัญญาของราล์ฟก็ติดตรึงอยู่ในใจหญิงสาวอย่างไม่มีวันลบเลือนนับแต่วินาทีนั้น...

ท่ามกลางสายลมหนาว หญิงสาวกำลังมองชายแปลกหน้าผู้มาพร้อมกับความทรงจำแสนหวานเดินจากไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น เธอยิ้มขอบคุณในความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมีให้ และยอมรับการจากไปที่ชวนให้โหยหานั้น

ดื่มด่ำกับเสี้ยวนาทีแห่งโชคชะตาที่แสนงดงามของตัวเอง พร้อมกับตั้งใจจะจดจำชื่อของ ‘ราล์ฟ’ ไว้ในใจตลอดไป

‘เจ้าชายในฝัน ที่บังเอิญพบกันภายใต้แสงจันทร์สีกุหลาบที่เวอร์มอนต์’

[1] อุอาดี(Uadi) หรือ วาดี(Wadi) ในภาษาอาหรับแปลว่า แม่น้ำ หรือทางน้ำใต้ดินในทะเลทราย