All Chapters of ทรายสีกุหลาบ: Chapter 1 - Chapter 10

“มันเป็นตำนานโบราณของคูฮาร์ อาณาจักรท่ามกลางผืนทรายที่กว้างใหญ่ ที่นั่นผลึกทรายเป็นสีกุหลาบ บนดวงจันทร์ ชาวคูฮาร์เชื่อว่ามีเทพธิดาคอยปกปักรักษาอาณาจักรอันรุ่งเรืองของพวกเขาสถิตอยู่...บางครั้ง มีคนเห็นเธอปรากฏตัวช่วยเหลือผู้คนหลงทางกลางทะเลทราย ผมของเธอสีดำสนิท เงางามดุจเส้นไหม สะบัดทีก็ปรากฏเกลียวคลื่นขนาดใหญ่ประดับไว้เป็นเนินจันทร์เสี้ยวเต็มผืนทรายสีกุหลาบ นัยน์ตากลมโต ผิวสีทองสุกปลั่ง และมีริมฝีปากบอบบางน่าจุมพิตราวกับกลีบดอกไม้” นัยน์ตาสีมรกตของเขาเปล่งประกายราวกับอยู่ในห้วงฝัน“เป็นตำนานเกี่ยวกับดวงจันทร์ที่คลาสสิกที่สุด เท่าที่ฉันเคยฟังมา” อันนารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ก่อนชายหนุ่มจะลอบมองดวงตาเธอซ้ำ ราวกับสิ่งนั้นเป็นรางวัลจากการเล่าเรื่องของเขา“คนรักของเทพธิดาคือเจ้าชายรูปงาม บรรพกษัตริย์แห่งราชวงศ์อัลอัชรีที่ปกครองอาณาจักรคูฮาร์มาอย่างยาวนาน วันหนึ่งพระองค์ทรงหลงทางกลางทะเลทราย และได้พบกับเธอ ทั้งสองตกหลุมรักซึ่งกันและกัน จากนั้นก็ครองคู่อยู่ที่โอเอซิสอาเคเซียห์ โอเอซิสที่อุดมสมบูรณ์และงดงามที่สุดของคูฮาร์ แต่ทว่าไม่นานเมื่อเทพธิดาไม่ได้กลับขึ้นไปอยู่บนดวงจันทร์ พืชพรรณกลางทะเลท

แต่หญิงสาวก็มีเวลารำลึกถึงเรื่องนั้นได้ไม่นาน หลังเหตุการณ์ภายในร้านสงบลง บาร์ตจอมหน้าเลือดก็ตวาดใส่หูเธออีก “มัวแต่ยืนเหม่ออยู่นั่นล่ะเอลล่า[1] ยังไงนั่นก็ไม่ใช่นางฟ้าใจดีที่จะชุบตัวเธอให้กลายเป็นซินเดอเรลลาขึ้นมาได้หรอก รีบกลับเข้าไปช่วยงานมาร์ที่หลังร้านเลยไป เห็นมั้ยว่าสาวเสิร์ฟคนอื่นไม่มีใครขี้เกียจหาเรื่องอู้งานคุยกับลูกค้าเหมือนอย่างเธอสักคน” ขณะตำหนิก็กวาดสายตาดูถูกมองตามหลังหญิงสาวไปตลอดทาง บรรยากาศเช่นนั้นจึงยิ่งทำให้อันนารู้สึกเหนื่อย... “ปีสุดท้ายแล้วไม่ใช่เหรอเอลล่า อดทนหน่อยแล้วกันนะ” มาร์ตบบ่าปลอบใจก่อนยื่นชามสกปรกให้เธอนำไปล้าง หญิงสาวเองก็ได้แต่ยิ้มรับอย่างฝืดฝืน แว่นกรอบกระของเธอดูพร่ามัวไปหมดเมื่อมองไม่เห็นอนาคตของตัวเอง ค่าแรงที่นี่ แม้เก็บหอมรอมริบแล้วจะเพียงพอเป็นค่าเทอมพอดี แต่ค่าเช่าห้องก็ยังขาดไปอีกกว่าครึ่ง สมแล้วที่คนพวกนี้จะเห็นเธอเป็นได้แค่สาวใช้เอลล่าที่ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากขึ้นมาวางท่วงท่างดงามอย่างใครคิดอย่างปลงๆ แล้วอันนาก็กลั้นใจทำงานในหน้าที่ตัวเองต่อ กว่าจะถึงเวลาเลิกงานเข็มนาฬิกาก็ก้าวย่างเข้าสู่วันใหม่ สิ่งเดียวท

“ให้ตายเถอะ เธอทำให้ฉันสงบลงได้ยังไง...ตัวแทนของแม่ชัดๆ ท่านคงดีใจที่มีคนทำหน้าที่นี้แทนให้” เสียงห้าวห้วนเอ่ยกับตัวเองอย่างเย้ยหยันราล์ฟจ่อมจมอยู่กับความคิดของตัวเองได้ไม่นาน เจ้าของร่างสูงก็ทรุดกายนั่งลงบนราวสะพาน จ้องมองฝูงปลาเทราต์ตะเกียกตะกายว่ายทวนกระแสน้ำ...กระทั่งเบื่อ เขาก็ก้มลงถอดรองเท้า ตามมาด้วยเสื้อยืดท่อนบนเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ก่อนพุ่งตัวลงน้ำไป เขาว่ายไปเรื่อยๆ อย่างไม่ยอมหยุดพัก ว่ายอย่างคนที่รู้จักตัวเองดีว่าไม่มีความกลัวบรรจุไว้ในรอยหยักของสมอง เพียงหวังให้แม่น้ำแซกตันลบความกดดันทุกอย่างออกไป... แต่ความพยายามก็ดูจะไร้ผล เพราะท้ายสุดน้ำเย็นก็ไม่ช่วยให้เขาลืมอะไร ไม่ว่าจะเป็นการทุ่มเทแรงกายแรงใจควบคุมบริษัทยักษ์ใหญ่ของตาให้ตระหง่านค้ำฟ้า หรือต้องการเอาชนะความเจ็บปวดจากการที่มารดาสูญเสียความศรัทธาในตัวเขาไป แต่ทั้งหมดก็ยังยากไม่ถึงครึ่งกับการที่ต้องกล้ำกลืนอดทนรอวันสะสางความแค้นกับองค์สุลต่านซานาล...ผู้เป็นบิดาโดยเฉพาะเวลานี้ เมื่อไม่ได้พบอันนา เขากลับยิ่งถวิลหาเธอมากกว่าเดิม............ ถึงจะเป็นวันหยุด แต่อันนาก็ต้องรีบลากสังขารมาทำงานแต่เช้าต

“งั้นพวกเราจะเอายัยแก่สองคนนี้โยนออกไปจากร้านด้วย โทษฐานที่เห็นด้วยกับการกระทำของยัยเด็กนั่น” แก๊งข้างถนนมองสบตากันแล้วแสยะยิ้ม“ฉันก็เป็นลูกค้าเหมือนกัน แน่จริงก็เอาสิ” จนถึงตอนนี้มาดามอามาเรียที่โกรธจนไฟแทบลุก ทั้งโกรธพวกอันธพาล แถมยังโกรธบาร์ตที่ตัดสินอย่างไม่ยุติธรรมอีก ทำให้เธอคว้าเอาจานกระเบื้องมาถือไว้ ในมือ ตั้งใจไว้ใช้ป้องกันตัว แต่อลันไวกว่า มันรีบก้าวเข้ามาผลักอีกฝ่ายให้ล้มอันนาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบแทรกตัวเข้ามากั้นไว้ทันที ปกป้องไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายมาดามอามาเรียได้อีก แต่ขณะเดียวกันทั้งร้านก็ต้องตะลึง เมื่อเทอรี่และจอห์นรวมหัวกันแว้งกัดเพื่อนสนิทของมาดาม พวกนั้นอาศัยช่วงชุลมุนกระชากกระเป๋าถือราคาแพงของเธอไปและเพราะต้องการจะตัดความรับผิดชอบจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมด บาร์ตก็ออกปากไล่ทุกคนให้ออกไปจากร้านของเขาอย่างใจดำ “ไป ไป ออกไปให้พ้นจากร้านของฉันเดี๋ยวนี้ ออกไปให้หมดเลย ไปๆ” เขาแสดงตัวอย่างเต็มที่ว่าไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้แต่จะช่วยต่อสายถึงตำรวจ ก็ไม่คิดจะทำ แต่อันนาไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเห็นทั้งสามกำลังจะหนีออกไป เธอก็ตรงไปขวางหน้าประตูทันที ถ่วงเ

ไม่นานเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวก็บินลดระดับต่ำลงจนกระทั่งแตะพื้นรันเวย์ และทันทีที่ประตูเปิดออก ชายหนุ่มก็พบราอูลลูกน้องคนสนิทพร้อมด้วยพนักงานระดับสูงของโคล์ดเวลในเวสเทิร์นซาฮารา จัดแถวรอต้อนรับเขาอยู่ราล์ฟหยิบแว่นกันแดดที่คล้องอยู่กับอกเสื้อขึ้นมาสวม แล้วพยักหน้าตอบรับการทักทายจากทุกคน สายลมกรุ่นไอร้อนพัดเส้นผมที่บัดนี้ถูกตัดแต่งสั้นจนเข้ารูปทรง พลิ้วไหวอย่างน่ามอง ส่งให้ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาโฉบเฉี่ยวยิ่งขึ้นกว่าเดิม สมกับมาดเจ้าชายรูปงามสายเลือดอิตาเลียนและอาหรับ นายทุนผู้กุมชะตาโลก“แท่นเจาะน้ำมันตัวสุดท้ายของเรา ใหญ่พอฟัดพอเหวี่ยงกับอาราเบียนสตาร์ของเบธเล็มหรือเปล่า” เพียงคำถามแรกก็ทำเอาราอูลยิ้มกริ่ม เจอกันเมื่อไรเป็นต้องถามในลักษณะนี้ทุกที เมื่อครั้งเทียบกันระหว่างพระราชวังหลวงซอร์กอนกับราฟาเอลพาเลซ หรือที่คนแถวนี้เรียกกันว่า ราฟาเอลล่านั่นก็ทีหนึ่ง จนราอูลอยากจะรู้นักว่าหากเจ้าชายรูปงามของเขา อยู่ดีๆ เกิดตกเป็นรองกลายเป็นเบอร์สองขึ้นมา ราล์ฟจะมีอาการอย่างไร“ต้องใหญ่กว่าแน่นอนอยู่แล้วครับคุณราล์ฟ ไจแอนต์แซทเทิร์นของเราคำนวณเป็นตัวเลขแล้วใหญ่กว่าทางนั้นถึงสามเท่า พวกเจ้าชายฮัฟดีน