หย่ากับฉันซะ!

“เพ้อเจ้อน่า นั่นคุณลุงไกรวิ่งมานู่น แกอย่าพูดมากเชียว” คนเป็นพ่อชี้หน้าคาดโทษ เด็กชายแอบเบ้ปาก แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยให้คุณไกรภพอุ้มคนตัวเล็กลงจากรถไปอย่างขัดเคืองใจ

“โถ... เจ็บมากไหมลูก” คุณไกรภพมองหน้าฟกช้ำของเด็กน้อยอย่างสงสารจับใจ “ลุงขอโทษนะลูก ลุงขอโทษ”

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ” ศุภิสราเอ่ย พลางเหลือบตามองคนที่เดินลงจากรถมายืนตาขวางข้างๆ

“ผมขอบคุณมากนะครับคุณเอกที่เป็นธุระให้”

“ไม่เป็นไรครับ งั้นลุงไปก่อนนะคะหนูทราย หายเร็วๆ นะลูก” คุณพงศ์เอกรีบตัดบท ก่อนรุนหลังลูกชายขึ้นรถ เด็กชายก็เหลียวกลับไปมองด้านหลังอย่างเข่นเขี้ยว

“คอยดูนะ ถ้าน้องทรายต้องเจ็บตัวอีกล่ะก็...ผมจะไปดักตีหัวคนทำ”

“หา! ว่าไงนะ” คนฟังตาเหลือก “เจริญล่ะไอ้ตัวแสบ หาเรื่องให้ฉันปวดหัวอีกแล้ว”

“แล้วโตขึ้นผมจะไม่เป็นทนายเหมือนพ่อละนะ”

“อ้าว... แล้วแกจะเป็นอะไร ฮึ เจ้าโท” คนเป็นพ่อถามยิ้มๆ อารมณ์ดี

“ผมจะเป็นหมอ!” เด็กชายยึดอกประกาศอย่างภาคภูมิ

“หา!” ทนายใหญ่อ้าปากค้าง “หมออะไร หมอดู หรือว่าปลาหมอ หา”

“ไม่เชื่อพ่อก็คอยดู” เด็กชายฮึดฮัดหันกลับไปมองประตูรั้วของบ้านที่เพิ่งจากมาอย่างหมายมาด คอยดูนะ เขาจะต้องเป็นหมอให้ได้ จะได้ปกป้องยัยลูกแมวตัวมอมนั่นไม่ให้ใครมารังแกได้อีก

“เออ...หมอก็หมอ ดีเหมือนกัน พ่อเป็นหมอความ ลูกเป็นหมอคน งั้นคราวนี้พ่อหวังว่าแกคงจะขยันเรียนไม่ให้ตกเหมือนชาวบ้านเขาได้สักทีนะ เจ้าโทรินทร์ เฮ้อ...” คนเป็นพ่อถอนหายใจปลงๆ เห็นอนาคตอันยุ่งเหยิงขึ้นมารำไร

ดวงตาโศกมองตามรถสองพ่อลูกอย่างละห้อย ความสุขเพียงชั่วครู่ที่ได้รับ ไม่อาจทำให้หัวใจหายบอบช้ำ สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมาที่บ้านนี้อีกจนได้

 “เข้าบ้านเรากันเถอะนะลูก” เพียงได้ยินเด็กหญิงก็เริ่มผวาและขืนตัวไม่ยอมเดินตาม ชายวัยกลางคนมองอาการนั้นอย่างสงสารปนเวทนา ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ฤทธิ์ภรรยาตัวเอง

“โกรธคุณป้าพราวมากหรือคะ” เพียงได้ยินชื่อคนฟังก็สะดุ้ง

“ลุงรู้ว่าคุณป้ากับพี่เพชรทำไม่ถูก แต่ลุงอยากจะขอให้หนูยกโทษ และให้อภัยพวกเขาได้ไหมลูก” คำขอร้องนั้นทำให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง “คนที่ปล่อยให้ความโกรธเกลียดครอบงำแบบนั้น มันไม่มีความสุขหรอกนะลูก เคยได้ยินคำนี้ไหมคะ โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า แล้วหนูอยากโง่หรือบ้าเหรอคะ หืม?” ศุภิสรานิ่งคิดเพียงชั่วครู่ก่อนส่ายหน้า

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องรู้จักปล่อยวางมันซะ ความทุกข์กับความสุขมันก็อยู่ที่เราเลือกเองนะ ถ้าหนูอยากมีความสุขก็ต้องรู้จักปล่อยวาง จำที่ลุงเคยบอกตั้งแต่วันแรกที่หนูมาอยู่บ้านนี้ได้ไหมลูก”

“แต่...หนูกลัวนี่คะ”

“โถ... คนดี อย่ากลัวไปเลยนะคะ ต่อไปนี้ลุงสัญญาว่าจะคอยปกป้องหนูไม่ให้ใครมาทำร้ายหนูได้อีก!” คุณไกรภพยืนยันเสียงหนักแน่น ทำให้หนูน้อยยอมถูกจูงเข้าบ้านแต่โดยดี

“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ! อย่าสะเออะเหยียบบ้านฉันแม้แต่ก้าวเดียว”

“คุณพราวพิไล!” ประมุขของบ้านตวาดเสียงแข็ง

“ฮึ ถึงกับขึ้นเสียงใส่ฉัน นี่คุณคงเห็นนังเด็กเหลือขอนี่ดีกว่าลูกเมียตัวเองไปแล้วสินะ เชอะ ลูกเต้าก็ไม่ใช่สักหน่อย ระวังเถอะ สักวันก็คงใฝ่ต่ำทำให้เราขายขี้หน้าแบบแม่มัน”

“ทำไมคุณไม่รู้จักสงบปากสงบคำบ้าง ไม่อายใคร ก็เห็นแก่เด็กตาดำๆ บ้างเถอะ อย่างน้อยเด็กมันจะได้นับถือคุณในฐานะผู้ใหญ่ซะบ้าง ผมขอร้อง” คุณพราวพิไลหน้าชา อยากจะถลันเข้าไปเล่นงานคนพูดให้ย่อยยับคามือ ติดที่คนเป็นลูกชายรู้ทันจึงเอื้อมมือเข้ารั้งผู้เป็นมารดาไว้ก่อน

“ดูนะ ตาเพชร ดูคุณพ่อของลูก เดี๋ยวนี้เห็นขี้ดีกว่าไส้ไปแล้วเห็นไหม” ดวงตาวาวโรจน์เหยียดมองร่างเล็กอย่างชิงชัง

“พอทีเถอะ คุณพราว”

“ไม่พอ จนกว่าคุณจะไล่นังเด็กนี่ไปให้พ้นจากบ้านเรา หรือไม่ก็...หย่ากับฉันซะ!”