บทนำ [ภูผาพากระสัน]

R-Rated Travel Series

ทริปสวาท

1 ภูผาพากระสัน

2 ป่าเปลี่ยวเกี่ยวใจ

3 บ้านนาพาเสียว

4 หาดงามพารักร้อน

ทุกเรื่องอ่านแยกกันได้ จบในเรื่องจ้า และสามารถอ่านอีบุ๊คได้ที่เว็บ m*b ค้นหานามปากกาศศิชานะจ๊ะ

--------------------------

**คำเตือน**

          -นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก

          -ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี

          -เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

---------------

สาวน้อยอย่างหนูนาเพิ่งเรียนจบ ใช้เวลา gap year ออกเดินทางคนเดียว เพื่อค้นหาตัวเอง...แต่กลับพบมากกว่าที่คิด

หนูนาเดินทางขึ้นเหนือ ไปเข้าร่วมโครงการอาสาที่ปางช้าง เธอได้ทำงานใกล้ชิดกับช้างและเรียนรู้วิถีชีวิตใหม่ พร้อมๆ กับได้พบ “พี่คีรี” ควาญช้างหนุ่มผู้เงียบขรึมแต่เร่าร้อน ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและกล้ามแน่นที่ยิ่งกว่าหุบเขา เธอเรียนรู้ “วิธีฝึกช้าง” ไปพร้อม ๆ กับถูกฝึก... วิธีขยับโยกกันและกัน

---------------

บทนำ

เสียงล้อรถกระแทกหลุมบนถนนดินปลุกให้ “หนูนา” ลืมตาขึ้นมาจากนิทรา รถโดยสารขนาดเล็กไต่ระดับขึ้นสู่เนินเขาสูงเรื่อย ๆ

ไอเย็นบางเบาผ่านเข้ามาจากหน้าต่างกระจกฝ้า พร้อมกลิ่นดินและใบไม้ที่เธอไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้ในเมืองมาก่อน หนูนา... เด็กสาวจากกรุงเทพเพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย เค้าโครงใบหน้าของเธองามน่ารัก ริมฝีปากแดง ดวงตากลมโตสดใส เธอตัดสินใจที่จะ gap year เพื่อค้นหาตัวเองให้พบก่อนที่จะเลือกคณะเรียนระดับมหาวิทยาลัย

          เมื่อเจออีเมลรับอาสาสมัครช่วยงานที่ปางช้างเล็กๆ กลางหุบเขา เธอก็ไม่ลังเลที่จะสมัครเข้ามา

“ถึงแล้วจ้ะหนู...ปางช้างบ้านภูพร้าว”

เสียงล้อรถตู้บดกับลูกรังเงียบลง เมื่อคนขับดับเครื่องยนต์เบื้องหน้าเพิงไม้หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางผืนป่าซึ่งโอบล้อมด้วยขุนเขาสลับซับซ้อน หนูนาก้าวลงจากรถพร้อมเป้ใบใหญ่ กระชับหมวกผ้าสีครีมบนศีรษะ ก่อนจะเงยหน้ามองทิวทัศน์รอบตัวด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“ขอบคุณมากค่ะ” เธอยิ้มตอบคนขับด้วยดวงตาสุกใส

เธอยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยเสียงธรรมชาติ เสียงนกร้อง เสียงใบไม้พลิ้วไหว และเสียงลมหายใจของโลกใบนี้ที่แตกต่างจากทุกที่ที่เธอเคยไปมา

“ที่นี่เหรอ...ปางช้าง”

แม้จะเคยเห็นในรูปภาพและสารคดี แต่การได้มายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ ทำให้ทุกอย่างดูเหนือจริงกว่าที่เธอคาดไว้ กลิ่นดินเปียกและกลิ่นหญ้าหอมสดใหม่ตีขึ้นจมูก แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้ากรองผ่านเรือนยอดไม้ สาดเงาลายพรางลงบนพื้นดินสีอิฐที่เต็มไปด้วยรอยเท้ากว้างๆ ของช้าง

ด้านในสุดของลานปางช้างเป็นลำธารสายเล็กไหลผ่าน หินโค้งมนที่โดนน้ำกัดเซาะเรียงตัวกันเหมือนทางเดินธรรมชาติ เสียงน้ำไหลปะปนกับเสียงร้องเบาๆ ของช้างตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใกล้ๆ กันนั้นมีหลังคาทรงจั่วของกระท่อมไม้สีน้ำตาลหม่น ตั้งเรียงกันห่างๆ อย่างเรียบง่ายแต่กลมกลืนกับภูมิทัศน์

สิ่งที่ทำให้เธอละลมหายใจชั่วคราว ไม่ใช่ทิวทัศน์ แต่คือชายหนุ่มที่เดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าคมสัน ผิวของเขาคล้ำแดด กล้ามแน่นรัดในเสื้อยืดคอกลมเปื้อนดิน ผ้าขาวม้าพันรอบเอวหลวม ๆ เขายกหมวกฟางขึ้น เผยดวงตาคมกริบใต้คิ้วเข้ม

“ยินดีต้อนรับนะครับ”

เสียงทุ้มแหบเล็กน้อยของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างตัวเธอ คีรี ควาญช้างหนุ่มในชุดเสื้อยืดซีดๆ กับกางเกงยีนส์ รองเท้าบู๊ตเก่าๆ เขายิ้มให้เธออย่างสุภาพ แต่แววตานั้นอบอุ่นจนน่าประหลาด

“อาสาสมัครคนใหม่เหรอ...ชื่ออะไร”

“หนูนา...ค่ะ”

“อือ...ฉันชื่อคีรี จะเป็นดูแลเธอเอง”

ชื่อของเขาเหมือนขุนเขา และแววตาเขาก็เหมือนพายุ... เย็นชา แต่มีบางอย่างซ่อนอยู่บางอย่างที่ร้อนแรงจนเธอไม่อาจละสายตาได้

หนูนาหันไปยิ้มตอบ เขินอายนิดๆ ที่ชายแปลกหน้าเห็นเธอในสภาพเหงื่อซึมหลังการเดินทางยาวไกล “ที่นี่สวยกว่าที่คิดเยอะเลยค่ะ”

“สวยจริงต้องตอนเช้า...เวลาช้างเดินลงลำธาร ดวงอาทิตย์จะขึ้นพอดี พรุ่งนี้ตื่นทันไหมล่ะ?”

หนูนาหัวเราะน้อยๆ “ทันแน่นอนค่ะ หนูนาอยากเห็นมากเลย” เธอมองไปรอบตัวอีกครั้ง ปางช้างแห่งนี้ไม่ได้หรูหรา ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวจัดฉากอย่างที่เธอเคยจินตนาการ แต่มันมีความจริง มีชีวิต มีช้างตัวเป็นๆ ที่กวักงวงทักทายเธอจากมุมหนึ่งของลาน

และในขณะนั้นเอง เจ้าช้างน้อยตัวหนึ่ง สีผิวเทาอ่อนกว่าเพื่อน ดวงตาใสแจ๋ว มันเห็นเธอแล้วรีบยกงวงชี้มาตรงๆ ร้อง "แปร๊น!" ราวกับตื่นเต้นที่มีแขกใหม่มาเยือน

“นี่เจ้าจุ่น ช้างเด็กที่ดื้อที่สุดในปาง” คีรีแนะนำพร้อมเสียงหัวเราะ “ฝากตัวด้วยนะครับ...ทั้งเจ้าจุ่น และคนดูแลมัน”